به گزارش خبرگزاری فارس، در این نامه میخوانیم: شنیدنِ خبری مبنی بر نگارش و ارائه فیلمنامه ای با موضوع قبرستانِ غیر انتفاعی به اداره نظارت، حیرتانگیز بود، زیرا این فیلمنامه به نام و مضمونِ فوق و به نامِ اینجانب، ثبت شده است.
نگارش «قبرستان غیرانتفاعی» برمیگردد به سالِ 1370 و در تاریخ 18/6/71 طی قراردادی به موسسه مینا فیلم، به مدیریت حاج سید محمد رضا عالی پیام واگذار شده و ما مدتها برای آن جلسه میگذاشتیم و گفتوگو میكردیم، نمیدانم قبل یا بعد از همین تاریخ هم، به بنیاد فارابی رفت یا رفته بود، همان زمان بود، كه آقای عبدالله اسفندیاری، معاون فرهنگی بنیاد سینمایی فارابی و مدیری محترم و دیكتاتوری دلسوز بودند و مشفقانه و مدبرانه و البته دیكتاتورانه، رهنمودهایی مرحمت كردند. جناب عالی پیام هم (كه با من قرارداد داشتند) به دلایلی كه خودشان باید بگویند، آرام آرام از سینما و اهلِ سینما دلسرد شده و به گرمای شعر پناه بردند، و حقیقتا هم طنازیهای كمنظیری میسرایند؛ و قبرستان غیرانتفاعی ماند، تا گمان میكنم، حوالی سالِ 1375 بود كه در مدرسه كارگاهی حوزه هنری سازمان تبلیغاتِ اسلامی، به مدیریت جناب آقای محمود اربابی، كه حالیه، مدیر كل محترمِ اداره نظارت سینمای حرفهای هستند ثبت شد، و در جلسه ای با حضور حجه الاسلام زم، جناب حسی زاده، جناب اربابی، جناب توحیدی و دهها هنرمندِ دیگرِ سینما افتخار قرائت و شنیدنِ اظهارات را یافت و البته نسخه ای از آن، بهرسم یادبود در مدرسه ماند؛ و در سالِ 1377 نیز در بانك فیلمنامه كانون فیلمنامه نویسان ثبت شد و البته در این سالها، جسته و گریخته، با بازنویسی و دوبارهنویسی میشد، زیرا آنچه مرا بیش از هر چیز (كه با طرحها و ایدههای بسیاری درگیر بودم!) باز به صرافتِ قبرستان میانداخت، خبرهایی از بهشت زهرا و مشكلِ جا و راه اندازی قبرستان های دیگر بود.
وی نوشته است: اوایلِ سالِ 1384 جناب آقای قاسم قلیپور مدیر محترم موسسه سینمایی چشم سوم، تا چشمشان به فیلمنامه افتاد، چنان شور و شوقی كردند، كه اشك در چشمِ بنده جمع شد؛ و از آن پس، جلساتِ روخوانی و دوباره كاریهای «قبرستانِ غیرانتفاعی» شروع شد، یكی از این جلسات هم با حضورِ آقای شهرام اسدی كارگردان سینما بود، به این ترتیب، چند هفتهای بحثِ بنده و آقای قلیپور تاسیسِ قبرستانِ غیرانتفاعی بود، تا من این كه از وسواسهای ایشان به ستوه آمدم و رفتم «آیین دلبری» را ساختم، با این قید كه پس از آن باز پرونده قبرستان را باز كنیم، كه نشد. البته آقای قلیپور هم تا چشمش به من میافتاد، چشم غره می رفتند كه دیدی...
بعد از آن بنده دو فیلمِ «یك اشتباه كوچولو» و «خانواده ارنست» را ساختم... بمان و به هر روی، بعد از یك دهه بازنویسی و دوباره نویسی، اكنون فیلمنامه ی قبرستانِ غیر انتفاعی به نقطه شكفتن رسیده، كه... خبر آمد، خبری در مطبوعات درج شده، كه كسی قبرستان غیر انتفاعی نوشته. شاید این همه سال و دست به دست شدنِ فیلمنامه، ناخواسته، موجبِ دوباره كاری غیر عامدانه شده، شاید یا این تشابه از بابتِ توارد باشد... اما شاید هم كسی بگوید، هیچ ایده سینمایی، حقی برای هیچ كس، برای تصاحبِ آن ایجاد نمیكند...، هر چه هست، هیچ تهیه كننده و سرمایه گذارِ عاقلی هم نباید به استقبالِ زیان و خسارتِ قابلِ پیش بینی برود. قبرستانِ غیر انتفاعی صاحب دارد...
دوستان، رمزِ ماندگاری و حضورِ پیوسته در هر كاری، رعایتِ اخلاق و منشِ حرفه ای است، به خودمان، به حرمتِ خودمان و به حرمتِ شغلمان، احترام بگذاریم، زمانه كه بیرحم است.
گردآوری:گروه فرهنگ وهنرسیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: farsnews.com
