به گزارش جام جم آن لاین، خاطرات هنرمندان و چگونگی وارد شدن آنها به عرصه هنر همواره مورد توجه خوانندگان عزیز بویژه جوانان است. نوشته زیر كه برگرفته از خاطرات محمدعلی كشاورز است، شما را با چگونه بازیگر شدن این هنرمند آشنا می‌كند.
فروردین 1326 در محله جلفای اصفهان در خانواده‌ای دهقان به دنیا آمدم. 5 سالم بود كه مادرم مرا به كودكستان برد. بعد رفتم مدرسه ابتدایی. مدیری داشتیم كه خیلی روی ادبیات تكیه می‌كرد و از كلاس دوم ابتدایی در نهایت سختگیری به ما گلستان سعدی را درس می‌داد. یادم می‌آید كه چقدر از او می‌ترسیدم. سال چهارم هم معلم خطی داشتیم كه مزه تركه‌هایش را فراموش نمی‌كنم. دوست داشتم مهندس راه و ساختمان شوم و در جاده‌ها زندگی كنم. اما همان دوران چون پدرم اهل شعر و ادبیات بود، بیشتر ما را به این سمت سوق می‌داد و مدام برایمان فردوسی و مولانا می‌خواند و بعضی از بزرگان هم به منزل ما می‌آمدند و درباره شعر و ادبیات صحبت می‌كردند. پدرم كشاورزی می‌كرد اما تحصیلات داشت و پیش روحانیان محل درس خوانده بود.
بعد از مدرك 6 ابتدایی به دبیرستان ادب رفتم. دبیرستان ادب یكی از بهترین دبیرستان‌های اصفهان بود و سیستم سختگیرانه‌ای داشت. الان فكر می‌كنم اگر آن سختگیری‌ها و چوب خوردن‌ها نبود، ما عاطل و باطل بزرگ می‌شدیم. در همان دوران دبیرستان كم‌كم با ترجمه‌های متون مهم دنیا و بعد سیر تئاتر در دنیا آشنا شدم. آن موقع در اصفهان 2 تماشاخانه خوب بود. پدرم می‌گفت میرزاده عشقی اولین نمایشی را كه نوشت در اصفهان اجرا كرد و خیلی از آن استقبال شد. آن زمان مراسم پرده‌خوانی در قهوه‌خانه‌ها خیلی رونق داشت. برای تماشای پرده‌خوانی پول هم می‌گرفتند، نشسته 10 شاهی و ایستاده 5 شاهی و من چون پول نداشتم همیشه 5 شاهی می‌دادم و ایستاده تماشا می‌كردم. غیر از شاهنامه‌خوانی، چند پرده از خسرو و شیرین هم بود. بعد از دبیرستان به تهران آمدم. دانشكده پزشكی قبول شدم اما بعد از این كه چند جلسه‌ای به سالن تشریح رفتم، دیدم كار من نیست و اصلا با روحیه‌ام سازگاری ندارد و انصراف دادم. بعد از خدمت سربازی در روزنامه یك آگهی دیدم كه هنرستان هنرپیشگی، دانشجو می‌پذیرد. دورانی بود كه بیكار بودم. امتحان دادم و وارد شدم. دوره هنرستان 3 ساله بود و با آقایان نصیریان، شنگله، انتظامی و كرم‌رضایی همدوره بودم.بعد از دوره وارد عرصه كار شدیم. بعدها با همین گروه رفتیم اداره هنرهای دراماتیك و با ماهی 250 تومان حقوق استخدام شدیم. سالن نداشتیم و توی همان اداره كار می‌كردیم. بعدها تلویزیونی به نام «پاسارگاد» راه افتاد، در محل كنونی شبكه 2 كه چهارشنبه‌ها می‌رفتیم استودیوی آنجا و برنامه‌هایی را به صورت زنده پخش می‌كردیم. ما حق نداشتیم در سینما كار كنیم، چون وزارت فرهنگ ما را استخدام كرده بود. بعد از 28 مرداد تئاترها تعطیل شد و رخوت بزرگی در تئاتر كشور حاكم شد. فقط یك سالن كنار تالار وحدت فعلی بود كه گهگاهی آقای سمندریان تئاتر «شبح» را آنجا اجرا می‌كرد. دیدیم این طوری نمی‌شود كار كرد. نشستیم، صحبت كردیم و تصمیم گرفتیم سالنی برای خودمان مهیا كنیم. آنقدر رفتیم و آمدیم تا اداره فرهنگ، تالار سنگلج را ساخت و به ما داد.مدتی كه گذشت فكر كردیم، باید دانشكده تئاتر داشته باشیم. دانشگاه تهران مخالف بود و بعد در اثر رفت و آمدهای زیاد، دولت دانشكده هنرهای دراماتیك را تاسیس كرد. زندگی من همان شعر مولاناست كه «خام بدم، پخته شدم، سوختم» و ای كاش همه آدم‌ها به مرحله پختگی برسند و بعد بسوزند.
گردآوری:گروه فرهنگ وهنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: jamejamonline.ir
