فارس، نرودا، یكی از منتقدان سیاست‌های آمریكا در جنگ با ویتنام و خالق مجموعه اشعار ماندگاری چون «من هستم» و «سرودهای همگانی» ژانویه سال 1904 در جنوب شهر سانتیاگوی شیلی متولد شد.
نام اصلی این نویسنده «ریكاردو ریه‌س باسوآلتو» بود كه «نرودا» به دلیل علاقه زیادش به نام «یان نرودا» نویسنده چك، فامیل او را به عنوان نام مستعار خود انتخاب كرد و سالها بعد با انتشار مجموعه اشعارش در سراسر جهان به «پابلو نرودا» شهرت یافت.
«نرودا» خیلی زود وقتی چندماهه بود مادرش را از دست داد و با پدرش كه كارمند راه‌آهن بود زندگی می‌كرد.
او از همان دوران كودكی توجه خاصی به نوشتن و خواندن داشت و همین موضوع موجب می‌شود تا همواره مورد تشویق اطرافیان قرار بگیرد و برای نوشتن مصمم شود.
تشویق خانواده «نرودا» موجب شد تا او از دوران نوجوانی نوشتن را به طور جدی آغاز كند.
اولین مقاله او در سن شانزده سالگی در یكی از روزنامه‌های محلی سانتیاگو منتشر شد.
«نرودا» در این دوران با «گابریلا میسترال» شاعر شیلیایی نشست‌های بسیاری داشت و همواره مورد تشویق وی قرار می‌گرفت.
«مسترال» كه بعدها به عنوان یكی از دیپلمات‌های صاحب‌نام شیلی معروف شد تنها فردی بود كه در سال 1945 به خاطر نگارش داستان «دعا به خاطر آنها كه خودكشی كردند» از آمریكای لاتین موفق به دریافت جایزه نوبل ادبی شد.
«پابلو نرودا» پس از پایان یافتن دوران تحصیلات مقدماتی اشت وارشد دانشگاه شیلی شد و در سال اول ورود به دانشگاه مجموعه اشعارش را منتشر كرد.
انتشار این مجموعه موجب شد تا «نرودا» به عنوان شاعر صاحب‌سبك در شیلی شناخته شود.
او پس از این دوره كارمند دولت شد و به عنوان مامور كنسولگری شیلی به بارسول، مادرید و برخی شهرهای دیگر سفر كرد.
در دوران فعالیت وی بود كه جنگ‌های داخلی اسپانیا آغاز شد و «نرودا» در جریان این جنگ بیش از پیش به فعالیت‌های سیاسی پرداخت.
همین جنگ‌ها بود كه وی را با «فدریكو گارسیا لوركا» شاعر اسپانیایی آشنا كرد.
او از سال 1945 به بعد مجموعه اشعار متعددی را منتشر كرد كه از میان آنها می‌توان به «من هستم»، «خاطرات من»، «ما بسیاریم»، «اقامت بر روی زمین»، «اشعار تكمیلی»، « آوای جهان»، «بیست سرود عاشقانه و یك غم آوا»، « تاریك و روشنا» و «خاطرات جزیره سیاه» اشاره كرد..
«نرودا» در دهه 1960 به انتقادهای شدید نسبت به دولت آمریكا در قبال جنگ ویتنام پرداخت .
او در سال 1970 به عنوان نامزد ریاست جمهوری شیلی كاندید شد اما به نفع سالوادور آلنده از این انتخابات انصراف داد.
«نرودا» سرانجام در سال 1971 موفق به اخذ جایزه نوبل ادبیات شد.
او سه سال پس از دریافت این جایزه درست چند روز پس از كودتای ژنرال پینوشه به دلیل ابتلا به سرطان پروستات چشم از جهان فرو بست.
نام اصلی این نویسنده «ریكاردو ریه‌س باسوآلتو» بود كه «نرودا» به دلیل علاقه زیادش به نام «یان نرودا» نویسنده چك، فامیل او را به عنوان نام مستعار خود انتخاب كرد و سالها بعد با انتشار مجموعه اشعارش در سراسر جهان به «پابلو نرودا» شهرت یافت.
«نرودا» خیلی زود وقتی چندماهه بود مادرش را از دست داد و با پدرش كه كارمند راه‌آهن بود زندگی می‌كرد.
او از همان دوران كودكی توجه خاصی به نوشتن و خواندن داشت و همین موضوع موجب می‌شود تا همواره مورد تشویق اطرافیان قرار بگیرد و برای نوشتن مصمم شود.
تشویق خانواده «نرودا» موجب شد تا او از دوران نوجوانی نوشتن را به طور جدی آغاز كند.
اولین مقاله او در سن شانزده سالگی در یكی از روزنامه‌های محلی سانتیاگو منتشر شد.
«نرودا» در این دوران با «گابریلا میسترال» شاعر شیلیایی نشست‌های بسیاری داشت و همواره مورد تشویق وی قرار می‌گرفت.
«مسترال» كه بعدها به عنوان یكی از دیپلمات‌های صاحب‌نام شیلی معروف شد تنها فردی بود كه در سال 1945 به خاطر نگارش داستان «دعا به خاطر آنها كه خودكشی كردند» از آمریكای لاتین موفق به دریافت جایزه نوبل ادبی شد.
«پابلو نرودا» پس از پایان یافتن دوران تحصیلات مقدماتی اشت وارشد دانشگاه شیلی شد و در سال اول ورود به دانشگاه مجموعه اشعارش را منتشر كرد.
انتشار این مجموعه موجب شد تا «نرودا» به عنوان شاعر صاحب‌سبك در شیلی شناخته شود.
او پس از این دوره كارمند دولت شد و به عنوان مامور كنسولگری شیلی به بارسول، مادرید و برخی شهرهای دیگر سفر كرد.
در دوران فعالیت وی بود كه جنگ‌های داخلی اسپانیا آغاز شد و «نرودا» در جریان این جنگ بیش از پیش به فعالیت‌های سیاسی پرداخت.
همین جنگ‌ها بود كه وی را با «فدریكو گارسیا لوركا» شاعر اسپانیایی آشنا كرد.
او از سال 1945 به بعد مجموعه اشعار متعددی را منتشر كرد كه از میان آنها می‌توان به «من هستم»، «خاطرات من»، «ما بسیاریم»، «اقامت بر روی زمین»، «اشعار تكمیلی»، « آوای جهان»، «بیست سرود عاشقانه و یك غم آوا»، « تاریك و روشنا» و «خاطرات جزیره سیاه» اشاره كرد..
«نرودا» در دهه 1960 به انتقادهای شدید نسبت به دولت آمریكا در قبال جنگ ویتنام پرداخت .
او در سال 1970 به عنوان نامزد ریاست جمهوری شیلی كاندید شد اما به نفع سالوادور آلنده از این انتخابات انصراف داد.
«نرودا» سرانجام در سال 1971 موفق به اخذ جایزه نوبل ادبیات شد.
او سه سال پس از دریافت این جایزه درست چند روز پس از كودتای ژنرال پینوشه به دلیل ابتلا به سرطان پروستات چشم از جهان فرو بست.
گردآوری:گروه فرهنگ وهنرسیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: farsnews.com
