بداهه خوانی شهرام ناظری به یاد خاطره پروانه

 

 مراسم یادمان زنده یاد خاطره پروانه شامگاه پنجشنبه با حضور هنرمندان و علاقه مندان به هنر موسیقی در فرهنگسرای ارسباران برگزار شد. در این برنامه که به مناسبت نخستین سال درگذشت این خواننده فقید موسیقی ایرانی برگزار شد خوانندگان، موسیقیدانان و بسیاری از علاقه مندان هنر موسیقی حضور داشتند. در ابتدای این مراسم فرزند خاطره پروانه حمید اسکندانی حرف‌هایش را درباره مادرش چنین آغاز کرد؛ «خانم خاطره پروانه قبل از اینکه یک خواننده، نویسنده یا یک هنرمند دلسوز در عرصه فرهنگ و هنر باشد، مادر خوبی بود. من فرزند سوم خانم پروانه هستم و به جرات می‌گویم اگر در حال حاضر من به موسیقی، سینما، تئاتر و خواندن کتاب علاقه دارم به پشتوانه حمایت های مادرم و قرار دادن من در مسیر درست زندگی بود.» در ادامه نماهنگی از زندگی و آثار خاطره پروانه شامل گفت وگو با این هنرمند و دوستان و یاران قدیمی‌اش پخش شد. در این نماهنگ با هنرمندان مرتبط با خاطره درباره منش و شخصیت هنری او مصاحبه شده بود و همچنین صحبت های خود خاطره پروانه نیز آمده بود. ارفع اطرایی نوازنده سنتور نفر بعدی بود که روی صحنه آمد و درباره آشنایی خود با خاطره پروانه سخن گفت؛ «آشنایی من با خاطره به 51 سال قبل یعنی سال 1337 و آغاز همکاری در تلویزیون ملی برمی‌گردد، در آن دوران همه ما جوان بودیم و سفرهای بسیاری برای برگزاری کنسرت به خارج از کشور رفتیم و خاطرات بسیاری با هم ساختیم و اخیراً هم به دلیل نزدیکی محل سکونت با یکدیگر ارتباط داشتیم.» به گزارش مهر او در ادامه به ویژگی های خاطره پروانه اشاره کرد؛ «یکی از ویژگی ها وسعت صدای ایشان بود و تمام مقام های موسیقی ایرانی را با صدایی باز می‌خواند. از سوی دیگر او بسیار اهل مطالعه بود و شعر را به خوبی می‌شناخت و می‌دانست برای چه دستگاهی چه شعری را باید انتخاب کند و مهم تر اینکه اهل مطالعه بود و همه کتاب های روز را می‌خواند و من از این بزرگوار نکات بسیاری را هم در عرصه موسیقی و هم در زندگی آموختم.» اطرایی در پایان صحبت های خود به ویژگی اخلاقی خاطره پروانه اشاره کرد؛ «این هنرمند انسانی بلندطبع و صبور بود ولی افسوس از دورانی که اوج اجرای این بزرگوار بود یعنی زمانی که با استاد دهلوی و استاد خوشدل کار می‌کرد هیچ اثری به یادگار نمانده است.» پس از پایان صحبت های این نوازنده سنتور افلیا پرتو به عنوان سرپرست گروه «یاران» درباره آشنایی و چگونگی همکاری این گروه با خاطره پروانه به روی صحنه رفت. او گفت؛ «در سال 1377 هنوز گروه موسیقی «یاران» شکل نگرفته بود و من طی صحبت های فراوانی که با این هنرمند کردم از ایشان خواستم سکوت 20 ساله خود را بشکند و برای بانوان اجرای برنامه داشته باشد. خلاصه اینکه این خواننده دعوت مرا پذیرفت و گروه دونفره یی شکل گرفت. یک سال بعد خانم نوشین عقیقی نوازنده دف هم به جمع ما پیوست و ما سه نفر تحت گروه «یاران» برنامه های بسیاری را با یکدیگر به روی صحنه بردیم. این همکاری ادامه داشت تا اینکه به دنبال حادثه یی خانم پروانه مجبور شد از صحنه دور بماند و همین مساله او را منزوی و خسته کرد.» این نوازنده پیانو ادامه داد؛ «کاش در دوران حیات ایشان بزرگداشتی برگزار می‌شد. البته در سال 87 آقای روشن روان پیشنهاد برگزاری بزرگداشتی برای ایشان در تالار وحدت را دادند ولی حال خانم پروانه مساعد نبود اما من موضوع را با خاطره درمیان گذاشتم و ایشان هم استقبال کرد و گفت با صندلی چرخدار به صحنه خواهد آمد. خلاصه اینکه یک جلسه تمرین داشتیم و قرار شد یک هفته به طور جدی تمرین کنیم و درست دو روز مانده به تمرین ایشان از دنیا رفتند و همه ما را داغ دار کردند.» احمد ابراهیمی‌خواننده پیشکسوت موسیقی و ردیف ایرانی یکی دیگر از سخنرانان برنامه بود که به علت کهولت سن به سختی به روی صحنه آمد و درباره چگونگی آشنایی خود با خاطره پروانه سخن گفت؛ «این هنرمند از سال 1335 در رادیو اجرای برنامه داشت اما به احترام مادرش (پروانه) که او هم صدای خوشی داشت خود را معرفی نمی‌کرد تا اینکه استاد صبا نام «خاطره پروانه» را برای ایشان انتخاب کرد تا هم ادای دینی به مادر باشد و هم نام این هنرمند در عرصه موسیقی جاری شود.» او ادامه داد؛ «خاطره پروانه در سال 1336 به پیشنهاد استاد صبا به هنرهای زیبا آمد و همزمان نزد استاد حسن رادمرد، بسیار آموخت و پس از آن پیش فرامرز پایور رفت و در طول زندگی خود شاگردان بسیاری تربیت کرد.» احمد ابراهیمی‌پس از پایان صحبت های خود شعری از حافظ را برای جمع حاضر در سالن خواند که با استقبال مواجه شد.» در ادامه این مراسم شهرام ناظری با تشویق فراوان حاضران به روی صحنه رفت و گفت؛ «با وجود اینکه از برگزاری این برنامه دیر مطلع شدم اما بر خود واجب دیدم در مراسم بزرگداشت خانم پروانه که از هم صنف های من بود حضور بیابم، اما هرچه را که باید درباره این بانوی هنرمند گفته می‌شد از زبان استادان و صاحب نظران شنیدیم ولی من همین لحظه را که در جمع شما هستم غنیمت می‌شمارم.» او ادامه داد؛ «من اساساً با برگزاری یادمان هایی از این دست مخالف هستم چراکه معتقدم در دوران حیات هنرمندان باید برای آنها بزرگداشت برگزار کرد و به آنها رسید اما متاسفانه چنین نمی‌شود؛ در این فضای دلسردی و دلمردگی من حال و هوای مناسبی نداشتم اما وقتی استاد ابراهیمی‌را در این سن و سال و با این انرژی در اینجا دیدم درس گرفتم که در شرایط نامساعد هم می‌توان با انرژی کار کرد و خوشحالم که این مرد بزرگ همچنان باانگیزه و بانشاط در میان ما هستند.» شهرام ناظری پس از پایان صحبت های خود دو بیت شعر از مولانا با آواز خواند که با استقبال حاضران مواجه شد. حسین الهی قمشه یی نیز در پایان مراسم به عنوان آخرین سخنران به روی صحنه آمد و درباره رابطه ادبیات و شعر با هنر موسیقی سخن گفت.