به گزارش اعتماد، او که سال گذشته و در آستانه روز ملی سینما اکران فیلم هایی چون «خاک آشنا» و «صد سال به این سال ها» را از جمله آرزوهای خود برشمرده بود، در گفت وگویی همزمان با اکران «خاک آشنا» گفت؛ «در شرایطی که ما داریم اکران فیلمی که پروانه ساخت دارد، جزء آرزوهاست.» او ادامه داد؛ «آرزوهای بزرگ باعث افسرده شدن می شود، اما آرزوهای کوچک چون به دست آوردنی است، آدم را خوشحال می کند.
اکران شدن فیلم دیگر در آرزو نمی گنجد. فیلمی که شورای پروانه ساخت اجازه ساختش را داده، آرزو می کنیم شورای پروانه نمایش هم اجازه اکرانش را بدهد اما سال گذشته پروانه نمایش دو فیلم «خاک آشنا» و «صد سال به این سال ها» را نداده بودند و حالا «خاک آشنا» با 9 دقیقه سانسور اکران شده است.» رضا کیانیان با اظهار تاسف از حذف برخی از قسمت های این فیلم ادامه داد؛ «وقتی برای اولین بار این فیلم را روی پرده دیدم خیلی حالم بد شد. این هم برای خودش نسخه جدیدی است، اما دیگر فیلم قبلی نیست و نمی دانیم تماشاگر چگونه باید صحنه های حذف شده را در ذهنش تصور کند. اما از آنجا که ما انسان هایی هستیم که تخیل مان خیلی رشد کرده به تماشاگر هم می گوییم تو هم تخیلت را به کار بینداز. نمی خواهند تماشاگر تنبل باشد. البته یکی از روزنامه ها چند روز قبل تمام حذفیات فیلم را توضیح داده بود. در برخی از سایت ها هم این حذفیات وجود دارد اما همگان امکان دسترسی به این رسانه ها را ندارند.» رضا کیانیان با اشاره به نسخه فعلی به نمایش درآمده از «خاک آشنا» گفت؛ «در نسخه اکران شده فعلی دیگر دوست نویسنده یی وجود ندارد. گفتند کسی که می خواهد بمیرد چرا باید باشد.
در این نسخه، تماشاگر می بیند مام نامدار گریه می کند و فضا سنگین می شود و دلیل این گریستن را نمی داند. سال گذشته اکران این فیلم 50 درصد آرزوی من بود که 9 دقیقه آن حذف شده و 50 درصد دیگرش که به نمایش «صد سال به این سال ها» برمی گردد، همچنان باقی است و اصولاً مدت ها است کسی درباره این فیلم چیزی نمی گوید.»
او که اخیراً «خاک آشنا» را همراه با تماشاگران دیده است، در مورد واکنش تماشاگران درباره این فیلم گفت؛ «سعی کردم زود از سینما فرار کنم. قبل از اکران نسخه کامل فیلم را در قالب دی وی دی دیده بودم، اما روی پرده همین نسخه کوتاه شده را دیدم. چون اولین بار بود که فیلم را می دیدم و کوتاه هم شده بود، زود فرار کردم.» کیانیان درباره آسیب هایی که بر اثر اعمال ممیزی بر کار بازیگری وارد می شود، نیز گفت؛ «ممیزی به تمام آثار هنری ما و حتی به معماری ما لطمه می زند.» او ادامه داد؛ «اما بازیگر در مقابل ممیزی دو واکنش می تواند داشته باشد؛ یا اینکه بر اثر دلگیری دیگر بازی نکند، یا اینکه بازی کند و امیدوار باشد این معضل روزی برطرف شود.» این بازیگر سینما سپس درباره پیامدهای ممیزی و پدیده خودسانسوری توضیح داد؛ «بسازبفروشی نوعی خودسانسوری به همراه دارد، خودسانسوری هم تنها یک بیماری نیست، بلکه سودی هم به همراه دارد. فرد خودش را سانسور می کند تا سود کند.
وقتی این روند ادامه پیدا کند آن فرد دیگر رشد نمی کند. در هر دوره تاریخی بدون در نظر گرفتن شرایط اجتماعی، تنها چیزی که از آن دوره می ماند، هنر است. حتی علم هم نمی ماند چون علم هم مدام خود را نقض می کند. اما یک اثر هنری هرگز کهنه نمی شود و از بین نمی رود و این چنین است که هنرمند باید در هر شرایطی کار خود را به شکلی عمیق انجام دهد و آن را در ذهن خود تئوریزه کند. این باعث رشد و بقای آثار هنری می شود، اما کسی که خودسانسوری می کند، در اندیشه گذران امور امروز است و فراموش نکنیم، بسیاری از خلاقیت ها زاده سانسور هستند.»
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: etemaad.ir
