به گزارش جام جم آنلاین،خیلیها میگویند 31 جولای سال 2007 یكی از بدترین روزهایی بود كه دنیا تجربه كرد و سینمادوستان این روز را بدترین روز سینما میشمارند؛ در اولین ساعتهای اولین روز هفته یعنی دوشنبه و در آخرین روز ماه جولای، خبر مرگ 2نفر از مهمترین فیلمسازان جهان مخابره شد؛ جهان هنوز در شوك درگذشت اینگمار برگمان كارگردان مشهور سوئدی بود كه خبر درگذشت میكل آنجلو آنتونیونی كارگردان مشهور ایتالیایی هم به آن اضافه شد.
برای خیلیها باوركردنی نبود؛ مرگ 2 چهره بزرگ سینما در یك روز!
اینگمار برگمن و میكل آنجلو آنتونیونی كه هر یك تاثیری عظیم بر سینمای جهان (آن هم به شیوههای خاص و یگانه خودشان) گذاشته بودند، چشم از جهان فروبستند.
خیلی از منتقدان سینمایی معتقدند با خاموش شدن شمع زندگی این 2چهره، آخرین ارتباط با سالهای طلایی سینمای اروپا برای همیشه قطع شد.
برگمن دوران كودكی سختی را پشت سر گذاشته بود و سینما تنها راه گریز او بود. مانند بسیاری از دیگر فیلمسازان افسانهای او، اول در سمت دستیار كارگردان در سینمای محلی شروع به كار كرد.
بعدها به تحصیل در رشته سینما پرداخت، و بویژه در زمینه بازیگری و كارگردانی مطالعه كرد و یكی از بزرگترین چهرههای سینمای سوئد شد. گرچه او اولین فیلمش را در سال 1946 ساخت، در سال 1955 و در 37سالگی بود كه اولین اثر قابل توجهش «لبخندهای یك شب تابستانی» توجه دنیا را به خود جلب كرد.
پس از آن او یكی پس از دیگری به ساختن شاهكارهایی پرداخت كه «توت فرنگیهای وحشی»، «مهر هفتم»، «چشمه باكرگی»، «همچون در یك آینه»، «پرسونا»، «صحنههایی از یك ازدواج» و بعدها «ساراباند» از جمله آنها هستند. اما شاید دنیا بیش از هر چیز او را به خاطر فیلم اتوبیوگرافی وارش با عنوان «فانی و الكساندر» به خاطر بیاورد.
آنتونیونی كارش را با روزنامهنگاری سینمایی شروع كرد و در دورهای كوتاه سردبیر مجله فاشیستی موسولینی به نام «سینما» بود. بزرگترین فیلم بینالمللی آنتونیونی «بلوـ آپ» بود كه با آن جهان او را شناخت.
گرچه او هم كارش را خیلی زود در صنعت سینما شروع كرد، در 38 سالگی اولین فیلمش را كارگردانی كرد و یك دهه بعد در 48 سالگی با فیلم «ماجرا» مطرح شد و نقدهای فراوانی دریافت كرد. این فیلم گرچه در كن به نمایش درآمد، اما از طرح خیلی خستهكنندهای برخوردار بود و در زمان نمایش خیلیها آن را هو كردند.
آنتونیونی نیز با فیلمهای درخشانی «مثل شب»، «كسوف»، «بیابان سرخ»، «قله زابریسكی»، «مسافر» و «در فراسوی ابرها» شناخته میشود.
در حقیقت آخرین فیلم او از مشهورترین آثارش است. در آن زمان اما او خیلی ضعیفتر از آن بود كه بتواند این فیلم را به پایان ببرد و به همین دلیل هم تهیهكننده آن از ویم وندرس خواست تا به او كمك كند تا فیلم جمع شود.
او با ساختن فیلم كلاسیك «ماجرا» در 1960 سینما را تغییر داد و با «بلوآپ» و «حرفه: خبرنگار» معماهای مردمی را خلق كرد. «حرفه: خبرنگار» یكی از بهترین آثاری است كه جك نیكلسون در آن بازی كرده است.
میكل آنجلو آنتونیونی كه اسكورسیزی كارگردان بزرگ امروز، او را «شاعر دوربین» نامید، در 94 سالگی درگذشت و برگمان «فیلسوف سینما» در حالی چشم از جهان فروبست كه 89 سال داشت.
با مرگ این دو خیلیها به مرور دهه 50 و 60 سینما در ذهنشان بازگشتند و پایان یك دوره طلایی سینما را به چشم دیدند.
فیلمهای برگمان و آنتونیونی فیلمهای محرك اندیشه، شخصی و یگانه بودند كه به ساخته شدن فیلمهای شخصی دهه 70 آمریكا منجر شدند و دوره خلاقیت طلایی سینمای آمریكا را رقم زدند.
برای خیلیها باوركردنی نبود؛ مرگ 2 چهره بزرگ سینما در یك روز!
اینگمار برگمن و میكل آنجلو آنتونیونی كه هر یك تاثیری عظیم بر سینمای جهان (آن هم به شیوههای خاص و یگانه خودشان) گذاشته بودند، چشم از جهان فروبستند.
خیلی از منتقدان سینمایی معتقدند با خاموش شدن شمع زندگی این 2چهره، آخرین ارتباط با سالهای طلایی سینمای اروپا برای همیشه قطع شد.
برگمن دوران كودكی سختی را پشت سر گذاشته بود و سینما تنها راه گریز او بود. مانند بسیاری از دیگر فیلمسازان افسانهای او، اول در سمت دستیار كارگردان در سینمای محلی شروع به كار كرد.
بعدها به تحصیل در رشته سینما پرداخت، و بویژه در زمینه بازیگری و كارگردانی مطالعه كرد و یكی از بزرگترین چهرههای سینمای سوئد شد. گرچه او اولین فیلمش را در سال 1946 ساخت، در سال 1955 و در 37سالگی بود كه اولین اثر قابل توجهش «لبخندهای یك شب تابستانی» توجه دنیا را به خود جلب كرد.
پس از آن او یكی پس از دیگری به ساختن شاهكارهایی پرداخت كه «توت فرنگیهای وحشی»، «مهر هفتم»، «چشمه باكرگی»، «همچون در یك آینه»، «پرسونا»، «صحنههایی از یك ازدواج» و بعدها «ساراباند» از جمله آنها هستند. اما شاید دنیا بیش از هر چیز او را به خاطر فیلم اتوبیوگرافی وارش با عنوان «فانی و الكساندر» به خاطر بیاورد.
آنتونیونی كارش را با روزنامهنگاری سینمایی شروع كرد و در دورهای كوتاه سردبیر مجله فاشیستی موسولینی به نام «سینما» بود. بزرگترین فیلم بینالمللی آنتونیونی «بلوـ آپ» بود كه با آن جهان او را شناخت.
گرچه او هم كارش را خیلی زود در صنعت سینما شروع كرد، در 38 سالگی اولین فیلمش را كارگردانی كرد و یك دهه بعد در 48 سالگی با فیلم «ماجرا» مطرح شد و نقدهای فراوانی دریافت كرد. این فیلم گرچه در كن به نمایش درآمد، اما از طرح خیلی خستهكنندهای برخوردار بود و در زمان نمایش خیلیها آن را هو كردند.
آنتونیونی نیز با فیلمهای درخشانی «مثل شب»، «كسوف»، «بیابان سرخ»، «قله زابریسكی»، «مسافر» و «در فراسوی ابرها» شناخته میشود.
در حقیقت آخرین فیلم او از مشهورترین آثارش است. در آن زمان اما او خیلی ضعیفتر از آن بود كه بتواند این فیلم را به پایان ببرد و به همین دلیل هم تهیهكننده آن از ویم وندرس خواست تا به او كمك كند تا فیلم جمع شود.
او با ساختن فیلم كلاسیك «ماجرا» در 1960 سینما را تغییر داد و با «بلوآپ» و «حرفه: خبرنگار» معماهای مردمی را خلق كرد. «حرفه: خبرنگار» یكی از بهترین آثاری است كه جك نیكلسون در آن بازی كرده است.
میكل آنجلو آنتونیونی كه اسكورسیزی كارگردان بزرگ امروز، او را «شاعر دوربین» نامید، در 94 سالگی درگذشت و برگمان «فیلسوف سینما» در حالی چشم از جهان فروبست كه 89 سال داشت.
با مرگ این دو خیلیها به مرور دهه 50 و 60 سینما در ذهنشان بازگشتند و پایان یك دوره طلایی سینما را به چشم دیدند.
فیلمهای برگمان و آنتونیونی فیلمهای محرك اندیشه، شخصی و یگانه بودند كه به ساخته شدن فیلمهای شخصی دهه 70 آمریكا منجر شدند و دوره خلاقیت طلایی سینمای آمریكا را رقم زدند.
گردآوری:گروه فرهنگ وهنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: jamejamonline.ir
