یك داستاننویس خاطرنشان كرد: هدف ادبیات غیرجدی عشق است؛ حال آنكه در ادبیات جدی، عشق در حاشیه است.
خلیل رشنوی گفت: در ادبیات جدی از عشق برای بیان فاصلههای طبقاتی و به مثابهی وسیلهای برای بیان مسائل سیاسی استفاده میشود.
او اظهار كرد: در ادبیات جدی، اولین خصیصه، متفاوت بودن نگاه هنرمند است كه شخصیتهای داستانش نیز متفاوت و گاه منزوی هستند؛ در حالیكه در ادبیات غیرجدی، نگاه سطحی است و منطقِ خاصی به دنبال این نگاه نیست.
این داستاننویس كه معتقد است نگاههای عاشقانهی هنرمند به عشق در قیاسِ با ادبیات كهن متفاوت شده است، ابراز كرد: در ادبیات كهن همیشه معشوق و عاشق به دنبال هم بودهاند؛ اما در ادبیات امروز، عشق با تعریفهای خاصِ خود وجود دارد و سختیها و مرارتها در مسیر عاشقی وجود ندارند و سختیها تبدیل به اختلاف سلیقهها و شك و تردیدها شده است.
رشنوی افزود: هنرمند امروزی خیلی بیپرده مینویسد و نگاهش خیلی فرق كرده؛ ولی در مواقعی و به دلیل محدودیتها، نویسنده در لفافه مینویسد؛ اما عامهی مردم به دنبال همان عشقهای كهن هستند.
او همچنین گفت: با این همه، نویسندگانی چون فهمیه رحیمی كه در ادبیات غیرجدی كار میكنند، مخاطب بیشتری دارند.
گردآورى: گروه فرهنگ و هنر سيمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: ايسنا
