سردار اسماعيل احمدی ‌مقدم فرمانده نيروی انتظامی با انتشار يادداشتی تحت عنوان «آواز گنجشك‌ها و امنيت اجتماعی»...

 

فرمانده ناجا در این مقاله كه امروز دوشنبه منتشر شد، چنین نوشته است:
شب جمعه موفق شدم در یكی از سینماهای تهران شاهد فیلم «آواز گنجشك‌ها» باشم. یاد حدود 3 سال پیش افتادم روزی كه دیداری با آقای مجیدی داشتم.
در آن روز بحث از فیلم پلیسی بود و من دیدگاه خود را مطرح كردم، این‌كه «اغلب فیلم‌های پلیسی به دنبال ترسیم اقتدار پلیس و كارآمدی هستند، ولی سازگاری كمتری با فرهنگ دینی و ملی ما دارند و اگر هدف این فیلم‌ها آموزش‌های اجتماعی و پیشیگری از وقوع جرم باشد، بعضا نتیجه معكوس حاصل می‌شود، چرا كه بدآموزی‌های فراوانی نیز در خلال آن به نمایش در می‌آید. ما باید فیلم‌هایی بسازیم كه راه‌های نفوذ شیطان و همچنین روش‌های دفاع و مقابله با آن را یاد بدهیم و به عبارت دیگر به زبان هنر و روش‌های جدید و نافذ، امر به معروف و نهی از منكر كنیم و اگر مطلوب پلیس یك جامعه پاك است، باید آن را در نهاد انسان‌ها مستقر كرد نه این‌كه آنان را از قدرت پلیس و هزینه‌های جرم مرعوب نماییم.»
در فیلم آواز گنجشك‌ها با زبانی ساده و همه‌فهم و به زیبایی، مضامین قرآنی و دینی و ملی ما به‌تصویر درآمده است.
این‌كه تلاش زیاد در جهت مال‌اندوزی بدون توجه به حلال بودن كسب، موجب افزایش روزی نمی‌شود، همان كلام خداست كه در آیه 52 سوره زمر آمده است: «آیا ندیدید خداوند روزی را برای هر كس بخواهد گسترده یا تنگ می‌سازد؟( قرآن كریم، سوره زمر، آیه 25) یا تعبیر همان مثل ایرانی است كه «بادآورده را باد می‌برد.» آنجا كه گوجه سبز از مال شبهه‌ناك در راه می‌ریزد و به خانه نمی‌رسد یا آنجا كه كریم از فروش یخچال امانتی صرفنظر كرده و به وسوسه شیطان غلبه می‌كند و پس از آن شترمرغ و كار از دست رفته به او بازگردانده می‌شود كه همان تعبیر: «هر كس كار نیكی به‌جا آورد، 10 برابر آن پاداش دارد»، است. (قرآن كریم، سوره انعام، آیه 160.)
مال‌اندوزی و طمع، ‌عقل و دل و چشم انسان را كور می‌كند و رابطه او را با خود و جامعه تضعیف و او را منزوی می‌كند. در بیشتر جاهایی كه عقل به خاك افكنده می‌شود، زیر برق طمع‌هاست. (نهج‌البلاغه، خطبه 219.)
در كل می‌توان گفت؛ به خوبی دستاوردهای تمدن جدید ناشی از غرب كه منجر به تشكیل جوامع بی‌هویت و پرزرق و برق شده و اولین قربانی آن انسان و معنویت اوست، در این فیلم به نمایش گذاشته شده است. اومانیسم با تاكید بر اصالت دنیاگرایی و تردید نسبت به حیات اخروی موجب گسترش خودپرستی، لذت‌جویی افراطی، مال‌اندوزی، حرص و طمع، اسراف، مصرف بی‌رویه، فردگرایی و انزوای از «نوع‌دوستی» و «دیگردوستی» گردیده است.
در آنجا انسان‌ها به ظاهر در جوامعی متراكم زندگی می‌كنند، ولی دل‌هایشان فرسنگ‌ها از هم دور است؛ با عجله و شتاب به سوی مقصدی نامعلوم یا به عبارت دیگر به سوی ناكجاآباد می‌دوند و اصلا فرصت اندیشیدن به راه و اطراف خود را ندارند. در این جوامع انسان موجودی است سرگردان، گیج، گمگشته و بی‌هدف.
اگر هدف امنیت اجتماعی ایجاد جامعه‌ای به دور از ظلم و تجاوز و جرم و گناه باشد، باید گفت كه نمی‌توان حقیقت آن را در وجود «پلیسی قدرتمند» و «قوانینی سختگیر» یافت، بلكه باید این پلیس در درون نهاد انسان‌ها مستقر شود و همان‌گونه كه در این فیلم، كریم در كشمكش بین وسوسه‌های دنیایی و وجدان انسانی‌اش یا به عبارت دیگر در جدال بین نفس اماره و لوامه، موفق و سربلند بیرون آمد، باید به مردم آموخت كه چگونه با شیطان نفس مبارزه كنند و با رجوع به فطرت خدایی خود از مسیر صلاح خارج نشوند، چرا كه تعالیم دینی نه‌فقط ضامن رستگاری در آخرت، بلكه موجب رفاه حقیقی در دنیای ما خواهد بود.
آری حقیقت امنیت اجتماعی بازگشت به خویشتن و توجه به پیامدهای دنیوی و اخروی گناه است كه در این صورت امنیت و آرامش حقیقی به فرد، خانواده و جامعه باز می‌گردد.
 
 
 
گردآوری:گروه فرهنگ و هنر سيمرغ
 
www.seemorgh.com/culture
 
منبع:الف