به گزارش خبرنگار بخش هنرهاي تجسمي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين هنرمند عكاس كه سال‌هاست به‌خاطر بيماري پاركينسون وليچرنشين شده بود، به‌دليل عوارض ناشي از سرطان پروستات و عفونت ريوي، صبح دیروز در منزلش دارفاني را وداع گفت و با همراهي جمعي از دوستانش حدود ساعت 13:30پيكرش را در نگارخانه‌ي كوچكش تشييع كردند تا مقدمات خاك‌سپاري را فراهم كنند.
گويا نيكول فريدني وصيت كرده است كه پيكرش در امام‌زاده طاهر(ع) به‌خاك سپرده شود.
به گزارش ايسنا، از همان روزها كه "نيكول فريدني" به بيماري پاركينسون مبتلا شد، بايد گوش را حتي‌الامكان به دهانش نزديك مي‌كردي تا صدايش را بشنوي يا خيره به لب‌هاي او، لبخواني مي‌كردي. بخشي از صحبت‌هايش با دستگاهي كه به حنجره نصب مي‌كرد، شنيده مي‌شدند، اما بقيه‌اش را بايد حدس مي‌زدي.
او نخستين عكس‌هايش را با دوربين فانوسي "زايس ايكون 6×6" با يك حلقه فيلم "اورتو كروماتيك گورت" گرفت. پدرش در "اصل چهار" يعني در طرح معروف "ترومن" شاغل بود. حسين شريفي هم متصدي عكاسي آنجا بود. گاهي از نيكول مي‌خواست در خشك كردن عكس‌ها كمكش كند، در همان چهارديواري تاريك، تمام عشق و علاقه او به عكاسي آرام آرام شكل گرفت.
شانزده ساله شد كه از پدر يك دوربين 35 ميليمتري "آرگوس" بعد هم "نيكوس اس -2" گرفت. از همان زمان بارها فاصله‌ي كرمان - ماهان را ركاب زد، عكس گرفت و حاصل آن را به تاريكخانه‌ي مقوايي‌اش رساند.
دوربين را به جاي ادامه تحصيلات دانشگاهي انتخاب كرد. فريدني عكاسي خودآموز بود.
خودش مي‌گفت: آنقدر عكس گرفتم و چاپ كردم تا ياد گرفتم. انبوه اسلايدها و نگاتيوهاي سياه و سفيدش نيز گوياي زندگي پركار اوست.
كرمان، ماهان، گيلان، اصفهان، مجموعه‌هاي ايران و ... كتاب‌هايي است كه در كارنامه‌ي پركار حرفه‌يي ثبت كرده و براي چاپ صد كتاب ديگر هم عكس دارد.
بي‌شك، بايد او را بهترين فيگورساز طبيعت دانست؛ گويا طبيعت براي او ژست مي‌گيرد؛ تا او در سكوت جزء به جزء اين استوديوي 000/648/1 كيلومتر مربعي - ايران - را با همه‌ي زيبايي‌هاي جاودانه‌اش و با دوربين هاسل پلات و لنزهاي 350 و سوپروايد ثبت كند.
فريدني كارش را بلد بود
نصرالله كسراييان كه اين روزها كمتر در جامعه‌ي هنري و با جماعت هنرمندان و... ديده مي‌شود، با ابراز تاسف از درگذشت عكاس طبيعت‌نگار ايران، نيكول فريدني را هنرمند عكاسي خوب و پركار خواند كه كارش را بلد بوده است.
اين هنرمند عكاس و مستندنگار ايران به ايسنا گفت: فريدني ده‌ها سال در بيابان‌ها مي‌گشت و عكاسي مي‌كرد؛ از آن عكاس‌هايي نبود كه با چهار تا عكس راضي شود؛ خيلي كار كرده است؛ اما من سال‌هاست او را نديدم و از سال‌هاي اخيرش، به‌دليل عامي كه از بسياري افراد ديگر هم اطلاعي ندارم، خبر نداشتم.
هنرمند مستندنگار ايران، گفته‌هايش را اين‌گونه به‌پايان رساند كه نيكول فريدني به كارش مسلط بود، كارهاي خوبي هم مي‌كرد.
نيكول يكي از پيشگامان بزرگ طبيعت‌گرايي ايران بود
فخرالدين فخرالديني هم باور دارد: شخصيت كاري نيكول فريدني در ايران‌شناسي و طبيعت‌گرايي او را جزو پيشگامان كرده بود كه درگذشت وي براي جامعه عكاسي ضايعه بزرگي به‌شمار مي‌رود.
اين هنرمند عكاس و چهره‌نگار پيش‌گام ايران در پي درگذشت نيكول فريدني - عكاس طبيعت‌نگار ايران - به خبرنگار ايسنا گفت: فريدني يك عمر زندگي‌اش را در طبيعت گذرانده بود؛ گويا شخصيت او اساسا براي طبيعت ساخته شده بود كه عمرش و زندگي‌اش را در طبيعت مي‌گذراند.
او با تاكيد بر اينكه فريدني براي طبيعت و شناسايي ايران گام‌هاي مهم و تاثيرگذاري برداشته است، اضافه كرد: اگر امثال فريدني‌ها را داشتيم، طبيعت‌گرايي بهتر از اين مي‌شد. اما متأسفانه امثال اين‌ها انگشت شمارند؛ چند نفر بيشتر نداريم؛ يكي هم كه او بود كه درگذشت.
فخرالديني ابراز كرد، فريدني انسان والايي بود كه كوچك‌ترين گلايه‌اي از كسي نمي‌كرد و حسادت در وجودش جايي نداشت. مورد ستايش و قدرداني براي همه بوده است.
وي كه بيش از نيم قرن پرتره‌نگارى از مفاخر علم و ادب و هنر را در كارنامه حرفه‌يي‌اش ثبت كرده است، در پايان تصريح كرد: شخصيت نيكول در فرم طبيعت قرار گرفته بود، به‌گونه‌اي كه، چه او را مستندنگار و چه طبيعت‌نگار اطلاق كنيم، درست است. به‌واقع او يكي از پيشگامان بزرگ طبيعت‌گرايي ايران بود.
و اما تولد و مرگي در پي...
سيف‌الله صمديان - هنرمند عكاس و فيلم‌ساز - براي نيكول طبيعت‌هاي ناب ايران نوشت:
«روزگاري غريبي است؛ نيكول پنج روز بعد از تولدش مرد. همين جمعه‌اي كه گذشت، 12 بهمن، تولدش بود. به اتاق پشتي گالري‌اش كه بيشتر شبيه اتاق بيمارستان شده است مي‌روم، دل مي‌خواهد، ولي چشم طفره مي‌رود از ديدن مردي كه هزاران هزار كيلومتر اين خاك را در بيش از نيم‌قرن عكاسي زير پا گذاشته است...
عليرضا كريمي صارمي بالاي سرش ايستاده و به او كه حتا ناي بازكردن پلك‌هايش را هم ندارد، نويد ديدن بهاري ديگر را مي‌دهد؛ بهاري كه با آمدنش حال هر عكاسي را خوش مي‌كند؛ دوست ديگري كنار تختش ساز مي‌زند به‌بهانه‌ي تولدش...
چشم‌هايش را مي‌بوسم با دلي نااميد بيرون مي‌آيم...»
