به گفتهی مدیر پروژهی نجاتبخشی ارگ بم، در فصل دوم بررسیهای باستانشناسی شهرستان بم حدود ٧٠ اثر شامل تپه، محوطهی باستانی و یادمانهای تاریخی كشف، شناسایی و مطالعات مقدماتی آنها انجام شدند.
اسكندر مختاری در گفتوگو با خبرنگار بخش میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، بیان كرد: با انجام فصل دوم بررسیهای باستانشناسی شهرستان بم، مطالعات مربوط به شناخت آثار بم و منظر فرهنگی آن، یك گام دیگر به پیش رفت. این برنامه كه در راستای تكمیل اطلاعات باستانشناسی مربوط به بم، منظر فرهنگی آن و تهیهی نقشهی باستانشناسی این شهرستان انجام شده است، اطلاعات ارزشمندی را دربارهی پیشینهی منطقهی بم در اختیار قرار میدهد.
او با اشاره به اینكه نتایج بررسیهای فراگیر باستانشناسی منطقهی بم برای رسیدن به شناخت درست دربارهی چگونگی شكلگیری بم و منظر فرهنگی آن و بویژه ارگ ـ شهر بم بسیار مهم است، ادامه داد: در فصل دوم بررسیهای باستانشناسی بم برخلاف فصل پیش، از تعداد و وسعت محوطههای مربوط به دورهی پیش از تاریخ كاسته شد. در مقابل، به وجود تعداد زیادی محوطهی مربوط به دورههای تاریخی و اسلامی میتوان اشاره كرد كه بسیار اهمیت دارند.
وی گفت: از دستاوردهای مهم این فصل، شناسایی حدود ١٠ قلعهی اشكانی ـ ساسانی است كه در نوع خود منحصربهفرد هستند و از نظر موقعیت قرارگیری و اسلوب معماری با ارگ ـ شهر بم پیوند دارند. همچنین شناسایی چند شهر ـ مجموعهی بزرگ اشكانی ـ ساسانی و شناسایی یك جادهی سنگفرش به طول حدود ٥/٢ كیلومتر در منطقهی وكیلآباد بم از دیگر یافتههای این فصل هستند.
مختاری به كشف شهر آغاز دورهی اسلامی «نرماشیر» اشاره و اظهار كرد: نام این شهر در منابع قدیم «نرماشیر» ضبط شده و از آن بهعنوان «بارانداز بم» نیز یاد شده است. بقایای برج و باروی شهر هنوز دیده میشود و با وجود آنكه مصالح آن از خشت و چینه است كه در برابر عوامل فرسایندهی طبیعی آسیبپذیرند، ولی هنوز اهمیت و شكوه شهر را از ورای ویرانههای آن میتوان دید.
او در پایان تأكید كرد: با توجه به یافتههای جدید، تداوم حیات فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی ساكنان منطقه از دورهی ساسانی به دورهی اسلامی قابل تحلیل و ردگیری است. در واقع، همانطور كه یافتههای فصل نخست بررسی بر تداوم چنین امری در منطقهی دارزین، گسل یا افراز و ارگ بم صحه میگذاشتند، اكنون نیز با توجه به نتایج بررسیهای فصل دوم، این مسأله را دربارهی منطقهی كرك و نارتیج و بخشهای بررسیشدهی نرماشیر میتوان تعمیم داد. این موضوع، بویژه در مجموعهی باستانی جلالآباد و پیرماشا در نرماشیر قابل مشاهده است.
اسكندر مختاری در گفتوگو با خبرنگار بخش میراث فرهنگی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، بیان كرد: با انجام فصل دوم بررسیهای باستانشناسی شهرستان بم، مطالعات مربوط به شناخت آثار بم و منظر فرهنگی آن، یك گام دیگر به پیش رفت. این برنامه كه در راستای تكمیل اطلاعات باستانشناسی مربوط به بم، منظر فرهنگی آن و تهیهی نقشهی باستانشناسی این شهرستان انجام شده است، اطلاعات ارزشمندی را دربارهی پیشینهی منطقهی بم در اختیار قرار میدهد.
او با اشاره به اینكه نتایج بررسیهای فراگیر باستانشناسی منطقهی بم برای رسیدن به شناخت درست دربارهی چگونگی شكلگیری بم و منظر فرهنگی آن و بویژه ارگ ـ شهر بم بسیار مهم است، ادامه داد: در فصل دوم بررسیهای باستانشناسی بم برخلاف فصل پیش، از تعداد و وسعت محوطههای مربوط به دورهی پیش از تاریخ كاسته شد. در مقابل، به وجود تعداد زیادی محوطهی مربوط به دورههای تاریخی و اسلامی میتوان اشاره كرد كه بسیار اهمیت دارند.
وی گفت: از دستاوردهای مهم این فصل، شناسایی حدود ١٠ قلعهی اشكانی ـ ساسانی است كه در نوع خود منحصربهفرد هستند و از نظر موقعیت قرارگیری و اسلوب معماری با ارگ ـ شهر بم پیوند دارند. همچنین شناسایی چند شهر ـ مجموعهی بزرگ اشكانی ـ ساسانی و شناسایی یك جادهی سنگفرش به طول حدود ٥/٢ كیلومتر در منطقهی وكیلآباد بم از دیگر یافتههای این فصل هستند.
مختاری به كشف شهر آغاز دورهی اسلامی «نرماشیر» اشاره و اظهار كرد: نام این شهر در منابع قدیم «نرماشیر» ضبط شده و از آن بهعنوان «بارانداز بم» نیز یاد شده است. بقایای برج و باروی شهر هنوز دیده میشود و با وجود آنكه مصالح آن از خشت و چینه است كه در برابر عوامل فرسایندهی طبیعی آسیبپذیرند، ولی هنوز اهمیت و شكوه شهر را از ورای ویرانههای آن میتوان دید.
او در پایان تأكید كرد: با توجه به یافتههای جدید، تداوم حیات فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی ساكنان منطقه از دورهی ساسانی به دورهی اسلامی قابل تحلیل و ردگیری است. در واقع، همانطور كه یافتههای فصل نخست بررسی بر تداوم چنین امری در منطقهی دارزین، گسل یا افراز و ارگ بم صحه میگذاشتند، اكنون نیز با توجه به نتایج بررسیهای فصل دوم، این مسأله را دربارهی منطقهی كرك و نارتیج و بخشهای بررسیشدهی نرماشیر میتوان تعمیم داد. این موضوع، بویژه در مجموعهی باستانی جلالآباد و پیرماشا در نرماشیر قابل مشاهده است.
گردآوری:گروه فرهنگ وهنرسیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع:isna.ir
