در بابل به دنیا آمد. در یکم تیر ماه ١٣٣١. نام اش درشناسنامه عبدالرضا کیانی نژاد بود. نوجوان بود که به استعداد هنری و صدای گرم و گیرایش پی برد. اولین مرحله و سکوی پرتاب او زمانی رقم خورد که استاد محمد نوری فقید داور یکی از مسابقات دانش آموزی بود که این نوجوان خوش صدا توانست رتبه اول را کسب کند.
ولی برای یک پسر شهرستانی، تهران تنها جایی بود که می توانست به رویای خوانندگی و دیده شدن اش تحقق ببخشد. ولی تهران فقط یک وسیله بود. وسیله ای که عبدالرضا کیانی نژاد را با کمال افتخار به استاد موسیقی ایرانی، جهانبخش پازوکی بزرگ برساند. او که به صورت تصادفی در یکی از اجراهای این خواننده گمنام حضور داشت با شنیدن صدای این نوجوان پیشنهاد همکاری اش را مطرح می کند و نام هنری «مازیار» را برایش انتخاب کرد.
اولین همکاری مازیار با استاد پازوکی آهنگی بود به نام «آرزوهای فردا» که با استقبال زیادی مواجه شد. یک خواننده پاپ باید خیلی خوش شانس باشد که با استاد پازوکی همکاری کند. از آنجا که این استاد بزرگ هر زمان که با هر یک از خوانندگان همکاری داشته آن آثار تبدیل به جاودانه های موسیقی ایرانی شدند، مازیار هم علاوه بر «آرزوهای فردا»، شاهکارهای «ماهیگیر» و «کبوتر» را از ساخته های استاد پازوکی اجرا کرد که به بهترین آثار کارنامه اش تبدیل شدند. دیگر او یک خواننده شناخته شده بود. بابک بیات، محمد شمس، عماد رام، ناصرچشم آذر و تورج شعبانخانی از جمله اساتیدی بودند که مازیار در ادامه فعالیت های هنری اش فرصتی پیدا کرد که با آنها همکاری کند.
مازیار صدای خاص خودش را داشت. انعطاف صدایش باعث شده بود که هم در اجرای نت های پایین موفق عمل کند و هم در اوج. یکی از مهم ترین نکاتی که او را از بعضی خوانندگان پاپ دوران خودش متمایز می کرد، آشنایی او با موسیقی و ردیف های ایرانی و همچنین موسیقی مقامی مازندران بود. و از طرفی غم پنهان در صدایش، فضای کارهایش را بیشتر به موسیقی ایرانی نزدیک می کرد. تحریرهای منحصر به فردش و تلفیق گوشه های موسیقی ایرانی و موسیقی پاپ جنس کارهایش را از بسیاری خواننده های دیگر متمایز می کند.
کارنامه هنری او شاید از نظر کمی نسبت به دیگر خواننده های آن زمان پایین تر باشد ولی هیچ چیز از کیفیت کم ندارد و می توان تمام قد از کارنامه این خواننده بزرگ ایرانی دفاع کرد. کافی است به یکی از شاهکارهایش یعنی «ایران ایران» گوش کرد. در زمان اجرای این اثر مازیار ٢٦ ساله بوده. ولی پختگی را در صدای گرم و اجرای مسلط و گیرایش به خوبی می توانید حس کنید. ولی پیروزی انقلاب، توقف کامل موسیقی را با خود به همراه داشت. ولی او با این اوصاف در سال ٥٨ قطعه زیبای «شهید» را با آهنگسازی استاد بابک بیات اجرا کرد.
ولی فضا با سال های قبل خیلی تغییر کرده بود و دیگر فضایی برای ادامه کار نبود. پس از گذشت مدتی مازیار تصمیم گرفت برای گرفتن مجوز اقدام کند. همسرش از روزهای تلاش او برای گرفتن مجوز می گوید که او همیشه می گفت: «یک روز بالاخره مجوز میگیرم.» امیدواری مازیار درست بود. آلبوم «گل گندم» با صدای او منتشر شد. ولی این فقط ظاهر ماجرا بود. همسر مازیار درباره نحوه انتشار این آلبوم می گوید: «در همان روزهایی که همسرم مراجعات بینتیجه و مکرری به ارشاد برای اخذ مجوز داشت، فردی به نام منطقی که سابقه آشنایی با همسرم داشت به او مراجعه کرد و ضمن اظهار تنگناهای مالی شدیدی که برایش پیش آمده بود، از او خواست که کارهایش را در اختیار او قرار دهد تا با توجه به روابطی که دارد مجوز ترانهها را بگیرد.
مازیار هم به خاطرتنگنای مالی او و همچنین بینتیجه بودن پیگیریهایش به این درخواست پاسخ مثبت داد. چند وقت گذشت و از منطقی خبری نبود تا اینکه یک روز با کمال تعجب از بلندگویی در پارک صدای مازیار را شنیدم. به کیوسکی که این ترانه را پخش میکرد مراجعه کردم و با حیرت فراوان کاست جدیدی دیدم با نام «گل گندم» و با صدای مازیار.» هیچ چیز روال عادی خودش را پیدا نکرد. مازیار باز هم به ارشاد مراجعه کرد ولی فقط توانست مجوز یکی از کارهایش را بگیرد. او در حال آماده سازی کار تازه اش بود که در ١٦ فروردین ١٣٧٦ به علت سکته قلبی و مغزی چشم از جهان فرو بست.
با اینکه پس از مرگش توسط اطرافیان او آن آلبوم با نام «کودک قرن» روانه بازار شد و آلبوم های دیگری مانند «ماهیگیر» و «آرزوی فردا» هم اجازه انتشار گرفتند و امیدی که مازیار برای گرفتن مجوز داشت تحقق پیدا کرد، ولی باز هم آن چیزی نشد که باید باشد. او با اینکه در زمان حیاتش فقط ٤٤ داشت و در اوج پختگی در حیطه هنر اش بود ولی نتوانست به خلق شاهکارهای جدیدش ادامه دهد و به جای آن عمرش را در پله های ارشاد و در تلاش برای مجوز گذراند. اگر به چند سالهای گذشته نگاهی کنیم، خوانندگانی با وضعیت مشابه مازیار، مانند فرهاد که در تلاش برای اخذ مجوز بودند، می توان دریافت که مجوز آنها تنها با مرگشان صادر می شود که مازیار و دیگر هم نسلان اش در زمان بالا و پایین رفتن از پله های اداره ها از این موضوع بی خبر بودند.
نظر چند تن از اساتید موسیقی درباره «مازیار»:
محمد نوری (خواننده)
اولین آشنایی من با زندهیاد مازیار، مربوط به زمانی بود که او سن کمی داشت و در مسابقات هنری دانشآموزان کشور شرکت کرده بود. در آن دوران من داور این مسابقات بودم که مازیار از من رتبه بسیار خوبی گرفت.
مازیار با اینکه مدرسه صدایی را نگذرانده بود ولی صدایش لطافتها و ظرافتهایی داشت که آن را بسیار دوستداشتنی میکرد.
او جوان باشخصیت و مهربان و بااخلاقی بود که برایش احترام زیادی قائل بودم. به نظر من آنچه هنرمندان امروز باید مدنظر داشته باشند، اخلاقیات اجتماعی و انسانی است که مازیار این را در حد عالی دارا بود. از رفتن مازیار خیلی متاثر شدم و هر جا که باشم از او به احترام یاد میکنم.
ناصر چشمآذر (آهنگساز)
اولین بار حدود سال٥٤، ٥٥ در تلویزیون، وقتی برای اجرای اولین کارشان یعنی «آرزوی فردا» حاضر شده بودند با هم آشنا شدیم و صدای دلنشین، گرم و جذابش به دلم نشست و بعدها تنظیم چندین کار ایشان بر عهده من بود.
این همکاریها باعث شد تا سالهای متمادی دوستان خوبی برای هم باشیم. از لحاظ خوانندگی در زمان خود مهره بسیار باارزشی بود برای موسیقی ما و از نظر جنس و تونالیته صدا، صدای گرم، دوستداشتنی و دلنشینی داشت.
تکنیک صدای خوبی داشت و از لحاظ وسعت صدا تا آنجا که من با ایشان کار کردهام، حداقل یک اکتاو و نیم را میخواند و از آن دسته خوانندگانی بود که صدای بالا را بسیار خوب اجرا میکرد.
بر دکلمه شعر خیلی تسلط داشت و حتی اگر اشعارش معانی پیچیدهای داشت، آنچنان خوب و گویا تلفظ و ادا میکرد که آن اشعار پررمز و راز عمیق هم برای هر شنوندة سادهای قابل استفاده بود.
مازیار انسان بسیار شریفی بود، کار خودش را میکرد، اتکا به کار خودش داشت و اهل حسادت نبود. این اواخر صحبتهایی با مرحوم مازیار برای کارهای گروهی داشتیم اما حیف که زود از بین ما رفت، حیف.
تورج شعبانخانی (آهنگساز)
همکاری من و مازیار بر میگردد به سال٥٦. در آن زمان دو کار از ساختههای خودم را در اختیارش قرار داده بودم؛ یکی ترانهای با نام «باغچه» و کار دیگر مربوط به موسیقی متن فیلم «بیگناه» بود که «تو که نیستی» نام داشت.
صدای مازیار یک صدای کاملا مخملی بود و خود او هم در خوانندگی جا افتاده و مسلط بود و بین خوانندههای آن دوره کلاس خاصی داشت.
نکته گفتنی دیگر این است که در آواز برای گوش ما شرقیها، غلت ها و تحریرهای یک صدا تاثیرگذار است که صدای مازیار با داشتن این پارامترها آن احساس لازم را به زیبایی به شنونده میداد.
جهانبخش پازوکی (آهنگساز، ترانهسرا)
در اولین برخوردی که به صورت اتفاقی با ایشان داشتم، فهمیدم صدای بسیار بسیار پخته، قوی و پرتحریری دارد و می تواند یک صدای تازه و فرم جدیدی را در خوانندگی ارائه بدهد. به ایشان پیشنهاد شروع کار حرفهای را دادم.
وقتی اولین کار مشترک که عنوانش «آرزوی فردا» بود را با نام مستعاری که خودم برایش انتخاب کرده بودم - یعنی همان نام مازیار - ارائه کردیم، بسیار استقبال شد و به نقطه شروع خوبی برای ادامه همکاریهای بعدیمان تبدیل شد.
اگر در مورد صدای مازیار بخواهم حرف بزنم باید بگویم که صدایش صدای خود مازیار بود. تحریرهای بسیار مطلوبی داشت، اوج صدای بسیار خوبی داشت؛ یعنی نه آنطور بود که فریاد گوشخراش شود و نه آنچنان که صدای پایینی داشته باشد.
ضمنا به قدری بااستعداد بود که تنها پس از یک بار تمرین و یک اجرای تمرینی در استودیو، برداشت نهایی را ضبط میکردیم. هرچند که فعالیت مازیار به ناگاه متوقف شد ولی به نظر من او در همان زمان هم به پلکانهای بالایی رسیده بود اما اگر مازیار همچنان فعال در بین ما بود، اوج خوانندگی او تداوم پیدا میکرد و سبک مخصوصاش بیشتر شناخته میشد و مورد استقبال قرار میگرفت.
صدای مازیار در چند سال اخیر، صدای بینظیری بود. در کنار همه اینها، مازیار جوانی بسیار مؤدب، مهربان و خانوادهدوست بود.
ولی برای یک پسر شهرستانی، تهران تنها جایی بود که می توانست به رویای خوانندگی و دیده شدن اش تحقق ببخشد. ولی تهران فقط یک وسیله بود. وسیله ای که عبدالرضا کیانی نژاد را با کمال افتخار به استاد موسیقی ایرانی، جهانبخش پازوکی بزرگ برساند. او که به صورت تصادفی در یکی از اجراهای این خواننده گمنام حضور داشت با شنیدن صدای این نوجوان پیشنهاد همکاری اش را مطرح می کند و نام هنری «مازیار» را برایش انتخاب کرد.
اولین همکاری مازیار با استاد پازوکی آهنگی بود به نام «آرزوهای فردا» که با استقبال زیادی مواجه شد. یک خواننده پاپ باید خیلی خوش شانس باشد که با استاد پازوکی همکاری کند. از آنجا که این استاد بزرگ هر زمان که با هر یک از خوانندگان همکاری داشته آن آثار تبدیل به جاودانه های موسیقی ایرانی شدند، مازیار هم علاوه بر «آرزوهای فردا»، شاهکارهای «ماهیگیر» و «کبوتر» را از ساخته های استاد پازوکی اجرا کرد که به بهترین آثار کارنامه اش تبدیل شدند. دیگر او یک خواننده شناخته شده بود. بابک بیات، محمد شمس، عماد رام، ناصرچشم آذر و تورج شعبانخانی از جمله اساتیدی بودند که مازیار در ادامه فعالیت های هنری اش فرصتی پیدا کرد که با آنها همکاری کند.
مازیار صدای خاص خودش را داشت. انعطاف صدایش باعث شده بود که هم در اجرای نت های پایین موفق عمل کند و هم در اوج. یکی از مهم ترین نکاتی که او را از بعضی خوانندگان پاپ دوران خودش متمایز می کرد، آشنایی او با موسیقی و ردیف های ایرانی و همچنین موسیقی مقامی مازندران بود. و از طرفی غم پنهان در صدایش، فضای کارهایش را بیشتر به موسیقی ایرانی نزدیک می کرد. تحریرهای منحصر به فردش و تلفیق گوشه های موسیقی ایرانی و موسیقی پاپ جنس کارهایش را از بسیاری خواننده های دیگر متمایز می کند.
کارنامه هنری او شاید از نظر کمی نسبت به دیگر خواننده های آن زمان پایین تر باشد ولی هیچ چیز از کیفیت کم ندارد و می توان تمام قد از کارنامه این خواننده بزرگ ایرانی دفاع کرد. کافی است به یکی از شاهکارهایش یعنی «ایران ایران» گوش کرد. در زمان اجرای این اثر مازیار ٢٦ ساله بوده. ولی پختگی را در صدای گرم و اجرای مسلط و گیرایش به خوبی می توانید حس کنید. ولی پیروزی انقلاب، توقف کامل موسیقی را با خود به همراه داشت. ولی او با این اوصاف در سال ٥٨ قطعه زیبای «شهید» را با آهنگسازی استاد بابک بیات اجرا کرد.
ولی فضا با سال های قبل خیلی تغییر کرده بود و دیگر فضایی برای ادامه کار نبود. پس از گذشت مدتی مازیار تصمیم گرفت برای گرفتن مجوز اقدام کند. همسرش از روزهای تلاش او برای گرفتن مجوز می گوید که او همیشه می گفت: «یک روز بالاخره مجوز میگیرم.» امیدواری مازیار درست بود. آلبوم «گل گندم» با صدای او منتشر شد. ولی این فقط ظاهر ماجرا بود. همسر مازیار درباره نحوه انتشار این آلبوم می گوید: «در همان روزهایی که همسرم مراجعات بینتیجه و مکرری به ارشاد برای اخذ مجوز داشت، فردی به نام منطقی که سابقه آشنایی با همسرم داشت به او مراجعه کرد و ضمن اظهار تنگناهای مالی شدیدی که برایش پیش آمده بود، از او خواست که کارهایش را در اختیار او قرار دهد تا با توجه به روابطی که دارد مجوز ترانهها را بگیرد.
مازیار هم به خاطرتنگنای مالی او و همچنین بینتیجه بودن پیگیریهایش به این درخواست پاسخ مثبت داد. چند وقت گذشت و از منطقی خبری نبود تا اینکه یک روز با کمال تعجب از بلندگویی در پارک صدای مازیار را شنیدم. به کیوسکی که این ترانه را پخش میکرد مراجعه کردم و با حیرت فراوان کاست جدیدی دیدم با نام «گل گندم» و با صدای مازیار.» هیچ چیز روال عادی خودش را پیدا نکرد. مازیار باز هم به ارشاد مراجعه کرد ولی فقط توانست مجوز یکی از کارهایش را بگیرد. او در حال آماده سازی کار تازه اش بود که در ١٦ فروردین ١٣٧٦ به علت سکته قلبی و مغزی چشم از جهان فرو بست.
با اینکه پس از مرگش توسط اطرافیان او آن آلبوم با نام «کودک قرن» روانه بازار شد و آلبوم های دیگری مانند «ماهیگیر» و «آرزوی فردا» هم اجازه انتشار گرفتند و امیدی که مازیار برای گرفتن مجوز داشت تحقق پیدا کرد، ولی باز هم آن چیزی نشد که باید باشد. او با اینکه در زمان حیاتش فقط ٤٤ داشت و در اوج پختگی در حیطه هنر اش بود ولی نتوانست به خلق شاهکارهای جدیدش ادامه دهد و به جای آن عمرش را در پله های ارشاد و در تلاش برای مجوز گذراند. اگر به چند سالهای گذشته نگاهی کنیم، خوانندگانی با وضعیت مشابه مازیار، مانند فرهاد که در تلاش برای اخذ مجوز بودند، می توان دریافت که مجوز آنها تنها با مرگشان صادر می شود که مازیار و دیگر هم نسلان اش در زمان بالا و پایین رفتن از پله های اداره ها از این موضوع بی خبر بودند.
نظر چند تن از اساتید موسیقی درباره «مازیار»:
محمد نوری (خواننده)
اولین آشنایی من با زندهیاد مازیار، مربوط به زمانی بود که او سن کمی داشت و در مسابقات هنری دانشآموزان کشور شرکت کرده بود. در آن دوران من داور این مسابقات بودم که مازیار از من رتبه بسیار خوبی گرفت.
مازیار با اینکه مدرسه صدایی را نگذرانده بود ولی صدایش لطافتها و ظرافتهایی داشت که آن را بسیار دوستداشتنی میکرد.
او جوان باشخصیت و مهربان و بااخلاقی بود که برایش احترام زیادی قائل بودم. به نظر من آنچه هنرمندان امروز باید مدنظر داشته باشند، اخلاقیات اجتماعی و انسانی است که مازیار این را در حد عالی دارا بود. از رفتن مازیار خیلی متاثر شدم و هر جا که باشم از او به احترام یاد میکنم.
ناصر چشمآذر (آهنگساز)
اولین بار حدود سال٥٤، ٥٥ در تلویزیون، وقتی برای اجرای اولین کارشان یعنی «آرزوی فردا» حاضر شده بودند با هم آشنا شدیم و صدای دلنشین، گرم و جذابش به دلم نشست و بعدها تنظیم چندین کار ایشان بر عهده من بود.
این همکاریها باعث شد تا سالهای متمادی دوستان خوبی برای هم باشیم. از لحاظ خوانندگی در زمان خود مهره بسیار باارزشی بود برای موسیقی ما و از نظر جنس و تونالیته صدا، صدای گرم، دوستداشتنی و دلنشینی داشت.
تکنیک صدای خوبی داشت و از لحاظ وسعت صدا تا آنجا که من با ایشان کار کردهام، حداقل یک اکتاو و نیم را میخواند و از آن دسته خوانندگانی بود که صدای بالا را بسیار خوب اجرا میکرد.
بر دکلمه شعر خیلی تسلط داشت و حتی اگر اشعارش معانی پیچیدهای داشت، آنچنان خوب و گویا تلفظ و ادا میکرد که آن اشعار پررمز و راز عمیق هم برای هر شنوندة سادهای قابل استفاده بود.
مازیار انسان بسیار شریفی بود، کار خودش را میکرد، اتکا به کار خودش داشت و اهل حسادت نبود. این اواخر صحبتهایی با مرحوم مازیار برای کارهای گروهی داشتیم اما حیف که زود از بین ما رفت، حیف.
تورج شعبانخانی (آهنگساز)
همکاری من و مازیار بر میگردد به سال٥٦. در آن زمان دو کار از ساختههای خودم را در اختیارش قرار داده بودم؛ یکی ترانهای با نام «باغچه» و کار دیگر مربوط به موسیقی متن فیلم «بیگناه» بود که «تو که نیستی» نام داشت.
صدای مازیار یک صدای کاملا مخملی بود و خود او هم در خوانندگی جا افتاده و مسلط بود و بین خوانندههای آن دوره کلاس خاصی داشت.
نکته گفتنی دیگر این است که در آواز برای گوش ما شرقیها، غلت ها و تحریرهای یک صدا تاثیرگذار است که صدای مازیار با داشتن این پارامترها آن احساس لازم را به زیبایی به شنونده میداد.
جهانبخش پازوکی (آهنگساز، ترانهسرا)
در اولین برخوردی که به صورت اتفاقی با ایشان داشتم، فهمیدم صدای بسیار بسیار پخته، قوی و پرتحریری دارد و می تواند یک صدای تازه و فرم جدیدی را در خوانندگی ارائه بدهد. به ایشان پیشنهاد شروع کار حرفهای را دادم.
وقتی اولین کار مشترک که عنوانش «آرزوی فردا» بود را با نام مستعاری که خودم برایش انتخاب کرده بودم - یعنی همان نام مازیار - ارائه کردیم، بسیار استقبال شد و به نقطه شروع خوبی برای ادامه همکاریهای بعدیمان تبدیل شد.
اگر در مورد صدای مازیار بخواهم حرف بزنم باید بگویم که صدایش صدای خود مازیار بود. تحریرهای بسیار مطلوبی داشت، اوج صدای بسیار خوبی داشت؛ یعنی نه آنطور بود که فریاد گوشخراش شود و نه آنچنان که صدای پایینی داشته باشد.
ضمنا به قدری بااستعداد بود که تنها پس از یک بار تمرین و یک اجرای تمرینی در استودیو، برداشت نهایی را ضبط میکردیم. هرچند که فعالیت مازیار به ناگاه متوقف شد ولی به نظر من او در همان زمان هم به پلکانهای بالایی رسیده بود اما اگر مازیار همچنان فعال در بین ما بود، اوج خوانندگی او تداوم پیدا میکرد و سبک مخصوصاش بیشتر شناخته میشد و مورد استقبال قرار میگرفت.
صدای مازیار در چند سال اخیر، صدای بینظیری بود. در کنار همه اینها، مازیار جوانی بسیار مؤدب، مهربان و خانوادهدوست بود.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/news
منبع: caffemusighi.com
مطالب پیشنهادی:
پگاه آهنگرانی خطاب به روحانی: روی کمک من حساب کنید!
نیوشا ضیغمی: خوشچهرهتر از من در خیابان زیاد است! + تصاویر
درخواستهای آنجلینا جولی بعد از حضور در سوریه + تصاویر
حاشیههای تشییع استاد جلیل شهناز با حضور شجریان + تصاویر
آیا ایمیلهای عاشقانه موجب خودکشی این زن شده است؟ + تصاویر
درخواستهای آنجلینا جولی بعد از حضور در سوریه + تصاویر
حاشیههای تشییع استاد جلیل شهناز با حضور شجریان + تصاویر
آیا ایمیلهای عاشقانه موجب خودکشی این زن شده است؟ + تصاویر
