سیروس برفی در گفتوگو با خبرنگار بخش میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، بیان كرد: كشف نقاشیهای چندهزار ساله در یك پناهگاه صخرهیی در منطقهی فیروزآباد سبب شد تا نظر پژوهشگران به این منطقه جلب شود. این پناهگاه كه در نزدیكی روستای لشكرموصلو از توابع شهرستان فیروزآباد قرار دارد، در سال ١٣٨٥ توسط رضا نوروزی شناسایی شد.
وی ادامه داد: بررسیهای نخستین روی این اثر نشان میدهند كه این پناهگاه صخرهیی از نظر زمینریختشناسی در واقع تك صخرهای با ارتفاع ١/٦ متر و عرض دهانهی ١/٧ متر و عمق حدود ١/٢ متر بوده است. همچنین مشاهدهها نشان میدهند كه این صخره از جای خود حركت كرده است و اكنون در محل اصلی خود قرار ندارد.
او با اشاره به اینكه فیروزآباد یك منطقهی زلزلهخیز است و احتمالا دلیل حركت این صخره و سقوط آن از ارتفاع بالا، زلزله بوده است، گفت: این صخرهی تكافتاده بهوسیلهی جریان آب مقعر شده بود و نقاشیهای آن در بخش مقعرشده با رنگ قرمز (احتمالا گل اخرا) نقش شدهاند. همچنین نقشها شامل نقوش مشبك و تركیبی است و با توجه به ریختشناسی نقوش و در مقایسه با نقشهای مشابه آن در آسیای جنوبی، بویژه در شبهقارهی هند، گاهنگاری این نقوش احتمالا به اوایل دورهی هلوسن مربوط است.
به گفتهی برفی، دورهی هلوسن از حدود ١٠هزار سال پیش و همزمان با پایان عصر یخبندان آغاز شده است. همچنین با توجه به اینكه استان فارس دست كم از دورهی پارینهسنگی میانی محل سكونت انسانهای عصر سنگ بوده است، آثار زیادی از آنها در غارها و پناهگاههای صخرهیی منطقه باقی ماندهاند.
این باستانشناس اظهار كرد: در سالهای اخیر، بررسیهای گستردهای در سطح منطقه انجام و به كشف بیش از ٢٥٠ زیستگاه این دوره منجر شدهاند؛ اما تاكنون در میان این محوطهها تعداد بسیار معدودی نقاشی صخرهیی كشف شدهاند كه از این نقوش، مجموعهی فیروزآباد دارای ویژگیهای منحصربهفردی است.
برفی با بیان اینكه باستانشناسان امیدوارند، با انجام سالیابی مستقیم و مطالعهی دقیق مجموعه، اطلاعات جدیدی را از كهنترین مظاهر بیان تصویر انتزاعی در جنوب زاگرس بهدست آورند، تأكید كرد: بسیاری از نقوش صخرهیی یافتشده در ایران از نوع نقشكنده بودهاند و بیشتر به دورهی مفرغ، آهن و دورههای تاریخی مربوط هستند. به همین دلیل، مجموعهی فیروزآباد فرصت منحصربهفردی را در اختیار متخصصان نقوش صخرهیی گذاشته است
گردآوری:گروه فرهنگ وهنرسیمرغ
www.seemorgh.com/culture
