به گزارش جام جم آنلاین، در حالی كه چند سالی است به دلیل حذف موسیقی نواحی از جشنواره فجر و بیمهری مدیران فرهنگی به این میراث ایران زمین، آواها و نواهای موسیقی محلی در شهر پرهیاهوی تهران كمتر شنیده میشود، آخر این هفته فرصتی دوباره خواهیم داشت تا در فرهنگسرای نیاوران پای هنرنمایی نوازندگان و خوانندگان موسیقی مقامی بنشینیم.
جشنواره موسیقی مقام نوازان جوان از عصر فردا شاهد كوك كردن سازهای هنرمندانی خواهد بود كه از 4 گوشه ایران به پایتخت آمدهاند تا در دورهای كه موسیقی غربی و پاپ گوش همگان را پر كرده است، همچنان میراث دار فرهنگ كهن دیار خود باشند.
استادانی چون علیاكبر بهاری از خراسان رضوی با سازهای سرنا و قوشه (دوسازه)، حبیبالله قادرآتشگر، نوازنده قیچك از سیستان و حسن اسكندری، عاشیقی از خطه آذربایجان كه ساز قپوز را در دست میگیرد، چهرههای پیشكسوت حاضر در این جشنواره هستند. اگر چه هنرنمایی این نوازندگان چیره دست و با تجربه در جشنواره موسیقی مقام نوازان غنیمتی گرانبهاست، اما اهمیت و ویژگی اصلی این رویداد را باید میدان دادن به جوانان این عرصه دانست.
از فردا جشنواره با موسیقی گیلان كار خود را آغاز میكند و پس از آن نوازندگان جوان خراسان رضوی، كرمانشاه و ایلام روی صحنه خواهند رفت. آخرین اجرای روز جشنواره به استاد علیاكبر بهاری اختصاص دارد كه به همراه پسرش هنرنمایی خواهد كرد.
در برنامههای روز جمعه كه از ساعت 18 آغاز خواهد شد، گروههای آذربایجان، خراسان شمالی، لرستان، مازندران، اندیمشك و تركمن صحرا به اجرا خواهند پرداخت. این برنامه با هنرنمایی استاد حبیبالله قادرآتشگر كه قیچك مینوازد، پایان مییابد. روز شنبه نیز علاوه بر برگزاری مراسم اختتامیه، علاقهمندان فرصت خواهند یافت تا صدای ساز و آواز عاشیقهای آذربایجان، بویژه هنرنمایی حسن اسكندری را بشنوند.
جای خالی موسیقی مقامی در جشنواره فجر
حال كه مراكز فرهنگی و هنری تهران در میان تمام مشغلههای موسیقایی خود، گوشه چشمی به موسیقی مقامی انداختهاند، پای صحبتهای 2 نفر از هنرمندان پیشكسوت مهمان این جشنواره نشستیم. استاد علیاكبر بهاری كه از سال 1367 به طور مرتب در جشنواره موسیقی فجر حضور داشته و به هنرنمایی پرداخته، درباره حذف موسیقی مقامی از این رویداد بزرگ هنری میگوید: نمیدانم چه كسی و چرا تصمیم گرفت تا جشنواره فجر را از بخش مهمی از میراث موسیقی كشور محروم كند، با این كار هم جشنواره موسیقی فجر آسیب دید و هم مقام نوازان كشور دلسرد شدند.
این نوازنده سرنا ادامه میدهد: جشنوارهها محلی هستند تا جوانها خود را نشان دهند و هنرمندان گوشه و كنار كشور تجربیاتشان را با هم مبادله كنند.
بهاری با این هشدار كه اگر جشنوارهها نباشند، موسیقی مقامی رنگ میبازد، میافزاید: اگر چه هر نوع موسیقی مقامی در منطقه خودش همچنان علاقهمندان زیادی دارد، اما نباید فراموش كرد كه این موسیقیها باید این فرصت را پیدا كنند تا به گوش همه ایرانیان برسند و مورد بررسی و نقد كارشناسان قرار بگیرند.
استاد حبیبالله قادرآتشگر هم با اشاره به این كه موسیقی مقامی در كنار موسیقی دستگاهی، 2 میراث ماندگار هنری ایران هستند، تاكید میكند: من تاكنون علاوه بر اجراهای داخلی در بیش از 10 كشور دیگر هم روی صحنه رفتهام و همیشه شاهد شیفتگی و تعجب مخاطبان خارجی بودهام. با چنین استقبالی تعجب میكنم كه چرا خودمان چندان به این موسیقی بها نمیدهیم.
وی با اشاره به این كه تداوم موسیقیهای نواحی گوناگون ایران نیازمند خون تازه و حضور جوانان است، میگوید: با بسته شدن درهای جشنوارهها به روی نوازندگان و خوانندگان مقامی، اجرای این موسیقی به مراسم سور و شادی محلی محدود میشود و رشد پیدا نمیكند. تنها روی صحنه جشنوارهها و پیش چشم استادان و پیشكسوتان است كه جوانان میتوانند خود را بیازمایند و با انگیزه بیشتر به راه خود ادامه دهند.
بعد از ثبت جهانی ردیفهای موسیقی دستگاهی، حالا وقت آن رسیده است كه مسوولان فرهنگی كشور به دنبال ضبط و ثبت طیف گسترده و رنگارنگ موسیقی مقامی ایران باشند و مهمتر از آن در گسترش و شكوفایی آن بیش از گذشته بكوشند.
جشنواره موسیقی مقام نوازان جوان از عصر فردا شاهد كوك كردن سازهای هنرمندانی خواهد بود كه از 4 گوشه ایران به پایتخت آمدهاند تا در دورهای كه موسیقی غربی و پاپ گوش همگان را پر كرده است، همچنان میراث دار فرهنگ كهن دیار خود باشند.
استادانی چون علیاكبر بهاری از خراسان رضوی با سازهای سرنا و قوشه (دوسازه)، حبیبالله قادرآتشگر، نوازنده قیچك از سیستان و حسن اسكندری، عاشیقی از خطه آذربایجان كه ساز قپوز را در دست میگیرد، چهرههای پیشكسوت حاضر در این جشنواره هستند. اگر چه هنرنمایی این نوازندگان چیره دست و با تجربه در جشنواره موسیقی مقام نوازان غنیمتی گرانبهاست، اما اهمیت و ویژگی اصلی این رویداد را باید میدان دادن به جوانان این عرصه دانست.
از فردا جشنواره با موسیقی گیلان كار خود را آغاز میكند و پس از آن نوازندگان جوان خراسان رضوی، كرمانشاه و ایلام روی صحنه خواهند رفت. آخرین اجرای روز جشنواره به استاد علیاكبر بهاری اختصاص دارد كه به همراه پسرش هنرنمایی خواهد كرد.
در برنامههای روز جمعه كه از ساعت 18 آغاز خواهد شد، گروههای آذربایجان، خراسان شمالی، لرستان، مازندران، اندیمشك و تركمن صحرا به اجرا خواهند پرداخت. این برنامه با هنرنمایی استاد حبیبالله قادرآتشگر كه قیچك مینوازد، پایان مییابد. روز شنبه نیز علاوه بر برگزاری مراسم اختتامیه، علاقهمندان فرصت خواهند یافت تا صدای ساز و آواز عاشیقهای آذربایجان، بویژه هنرنمایی حسن اسكندری را بشنوند.
جای خالی موسیقی مقامی در جشنواره فجر
حال كه مراكز فرهنگی و هنری تهران در میان تمام مشغلههای موسیقایی خود، گوشه چشمی به موسیقی مقامی انداختهاند، پای صحبتهای 2 نفر از هنرمندان پیشكسوت مهمان این جشنواره نشستیم. استاد علیاكبر بهاری كه از سال 1367 به طور مرتب در جشنواره موسیقی فجر حضور داشته و به هنرنمایی پرداخته، درباره حذف موسیقی مقامی از این رویداد بزرگ هنری میگوید: نمیدانم چه كسی و چرا تصمیم گرفت تا جشنواره فجر را از بخش مهمی از میراث موسیقی كشور محروم كند، با این كار هم جشنواره موسیقی فجر آسیب دید و هم مقام نوازان كشور دلسرد شدند.
این نوازنده سرنا ادامه میدهد: جشنوارهها محلی هستند تا جوانها خود را نشان دهند و هنرمندان گوشه و كنار كشور تجربیاتشان را با هم مبادله كنند.
بهاری با این هشدار كه اگر جشنوارهها نباشند، موسیقی مقامی رنگ میبازد، میافزاید: اگر چه هر نوع موسیقی مقامی در منطقه خودش همچنان علاقهمندان زیادی دارد، اما نباید فراموش كرد كه این موسیقیها باید این فرصت را پیدا كنند تا به گوش همه ایرانیان برسند و مورد بررسی و نقد كارشناسان قرار بگیرند.
استاد حبیبالله قادرآتشگر هم با اشاره به این كه موسیقی مقامی در كنار موسیقی دستگاهی، 2 میراث ماندگار هنری ایران هستند، تاكید میكند: من تاكنون علاوه بر اجراهای داخلی در بیش از 10 كشور دیگر هم روی صحنه رفتهام و همیشه شاهد شیفتگی و تعجب مخاطبان خارجی بودهام. با چنین استقبالی تعجب میكنم كه چرا خودمان چندان به این موسیقی بها نمیدهیم.
وی با اشاره به این كه تداوم موسیقیهای نواحی گوناگون ایران نیازمند خون تازه و حضور جوانان است، میگوید: با بسته شدن درهای جشنوارهها به روی نوازندگان و خوانندگان مقامی، اجرای این موسیقی به مراسم سور و شادی محلی محدود میشود و رشد پیدا نمیكند. تنها روی صحنه جشنوارهها و پیش چشم استادان و پیشكسوتان است كه جوانان میتوانند خود را بیازمایند و با انگیزه بیشتر به راه خود ادامه دهند.
بعد از ثبت جهانی ردیفهای موسیقی دستگاهی، حالا وقت آن رسیده است كه مسوولان فرهنگی كشور به دنبال ضبط و ثبت طیف گسترده و رنگارنگ موسیقی مقامی ایران باشند و مهمتر از آن در گسترش و شكوفایی آن بیش از گذشته بكوشند.
گردآوری:گروه فرهنگ وهنرسیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: jamejamonline.ir
