به گزارش فارس،«دیدرو» نویسنده صاحبنام فرانسوی و خالق اثر ادبی «ژاك قضا و قدری و اربابش» كه توسط «مینو مشیری» به فارسی بازگردانده شده، یكی از اندیشمندان قرن خود بود كه شهرت و دانشش در سایه نبوغ شخصیتهایی چون «ولتر» و «روسو» تا حد زیادی كمرنگ شد.
این نویسنده كه در دوره حیات خود به عنوان یكی از بزرگترین نویسندگان در حوزه دایرةالمعارفنویسی شهرت داشت برترین و ماندگارترین آثارش را نتوانست قبل از مرگش منتشر كند.
شاهكارهای این نویسنده و اندیشمند فرانسوی چون «ژاك قضا و قدری و اربابش»، «راهبه»، «برادرزاده رامو» و «گوهریهای رازگشا» از جمله مهمترین رمانهای این نویسنده است كه پس از مرگ وی منتشر شدند.
«دنیس دیدرو» پنجم اكتبر سال 1713 در لانگر فرانسه متولد شد.
او از دوران مدرسه علاقه زیادی به مطالعه كتاب داشت و آثار كلاسیك را نسبت به بقیه حوزهها ترجیح میداد.
«دیدرو» در سالهای نوجوانی توانست آثار هومر و هوراس را با دقت مطالعه كند.
او در سال 1732 از دانشگاه پاریس در رشته ادبیات و فلسفه فارغالتحصیل شد.
او پس از فارغالتحصیلی اموراتش را از طریق ترجمه آثار ادبی از زبان انگلیسی به فرانسه میگذراند و به این دو زبان تسلط كامل داشت.
وی در این دوران آثار مختلفی را از انگلیسی به فرانسه ترجمه كرد كه در میان آنها میتوان به دیشكنری پزشكی «رابرت جیمز» اشاره كرد.
«دیدرو» از سال 1746 به بعد نگارش آثار فلسفی را آغاز كرد.
او در این سال اولین كتابش را در این حوزه به رشته تحریر درآورد كه مجموعهای از كلمات قصار و حكیمانه وی محسوب میشود.
او در برخی از آثارش به شدت از سیاستهای استعماری و بردهداری روزگار خود انتقاد میكند و همین انتقادها و ركگوییهای وی منجر به توقیف شدن اغلب آثار وی میشود؛ به گونهای كه وی برای انتشار آثارش نزدیك به نیم قرن در انتظار میماند.
از این رو اكثر آثار ادبی و فلسفی این نویسنده و اندیشمند فرانسوی پس از مرگ وی منتشر میشود.
از این نویسنده آثار متعددی بر جای مانده است كه از میان آنها میتوان به نمایشنامه «پسر نامشروع»، «نامه درباره نابینایان»، «اندیشههای فلسفی»، «گلگشت شكاك»، «پدر خانواده»، «مقدمات فیزیولوژی»، «نظر خلاف عرف درباره هنرپیشگان» و «رویای دالامبر» اشاره كرد.
این نویسنده و اندیشمند فرانسوی كه در مقاطعی از زندگیاش رابطه دوستانهای با «ژان ژاك روسو» داشت، ژانویه سال 1784 در پاریس چشم از جهان فرو بست.
این نویسنده كه در دوره حیات خود به عنوان یكی از بزرگترین نویسندگان در حوزه دایرةالمعارفنویسی شهرت داشت برترین و ماندگارترین آثارش را نتوانست قبل از مرگش منتشر كند.
شاهكارهای این نویسنده و اندیشمند فرانسوی چون «ژاك قضا و قدری و اربابش»، «راهبه»، «برادرزاده رامو» و «گوهریهای رازگشا» از جمله مهمترین رمانهای این نویسنده است كه پس از مرگ وی منتشر شدند.
«دنیس دیدرو» پنجم اكتبر سال 1713 در لانگر فرانسه متولد شد.
او از دوران مدرسه علاقه زیادی به مطالعه كتاب داشت و آثار كلاسیك را نسبت به بقیه حوزهها ترجیح میداد.
«دیدرو» در سالهای نوجوانی توانست آثار هومر و هوراس را با دقت مطالعه كند.
او در سال 1732 از دانشگاه پاریس در رشته ادبیات و فلسفه فارغالتحصیل شد.
او پس از فارغالتحصیلی اموراتش را از طریق ترجمه آثار ادبی از زبان انگلیسی به فرانسه میگذراند و به این دو زبان تسلط كامل داشت.
وی در این دوران آثار مختلفی را از انگلیسی به فرانسه ترجمه كرد كه در میان آنها میتوان به دیشكنری پزشكی «رابرت جیمز» اشاره كرد.
«دیدرو» از سال 1746 به بعد نگارش آثار فلسفی را آغاز كرد.
او در این سال اولین كتابش را در این حوزه به رشته تحریر درآورد كه مجموعهای از كلمات قصار و حكیمانه وی محسوب میشود.
او در برخی از آثارش به شدت از سیاستهای استعماری و بردهداری روزگار خود انتقاد میكند و همین انتقادها و ركگوییهای وی منجر به توقیف شدن اغلب آثار وی میشود؛ به گونهای كه وی برای انتشار آثارش نزدیك به نیم قرن در انتظار میماند.
از این رو اكثر آثار ادبی و فلسفی این نویسنده و اندیشمند فرانسوی پس از مرگ وی منتشر میشود.
از این نویسنده آثار متعددی بر جای مانده است كه از میان آنها میتوان به نمایشنامه «پسر نامشروع»، «نامه درباره نابینایان»، «اندیشههای فلسفی»، «گلگشت شكاك»، «پدر خانواده»، «مقدمات فیزیولوژی»، «نظر خلاف عرف درباره هنرپیشگان» و «رویای دالامبر» اشاره كرد.
این نویسنده و اندیشمند فرانسوی كه در مقاطعی از زندگیاش رابطه دوستانهای با «ژان ژاك روسو» داشت، ژانویه سال 1784 در پاریس چشم از جهان فرو بست.
گردآوری:گروه فرهنگ وهنرسیمرغ
www.seemorgh/culture
منبع: farsnews.com
