به گزارش ایسنا،آلبوم «بهانه از توست» اثر جدید آواز و تار محمدرضا لطفی ـ نوازنده چیردست سهتار و تار ایران ـ وارد بازار موسیقی شد.
در این آلبوم كه شامل تکنوازی تار استاد لطفی و آواز اوست، «محمد قویحلم» نیز تمبك مینوازد.
این آلبوم كه به صورت بداهه نوازی است، شامل یك تراك 44 دقیقهای است كه محمدرضا لطفی در آن با استفاده از اشعار مولانا، آواز دشتی میخواند. این آلبوم شامل بخشهایی از كنسرت آمریكای سال 1996 لطفی است.
محمدرضا لطفی دربارهی این آلبوم نوشته است:«یكی از بارزترین و تاثیرگذارترین شیوههای اجرای موسیقی درشرق هنر تكنوازی است. این هنر با توجه به گستردگی نتهای گوناگون كه امروزه به نام گوشهها از آن یاد میكنیم، كمك ارزندهای برای هنر بداهه است كه اساس خلاقیت را در موسیقی رسمی شكل میدهد. اگر قرار باشد موسیقی ما زنده بماند، باید به این فرم از موسیقی ایرانی بهای زیادی بدهیم تسلط یك نوازنده متكی بر تسلط بر فن نوازندگی، ممارست در آموزش، یك یا چند ردیف به جای مانده، حفظ و درك، ساختارها و تبیین آنها به یكدیگر و تجزیه و تحلیل علمی ردیف از نظر شكل و محتوا، توجه به زیباشناسی هنری، معرفتشناسی نغمات و در نهایت به معرفتشناسی عرفانی كه بر سر پیشرفت هنر ما در ایرانزمین بوده است. ده نكتهی باریكتر از مو باید نوازنده به مقام تكنوازی و در غایت به هنر بداههنوازی (خلاقیت در آن) برسد. متاسفانه در این صدسال اخیر زندگی و برخورد هنر اروپایی كه آری از هنر بداهه بوده بر سر تاریخی این هنر از هم متلاشی كرده است. به جز علما و چند اساتید نیمه دوم قرن بیستم كه در ادامهی این سنت تنومند كار را تداوم بخشیدند، هنر بداههنوازی رفتهرفته ضعیفتر شد، چرا كه داشتن حال كه اساس هنر بداهه را تشكیل میدهد در زندگی ماشینی تحمیلی چنان كمرنگ شده كه امروز مردم علاقهمند به این هنر دیگر قادر به ایجاد رابطه با تكنوازی نیستند. عدم تمركز، تفرقه فكری و مشغولیات زندگی مادی، دوری از طبیعت و جدایی از سنتهای درست عرفانی و عدم معاشرت با كسانی كه در زمینههایی مانند خطاطی، شعر و دیگر هنرهای ایرانی (كه هنوز كارشان در تداوم زنجیرهی تكامل این هنرهاست) باعث عدم شناخت موسیقینوازان جوان شده است. روزی در زندگانی مولانا كبیر خواندم كه مولانا چند سال اول زندگی عرفانیاش را با جناب ترمدی گذرانید تا علم حال را بیاموزد. آن روز كه این مطلب را خواندم تعجب كردم كه مگر علم حال آموختنی است؟ این سوال برایم ماند تا بالاخره از استادی عارف سوالم را پرسیدم. ایشان فرمودند كه مولانا در آن چند سال در این محیط رشد از تغییرات حالی استاد و تاثیری كه از ایشان برایش پیش میآمد متوجه دگرگونی حال خود میشد. من همیشه در كلاسهایم به شاگردانم تاكید میكنم كه باید بگردید و انسانهایی را بیابید كه حال خوش و عرفانی دارند و با این افراد مجالست كنید تا حال شما نیز خوش شود به قول شمس تبریزی كه فرمود: با هركسی كه حال شما را خوش كند نشست و برخاست كنید هرچه شما را گرم كرد بچسبید و هركه شما را سرد كرد رها كنید. هنرهای شرقی در پرتوی خورشید شرق و گرمای پرانرژی آن رشد كردهاند. این همه شور و غوغا و خلاقیت از خورشید جان شما حاصل میآید. پس این جان شماست كه باید پرفروغ و تابنده بماند كه محل امن زندگی هر هنرمندی است. در اثری كه میشنوید اشعار و دستگاه و آواز مورد نظر بهصورت بداهه انتخاب شدهاند و كل برنامه در چارچوب هنر بداههنوازی است كه امید است این حقیر توانسته باشد قطرهای از جان دوست را به دل شما منتقل كند. همه پهانه از اوست.»
به گزارش ایسنا، آلبوم قبلی محمدرضا لطفی «پاسداشت از شیوه طاهرزاده» بود كه در كنسرت اخیر او در روزهای 30 و 31 اردیبهشتماه در تهران رونمایی شد.
در این آلبوم كه شامل تکنوازی تار استاد لطفی و آواز اوست، «محمد قویحلم» نیز تمبك مینوازد.
این آلبوم كه به صورت بداهه نوازی است، شامل یك تراك 44 دقیقهای است كه محمدرضا لطفی در آن با استفاده از اشعار مولانا، آواز دشتی میخواند. این آلبوم شامل بخشهایی از كنسرت آمریكای سال 1996 لطفی است.
محمدرضا لطفی دربارهی این آلبوم نوشته است:«یكی از بارزترین و تاثیرگذارترین شیوههای اجرای موسیقی درشرق هنر تكنوازی است. این هنر با توجه به گستردگی نتهای گوناگون كه امروزه به نام گوشهها از آن یاد میكنیم، كمك ارزندهای برای هنر بداهه است كه اساس خلاقیت را در موسیقی رسمی شكل میدهد. اگر قرار باشد موسیقی ما زنده بماند، باید به این فرم از موسیقی ایرانی بهای زیادی بدهیم تسلط یك نوازنده متكی بر تسلط بر فن نوازندگی، ممارست در آموزش، یك یا چند ردیف به جای مانده، حفظ و درك، ساختارها و تبیین آنها به یكدیگر و تجزیه و تحلیل علمی ردیف از نظر شكل و محتوا، توجه به زیباشناسی هنری، معرفتشناسی نغمات و در نهایت به معرفتشناسی عرفانی كه بر سر پیشرفت هنر ما در ایرانزمین بوده است. ده نكتهی باریكتر از مو باید نوازنده به مقام تكنوازی و در غایت به هنر بداههنوازی (خلاقیت در آن) برسد. متاسفانه در این صدسال اخیر زندگی و برخورد هنر اروپایی كه آری از هنر بداهه بوده بر سر تاریخی این هنر از هم متلاشی كرده است. به جز علما و چند اساتید نیمه دوم قرن بیستم كه در ادامهی این سنت تنومند كار را تداوم بخشیدند، هنر بداههنوازی رفتهرفته ضعیفتر شد، چرا كه داشتن حال كه اساس هنر بداهه را تشكیل میدهد در زندگی ماشینی تحمیلی چنان كمرنگ شده كه امروز مردم علاقهمند به این هنر دیگر قادر به ایجاد رابطه با تكنوازی نیستند. عدم تمركز، تفرقه فكری و مشغولیات زندگی مادی، دوری از طبیعت و جدایی از سنتهای درست عرفانی و عدم معاشرت با كسانی كه در زمینههایی مانند خطاطی، شعر و دیگر هنرهای ایرانی (كه هنوز كارشان در تداوم زنجیرهی تكامل این هنرهاست) باعث عدم شناخت موسیقینوازان جوان شده است. روزی در زندگانی مولانا كبیر خواندم كه مولانا چند سال اول زندگی عرفانیاش را با جناب ترمدی گذرانید تا علم حال را بیاموزد. آن روز كه این مطلب را خواندم تعجب كردم كه مگر علم حال آموختنی است؟ این سوال برایم ماند تا بالاخره از استادی عارف سوالم را پرسیدم. ایشان فرمودند كه مولانا در آن چند سال در این محیط رشد از تغییرات حالی استاد و تاثیری كه از ایشان برایش پیش میآمد متوجه دگرگونی حال خود میشد. من همیشه در كلاسهایم به شاگردانم تاكید میكنم كه باید بگردید و انسانهایی را بیابید كه حال خوش و عرفانی دارند و با این افراد مجالست كنید تا حال شما نیز خوش شود به قول شمس تبریزی كه فرمود: با هركسی كه حال شما را خوش كند نشست و برخاست كنید هرچه شما را گرم كرد بچسبید و هركه شما را سرد كرد رها كنید. هنرهای شرقی در پرتوی خورشید شرق و گرمای پرانرژی آن رشد كردهاند. این همه شور و غوغا و خلاقیت از خورشید جان شما حاصل میآید. پس این جان شماست كه باید پرفروغ و تابنده بماند كه محل امن زندگی هر هنرمندی است. در اثری كه میشنوید اشعار و دستگاه و آواز مورد نظر بهصورت بداهه انتخاب شدهاند و كل برنامه در چارچوب هنر بداههنوازی است كه امید است این حقیر توانسته باشد قطرهای از جان دوست را به دل شما منتقل كند. همه پهانه از اوست.»
به گزارش ایسنا، آلبوم قبلی محمدرضا لطفی «پاسداشت از شیوه طاهرزاده» بود كه در كنسرت اخیر او در روزهای 30 و 31 اردیبهشتماه در تهران رونمایی شد.
گردآوری:گروه فرهنگ وهنر سیمرغ
www.seemorgh.com/cullture
منبع:isna.ir
