به گزارش جام جم آن لاین، در این روزهای بهاری خواندن و شنیدن شعر، لطف خاصی دارد.به همین خاطر اولین پیشنهاد خواندنی سال 1389 ما یك مجموعه شعر است از شاعری جهانی كه بسیاری از شعرهایش به زبان فارسی ترجمه شدهاند.
پابلو نرودا شاعر و دیپلمات شیلیایی كه جایزه ادبی نوبل را هم از آن خودش كرده، برای ایرانیها شاعر شناخته شدهای است؛ چرا كه بسیاری از مترجمان فارسی زبان به سراغ شعرهای او رفتهاند و آثارش را به زبان فارسی ترجمه كردهاند. یكی از این مترجمها احمد پوری است. او كه پیش از این مجموعهای از شعرهای عاشقانه این شاعر را با عنوان «هوا را از من بگیر، خندهام را نه» ترجمه و روانه بازار نشر كرده بود، این بار به سراغ كتاب پرسشهای نرودا رفته و این مجموعه شعر را ترجمه و با نام «راستی چرا؟...» روانه بازار كتاب كرده است.
این مجموعه یكی از آخرین مجموعه شعرها نروداست كه پس از مرگش به صورت كتاب منتشر شده است. این كتاب در برگیرنده پرسشهایی شاعرانه است. پرسشهایی ساده و صمیمی در مورد همه چیز از جهان و زندگی و مرگ و تولد گرفته تا اشیاء و طبیعت و گلها.
در این كتاب با پرسشهایی ساده مواجه میشویم كه نگاه متفاوت و دیگرگون شاعر را به جهان و هستی نشان میدهند. انگار ذهن نرودا در آخرین روزهای حیاتش خواسته و ناخواسته مثل یك كودك در مواجه با جهان اطرافش لبریز از پرسشهایی شده كه هیچ جا نمیشود برای آنها پاسخی یافت.
«اگر بمیرم و ندانم كه چه وقتی است/ ساعت را از كه بپرسم؟/ در فرانسه/ بهار این همه برگ را از كجا میآورد؟/ مرد نابینایی كه زنبورها دنبالش كردهاند/ كجا پناه بگیرد؟/ اگر رنگ زرد تمام شود/ با چه نان بپزیم؟»
این یكی از شعرهای این مجموعه است كه به خوبی نوع پرسشهای كتاب را به ما نشان میدهد، پرسشهایی كه تا دلتان بخواهند ساده و فانتزی هستند، اما در پس این سادگی و این تخیلی كه در آنها موج میزند، دنیایی از اضطراب نهفته است.
مثلا وقتی نرودا میپرسد «واقعیت دارد كه باید آرزوهایمان را/ با ژاله و شبنم آبیاری كنیم؟» در نگاه اول این پرسش ممكن است پرسشی خندهدار به نظر بیاید، اما وقتی به محال بودن این امر فكر میكنی، ذهنت درگیر علامت سوالی به مراتب بزرگتر میشود. علامت سوالی كه انگار سالهای سال است ته ذهنت وجود داشته اما تا قبل از مواجهه با این اشعار خودش را نشان نمیداده است.
پابلو نرودا شاعر و دیپلمات شیلیایی كه جایزه ادبی نوبل را هم از آن خودش كرده، برای ایرانیها شاعر شناخته شدهای است؛ چرا كه بسیاری از مترجمان فارسی زبان به سراغ شعرهای او رفتهاند و آثارش را به زبان فارسی ترجمه كردهاند. یكی از این مترجمها احمد پوری است. او كه پیش از این مجموعهای از شعرهای عاشقانه این شاعر را با عنوان «هوا را از من بگیر، خندهام را نه» ترجمه و روانه بازار نشر كرده بود، این بار به سراغ كتاب پرسشهای نرودا رفته و این مجموعه شعر را ترجمه و با نام «راستی چرا؟...» روانه بازار كتاب كرده است.
این مجموعه یكی از آخرین مجموعه شعرها نروداست كه پس از مرگش به صورت كتاب منتشر شده است. این كتاب در برگیرنده پرسشهایی شاعرانه است. پرسشهایی ساده و صمیمی در مورد همه چیز از جهان و زندگی و مرگ و تولد گرفته تا اشیاء و طبیعت و گلها.
در این كتاب با پرسشهایی ساده مواجه میشویم كه نگاه متفاوت و دیگرگون شاعر را به جهان و هستی نشان میدهند. انگار ذهن نرودا در آخرین روزهای حیاتش خواسته و ناخواسته مثل یك كودك در مواجه با جهان اطرافش لبریز از پرسشهایی شده كه هیچ جا نمیشود برای آنها پاسخی یافت.
«اگر بمیرم و ندانم كه چه وقتی است/ ساعت را از كه بپرسم؟/ در فرانسه/ بهار این همه برگ را از كجا میآورد؟/ مرد نابینایی كه زنبورها دنبالش كردهاند/ كجا پناه بگیرد؟/ اگر رنگ زرد تمام شود/ با چه نان بپزیم؟»
این یكی از شعرهای این مجموعه است كه به خوبی نوع پرسشهای كتاب را به ما نشان میدهد، پرسشهایی كه تا دلتان بخواهند ساده و فانتزی هستند، اما در پس این سادگی و این تخیلی كه در آنها موج میزند، دنیایی از اضطراب نهفته است.
مثلا وقتی نرودا میپرسد «واقعیت دارد كه باید آرزوهایمان را/ با ژاله و شبنم آبیاری كنیم؟» در نگاه اول این پرسش ممكن است پرسشی خندهدار به نظر بیاید، اما وقتی به محال بودن این امر فكر میكنی، ذهنت درگیر علامت سوالی به مراتب بزرگتر میشود. علامت سوالی كه انگار سالهای سال است ته ذهنت وجود داشته اما تا قبل از مواجهه با این اشعار خودش را نشان نمیداده است.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: jamejamonline.ir
