اریک رومر
رومر کار خود را به عنوان یک نویسنده آغاز کرد و اولین فیلم خود را تقریبا در 50 سالگی ساخت. با این حال دوران کاری او شامل...
 
 اریک رومر منتقد و فیلمساز سرشناس و یکی از چهره‌های نمادین سینمای فرانسه روز دوشنبه در 89 سالگی در پاریس درگذشت.
به گزارش خبرآنلاین، سازنده فیلم‌های تحسین‌شده‌ چون «شب من در خانه مو» و «زانوی کلر» از هفته پیش در بیمارستان بستری شده بود.
مایکل بارکر یکی از مدیران شرکت سونی پیکچرز کلسیکس، توزیع‌کننده تعدادی از فیلم‌های رومر درباره او گفت: «رومر هیچ‌وقت فیلم‌های پرفروش نساخت. او نماد سینمای مستقل بود»
رومر کار خود را به عنوان یک نویسنده آغاز کرد و اولین فیلم خود را تقریبا در 50 سالگی ساخت. با این حال دوران کاری او شامل چند فصل و تولد دوباره بود و مانند کلود شابرول و ژاک ریوت دیگر همتایان نامدار خود تا 80 سالگی همچنان فیلم می‌ساخت.
او در دوران کاری خود برنده جوایز مختلف از جشنواره‌های معتبر همچون کن و برلین شد و سال 2001 نیز جایزه شیر طلایی افتخاری جشنواره ونیز را دریافت کرد.
رومر در کنار فیلمسازانی چون ژان-لوک گدار، فرانسوا تروفو و شابرول یکی از منتقدان سینما بود که اواخر دهه 1950 سینمای موج نو فرانسه را شکل دادند. او همچنین یکی از پایه‌گذاران و سردبیر مجله تاثیرگذار کایه دو سینما بود که نقش مهمی در تحول تئوری مولف داشت.
او کایه دو سینما را اوایل دهه 1950 با کمک چهره‌هایی چون تروفو، گدار و ریوت - که همگی مانند خود او بعدها فیلمسازان شاخصی شدند - راه‌اندازی کرد.
رومر در دوران کاری خود حدود 50 فیلم سینمایی و تلویزیونی ساخت. او فیلم‌های خود را در گروه‌هایی با عناوین «شش داستان اخلاقی»، «کمدی‌ها و ضرب‌المثل‌ها» و «داستان‌های چهار فصل» رده‌بندی می‌کرد.
گروهی فیلم‌های بسیار ادیبانه رومر را به خاطر فیلمبرداری و تدوین بسیار ساده و تاکید بیش از حد بر دیالوگ غیرسینمایی می‌دانند، اما فیلم‌های او از نظر سبک بدون عیب و نقص و کاملا ماهرانه است.
رومر با نام اصلی ژان-ماری موریس شرر چهارم آوریل 1920 در نانسی در شمال شرقی فرانسه به دنیا آمد و بیست و چند ساله بود که نام کاری اریک رومر را برای خود انتخاب کرد. او در پاریس در رشته تاریخ تحصیل و اواسط سال‌های 1940 کار خود را به عنوان یک خبرنگار آزاد آغاز کرد.
او در سال 1950 با همراهی تروفو، گدار و ریوت مجله لا گازت دو سینما را راه‌اندازی کرد که تنها چند شماره منتشر شد. آنها بعدها کایه دو سینما را منتشر کردند و رومر از 1956 تا 1963 سردبیر این مجله بود.
رومر و همکارانش با انتقاد از سینمای آن زمان فرانسه توجه خود را متوجه تعدادی از فیلمسازان آمریکایی و ایتالیایی شامل آلفرد هیچکاک، جان فورد و هوارد هاکس کردند. شابرول و رومر سال 1957 کتاب «هیچکاک» را نوشتند که همچنان یکی از بهترین مطالعات سینمای درباره آثار او به حساب می‌آید.
رومر از اوایل سال‌های 1950 شروع به ساخت فیلم‌های کوتاه کرد و اولین فیلم بلند خود را با عنوان «نشان لئو» در سال 1959 ساخت. او سال 1967 با فیلم La Collectionneuse برنده جایزه خرس نقره‌ای از جشنواره برلین و سال 1971 با «شب من در خانه مو» نامزد اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی شد.
«زانوی کلر» اولین فیلم رنگی رومر در سال 1971 جایزه صدف طلایی جشنواره سن سباستین را برای او به همراه داشت. «عشق بعد از ظهر» و «ماریکز اُ» از دیگر فیلم‌های شاخص او در دهه 1970 بودند.
دوره «کمدی‌ها و ضرب‌المثل‌ها» از سال 1980 با فیلم «زن یک هوانورد» آغاز شد و با «ازدواج عالی» و «پولین در ساحل» ادامه پیدا کرد که فیلم دوم در جشنواره برلین برنده سه جایزه از جمله خرس نقره‌ای بهترین کارگردانی شد.
رومر از اواسط دهه 1980 تا 1990 چند فیلم به لحاظ تجاری موفق ساخت. «پرتوی سبز» یکی از محبوب‌ترین فیلم‌های اواخر دوران کاری رومر، سال 1986 برنده جایزه شیر طلایی جشنواره ونیز شد. از دیگر فیلم‌های موفق رومر در این مقطع می‌توان به «چهار ماجرای رنت و میرابل» و «دوست دوست من» اشاره کرد.
رومر در سال‌های 1990 و در دهه هشتم زندگی همچنان یک فیلمساز شاخص باقی ماند. در این مقطع دوره «داستان‌های چهار فصل» با فیلم‌هایی چون «قصه تابستانی»، «قصه پاییزی» و «قصه زمستانی» شکل گرفت.
او در آخرین سال‌های دوران کاری خود دو فیلم تاریخی «بانوی انگلیسی و دوک» 2001 و «مامور سه‌جانبه» 2004 را ساخت و آخرین فیلم خود را با عنوان «رابطه عاشقانه آستری و کلادون» سال 2007 مقابل دوربین برد.
 
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: khabaronline.ir