كوروش تهامی هم یكی از شخصیت‌های دیدنی ملكوت است، اما آنچه او را به چشم آورده نه بازی او بلكه گریم و نوع پوشش سفید اوست...


بازیگران و بازی‌های متفاوت آنها می‌تواند یك سریال را موفق كند. خیلی‌ها بر این باورند كه داستان در یك سریال نمایشی حرف اول را می‌زند، اما نباید از این نكته بسادگی گذشت كه یك بازیگر با استفاده از توانمندی‌های خود می‌تواند یك نقش و یك داستان را جذابیت ببخشد یا آن را نابود كند.
 
سریال‌های ماه رمضان امسال را می‌توان صحنه‌ای برای رقابت تنگاتنگ چند بازیگری دانست كه تاكنون در نقش‌های مختلف بازی كرده‌اند و در هر كدام حرفی برای گفتن داشته‌اند و نقش را چنان خوب بازی كرده‌اند كه در ذهن‌ها مانده است؛ نقش‌هایی كه معمولا بی‌كم و كاست بوده‌اند و كمتر زمانی آنها مجبور شده‌اند از نوع بازی خود دفاع كنند.
رضا رویگری را مدت‌هاست در نقش‌های منفی می‌بینیم. این بازیگر بسیار اوقات مقابل خبرنگاران نشسته و توضیح داده كه بازی در نقش منفی دشوارتر از ایفای نقش مثبت است. گاهی اوقات هم مجبور شده توضیح دهد كه چرا برخی از نقش‌هایی كه او بازی می‌كند تقریبا شبیه هم هستند. او به این سوالات در زمان پخش سریال‌های به كجا چنین شتابان و تاوان بارها و بارها پاسخ داد. اما رویگری در سریال «ملكوت» خوب بازی می‌كند. آنقدر بجا و مناسب حركت می‌كند كه اگر او را از ملكوت حذف كنی تقریبا موتور سریال خاموش می‌شود. رویگری در ملكوت داماد حاج فتاح (سرمست) است. دامادی طماع كه علنا انتظار مرگ حاجی را می‌كشد و حتی برای تسریع این مرگ هر كاری از دستش بر‌آید، انجام می‌دهد. شخصیت سرمست پیچیدگی‌های خاص خود را دارد. او نیرنگ‌بازی قهار است و رویگری این نیرنگ را بخوبی در بازی خود درآورده است. دلیل دیگری كه باعث شده بازی رویگری در ملكوت دیده شود، شخصیت‌های مثبت زیادی است كه در این سریال وجود دارند؛ آنها شخصیت‌های سفید یا مایل به سفیدی هستند كه در كنار آنها شخصیت سیاه سرمست بیشتر دیده می‌شود.
كوروش تهامی هم یكی از شخصیت‌های دیدنی ملكوت است، اما آنچه او را به چشم آورده نه بازی او بلكه گریم و نوع پوشش سفید اوست.
فرزاد موتمن كه سریال جوان‌پسندانه نون و ریحون را برای شبكه تهران ساخته است حتما در زمان انتخاب بازیگران به توانایی‌های بازیگران جوان فكر می‌كرده؛ بازیگرانی كه بتوانند با استفاده از این توانایی‌ها بین مخاطبان جایگاه ویژه‌ای پیدا كنند و با همین جایگاه بتوانند برای سریال امتیاز مثبت جمع كنند. با نگاهی به بازیگران این سریال و نوع بازی آنها در مرحله اول نمی‌توان بازی خوب شقایق دهقان را نادیده گرفت. دهقان كه سال‌هاست در سریال‌های طنز بازی می‌كند، شاخصه‌های بازی در این ژانر را به خوبی می‌شناسد و مرز لودگی و شوخی را با كمدی می‌داند، به همین دلیل از لودگی و شوخی برای خنداندن استفاده نمی‌كند. او موقعیت خلق می‌كند و تلاش می‌كند در موقعیت ایجاد شده چنان كنش و واكنش‌های خوبی داشته باشد كه مخاطب را به خنده وادارد. البته نمی‌توان اعتباری را كه دهقان در چند سال اخیر كسب كرده نادیده گرفت. این اعتبار برای مخاطب اعتماد ایجاد می‌كند و مخاطب به دهقان و بازی او اعتماد می‌كند و با نگاهی به پرونده كاری این بازیگر متوجه می‌شود كه دهقان در كار خود كم‌فروشی نمی‌كند.
رضا داوودنژاد هم در نون و ریحون خوب ظاهر شده است. او در همه فیلم‌های پدرش (علیرضا داوودنژاد) بازی كرده است. همه آنهایی كه این فیلم‌ها را دیده‌اند، می‌دانند كه رضا داوودنژاد مقابل دوربین بازی خاصی از خود نشان نمی‌دهد و معمولا همان جوری كه در زندگی واقعی است در دنیای بازیگری هم هست. البته داوودنژاد هم آنقدر در پرونده كاری خود، كار كمدی داشته است كه بداند در یك سریال كه تلاش می‌كند طنز باشد، چگونه ظاهر شود.
در ویترین سریال «در مسیر زاینده‌رود» بازیگران خوبی دیده می‌شود. از حسین محجوب گرفته تا مهرانه مهین‌ترابی و مسعود رایگان. اینها بازیگرانی هستند كه نام آنها كافی است هر بیننده حرفه‌ای تلویزیون را به سمت بازی آنها جلب كند.
اما در كنار این بازیگران كهنه‌كار، بازیگران جوان هم خوب ظاهر شده‌اند؛ بازیگرانی مانند بهنوش طباطبایی كه بازی او در سریال در مسیر زاینده‌رود دیدنی و گرم است. او از لهجه اصفهانی برای كامل كردن بازی خود استفاده می‌كند. طباطبایی كه نوروز امسال با سریال چاردیواری به شبكه یك آمد با سریال در مسیر زاینده‌رود نشان داد كه برای هر نقشی تحلیل خود را دارد و تصمیم دارد به عنوان یك بازیگر توانمند، حرفه بازیگری را ادامه دهد. مهرداد ضیایی و پردیس افكاری را هم باید به مجموعه بازیگران خوب در مسیر زاینده‌رود اضافه كرد.
حالا امین تارخ می‌تواند از سریال جراحت به عنوان یكی از بهترین كارهای تلویزیونی خود یاد كند. بازی او در سریال اغماء هم خوب بود، اما واقعیت این است كه در آن سریال بازی بازیگران در سایه داستان قرار گرفته بود، اما در جراحت بازی خوب بازیگرانی مانند امین تارخ است كه داستان را جذاب می‌كند و چالش‌های آن را باورپذیر می‌كند. با دیدن بازی آتنه فقیه‌نصیری در نقش انسی اولین چیزی كه به ذهن می‌رسد این نكته است كه او برای بازی در این نقش انرژی فوق‌العاده‌ای گذاشته است. نقش انسی با همه نقش‌هایی كه تاكنون از او دیده بودیم متفاوت است. علی عمرانی را هم می‌توان به فهرست بازیگران خوب این سریال اضافه كرد.
هر بازیگری كه نقشی را در كاری به عهده می‌گیرد نسبت به آن نقش تعهدی دارد. او تلاش می‌كند خوب بازی كند، اما در مسیر این خوب بودن برخی از آنها كلیشه‌ها را رها می‌كنند و به دنبال خلاقیت‌هایی برای نوآوری هستند و برخی ترجیح می‌دهند كه راه سابق خود را ادامه دهند و نقشی را به پرونده كاری خود اضافه كنند و در این بین از مقوله متفاوت بودن فاكتور می‌گیرند؛ فاكتوری كه یك بازیگر را برای سال‌های متمادی در صدر نگه می‌دارد یا او را به فهرست بازیگران معمولی اضافه می‌كند.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: jamejamonline.ir
برچسب ها: