به گزارش ایسنا، چیستا یثربی در نقد مجموعههای مناسبتی سیما كه ماه رمضان سیما پخش شدند، به بیان این مطلب پرداخت كه «در حال حاضر سلیقه مخاطب تغییر پیدا كرده و مثل سالهای قبل نیست؛ مخاطب انتظار ندارد گول بخورد. سلیقهی مخاطبان تلویزیونی با توجه به مقولاتی مثل ماهوارهها خیلی بالا رفته است.»
این منتقد و نویسنده در گفتوگو با خبرنگار سرویس تلویزیون خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، درباره سریالهای مناسبتی ماه رمضان اظهار كرد: پیش از این سریالهای مناسبتی خوبی مانند «صاحبدلان»، «شب دهم» و «میوه ممنوعه» تولید شدهاند. سریالهای ماه رمضان امسال جسورتر شدهاند و تماشاگر را جدیتر گرفتهاند و تلویزیون به آنها اجازه داده بدون اینكه به وجدان و ناخودآگاه جامعه لطمه وارد شود، از یكسری خط قرمزها عبور كنند.
این منتقد و نویسنده در گفتوگو با خبرنگار سرویس تلویزیون خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، درباره سریالهای مناسبتی ماه رمضان اظهار كرد: پیش از این سریالهای مناسبتی خوبی مانند «صاحبدلان»، «شب دهم» و «میوه ممنوعه» تولید شدهاند. سریالهای ماه رمضان امسال جسورتر شدهاند و تماشاگر را جدیتر گرفتهاند و تلویزیون به آنها اجازه داده بدون اینكه به وجدان و ناخودآگاه جامعه لطمه وارد شود، از یكسری خط قرمزها عبور كنند.
مقایسه سریالها صحیح نیست
یثربی گفت: یكی از اتفاقات خوبی كه امسال برای سریالهایی مثل «جراحت» و «در مسیر زایندهرود» افتاد، هماهنگی بین متن و كارگردانی بود؛ همیشه متنها بد بودند و كارگردانی خوب بود یا بر عكس؛ ولی در این دو سریال، متن و كارگردانی درهم تنیده شده بود و بازیگران نیز به خوبی توانسته بودند، نقش خود را ایفا كنند. بعضی شبها این متن بود كه سریال را جلو میبرد و بعضی شبها، كارگردانی، به طوری كه اگر این متن را یك كارگردان ضعیفتر كار میكرد، ممكن بود نتواند كار را به خوبی انجام دهد.
این منتقد خاطرنشان كرد: گاهی در روزنامهها میخوانم كه سریالها را از نگاه مردم یا منتقدان، رتبهبندی میكنند؛ به نظر من این مقایسهها صحیح نیست؛ هركدام از این سریالها باید در جایگاه خودشان بررسی شوند. همه كسانی كه در این سریالها نقش داشتند، افراد كار كشتهای بودند.
یثربی گفت: یكی از اتفاقات خوبی كه امسال برای سریالهایی مثل «جراحت» و «در مسیر زایندهرود» افتاد، هماهنگی بین متن و كارگردانی بود؛ همیشه متنها بد بودند و كارگردانی خوب بود یا بر عكس؛ ولی در این دو سریال، متن و كارگردانی درهم تنیده شده بود و بازیگران نیز به خوبی توانسته بودند، نقش خود را ایفا كنند. بعضی شبها این متن بود كه سریال را جلو میبرد و بعضی شبها، كارگردانی، به طوری كه اگر این متن را یك كارگردان ضعیفتر كار میكرد، ممكن بود نتواند كار را به خوبی انجام دهد.
این منتقد خاطرنشان كرد: گاهی در روزنامهها میخوانم كه سریالها را از نگاه مردم یا منتقدان، رتبهبندی میكنند؛ به نظر من این مقایسهها صحیح نیست؛ هركدام از این سریالها باید در جایگاه خودشان بررسی شوند. همه كسانی كه در این سریالها نقش داشتند، افراد كار كشتهای بودند.
هدایت بازیگران قدر توسط كارگردانان قوی
وی با اشاره به بهترینهای سریالهای ماه رمضان گفت: آتنه فقیه نصیری بهترین بازی خود را در «جراحت» ارائه داد؛ همانطور كه مهرانه مهینترابی و اشكان خطیبی و بهنوش طباطبایی «در مسیر زایندهرود» بهترین بازی خود را ارائه دادند. همهی این افراد بازیگران قدری هستند، اما با سالهای پیش یك فرق اساسی داشتند و آن اینكه هدایت كارگردان قویتر و متنهای قویتر، موجب شده بود بهتر بازی كنند و حضور متفاوت، قوی و حتی غافلگیركنندهای نسبت به سالهای پیش از خود بروز دهند؛ از این بازیگران سریالهای زیادی دیدیم، ولی هرگز آنها را در این شمایل ندیده بودم.
وی با اشاره به بهترینهای سریالهای ماه رمضان گفت: آتنه فقیه نصیری بهترین بازی خود را در «جراحت» ارائه داد؛ همانطور كه مهرانه مهینترابی و اشكان خطیبی و بهنوش طباطبایی «در مسیر زایندهرود» بهترین بازی خود را ارائه دادند. همهی این افراد بازیگران قدری هستند، اما با سالهای پیش یك فرق اساسی داشتند و آن اینكه هدایت كارگردان قویتر و متنهای قویتر، موجب شده بود بهتر بازی كنند و حضور متفاوت، قوی و حتی غافلگیركنندهای نسبت به سالهای پیش از خود بروز دهند؛ از این بازیگران سریالهای زیادی دیدیم، ولی هرگز آنها را در این شمایل ندیده بودم.
سوژه جسورانه «در مسیر زایندهرود»
این نویسنده و منتقد تاكید كرد: سوژه «در مسیر زایندهرود» بسیار جسورانه است؛ زندگی و حریم خصوصی ورزشكاران و هنرمندان همیشه در پردهای از ابهام است. نقش دلالها و زندگی هنرمندان و ورزشكاران هیچگاه با این جسارت و شجاعت نمایش داده نشده بود. نقش دلالهای هنری و ورزشی همیشه پنهان بوده است. اینكه عكس یك هنرمند یا ورزشكار با استعداد متوسط بهطور ناگهانی روی جلد مجلهها ظاهر میشود، نتیجهی كار دلالهاست و مطرحكردن چنین موضوعی جسارت زیادی میخواهد. خوشحالم كه تلویزیون باز نگاه میكند و به مسالهی زشتی مثل دلالی كه در جامعهی هنری و ورزشی نمود زیادی دارد، میپردازد.
یثربی اذعان كرد: در شروع به نظر میآمد سریال «در مسیر زایندهرود» هم به مسائلی مثل دیه و شرایط دیه بپردازد، اما در ادامه، با هوشمندی از یك سریال داستانمحور به یك داستان شخصیتمحور تبدیل شد؛ یعنی با قشر عظیمی از شخصیتها و طیف رنگارنگ شخصیتها مواجه شدیم. همه این افراد، شخصیتپردازی دارند و شخصیتهایی هستند كه داستان را به جلو میبرند. كمتر سریالی داریم كه با شخصیت جلو برود، سریالهای ما به شدت داستانمحور هستند.
وی افزود: برای مخاطب، داستان چندان مهم نبود و شخصیتها مهمتر بودند. برای مخاطب مهم نیست كه برای «سارنگ» چه اتفاقی میافتد؛ واكنش شخصیتها در مواجه با بحران عظیمی كه چند خانواده را در برگرفته مهم است. ما در ایران خیلی خوب قصه تعریف میكنیم و خیلی كم به شخصیتپردازی، میپردازیم. حتی شخصیتها را با ادا و تیپ نشان میدهیم. در سریال «در مسیر زایندهرود» هدایت حسن فتحی باعث شده این اتفاق رخ ندهد و به خاطر آشنایی حسن فتحی با روانشناسی، شخصیتها به خوبی پرداخته شدهاند.
این كارگردان تئاتر درباره «در مسیر زاینده رود» اظهار كرد: همه كاراكترها در این سریال شخصیتپردازی دارند؛ البته سریال ایراداتی هم دارد، اما نقاط قوتی هم دارد. به جای داستانگرایی، شخصیتگراست. خود من به دلیل این كه واكنش شخصیتها را ببینیم این سریال را دنبال میكنم. حسنفتحی همیشه استاد غافلگیری است و در پایان، تماشاگر را غافلگیر میكند. مخاطبان «در مسیر زایندهرود» هم میخواهند بدانند در پایان چه اتفاقی میافتد و شخصیتها چه عكسالعملی از خود نشان میدهند. حسن فتحی درام را به سمت یك درام روانشناسی برده و «در مسیر زایندهرود» یك درام نوی روانشناختی است.
یثربی خاطرنشان كرد: بازیها در این سریال خیلی خوب است؛ بازی اشكان خطیبی تحسین برانگیز است. لحظه به لحظه را متفاوت بازی كردهاست؛ از زمانی كه یك غرور كاذب داشت تا زمانی كه به یك شكستگی درونی و روحی رسید و نگاهش به مادر و همسرش متفاوت شد. مهرانه مهینترابی یكی از بهترین بازیهای عمرش را ارائه دادهاست. همه بازیگران سریال، خوب هستند و كلیتشان جذاب است.
اصفهانیها از لهجهی بازیگران ناراحت نشوند
این منتقد سینما و تلویزیون با اشاره به انتخاب اصفهان به عنوان لوكیشن سریال «در مسیر زایندهرود» گفت: نقطهی قدرت این سریال، انتخاب اصفهان به عنوان لوكیشن است. كارگردان متوجه شده بود كه این سریال در تهران خوب از آب در نمیآمد و بسیار خنثی میشد. تصویربرداری این سریال در خیابانها و میدانهای شهر تهران باعث میشد، صحنههای خوبی خلق نشود. شمال هم برای مخاطب تكراری شده و در جایی مثل كردستان هم كه زبان بهطور كلی متفاوت است، تصویربرداری امكانپذیر نبود. تنها مساله در اصفهان، لهجه است. من هیچ ایرادی در اینكه لهجهی بازیگران، با مردم اصفهان فرق دارد، نمیبینم. بازیگر كه جادوگر نیست تا بتواند به راحتی همه لهجهها را ادا كند. استعداد افراد در لهجهها متفاوت است. بازیگری مانند بن كینگزلی هم در فیلم «خانهای از شن و مه» نتوانست زبان فارسی را به خوبی ادا كند، اما این فیلم بسیار تحسین شد. پنه لوپه كروز هم همیشه زبان انگلیسی را با لهجهی اسپانیایی صحبت میكند، ولی دوبار كاندید جایزهی اسكار شد.
وی تاكید كرد: رسانه یك قرارداد است؛ اصفهانیها نباید از لهجهی بازیگران ناراحت شوند، چون آنها اصفهانی نیستند. سینما و تلویزیون نوعی قرارداد است. ما نمیتوانیم شناسنامه و هویت بازیگران را عوض كنیم تا اصفهانی حرف بزنند. ما قرارداد میكنیم كه این بازیگران اصفهانی حرف میزنند. به نظر من لازم است «اصفهانیها»، «یزدیها»، «كرمانیها» و «لرها» یاد بگیرند كه مهم قصه است كه در كجای ایران رخ میدهد.
یثربی با بیان اینكه حسن فتحی لوكیشنهای زیبایی از شهر اصفهان شكار كردهاست، گفت: اصفهان به حسن فتحی كمك بسیاری كرده تا قصه را به خوبی روایت كند. اگر این اتفاقها در تهران میافتاد، نیمی از قصه جذابیت خود را از دست میداد. اصفهان، فضای سنتی و فرهنگ بومی را به خوبی به مخاطب انتقال میدهد.
این نویسنده و منتقد تاكید كرد: سوژه «در مسیر زایندهرود» بسیار جسورانه است؛ زندگی و حریم خصوصی ورزشكاران و هنرمندان همیشه در پردهای از ابهام است. نقش دلالها و زندگی هنرمندان و ورزشكاران هیچگاه با این جسارت و شجاعت نمایش داده نشده بود. نقش دلالهای هنری و ورزشی همیشه پنهان بوده است. اینكه عكس یك هنرمند یا ورزشكار با استعداد متوسط بهطور ناگهانی روی جلد مجلهها ظاهر میشود، نتیجهی كار دلالهاست و مطرحكردن چنین موضوعی جسارت زیادی میخواهد. خوشحالم كه تلویزیون باز نگاه میكند و به مسالهی زشتی مثل دلالی كه در جامعهی هنری و ورزشی نمود زیادی دارد، میپردازد.
یثربی اذعان كرد: در شروع به نظر میآمد سریال «در مسیر زایندهرود» هم به مسائلی مثل دیه و شرایط دیه بپردازد، اما در ادامه، با هوشمندی از یك سریال داستانمحور به یك داستان شخصیتمحور تبدیل شد؛ یعنی با قشر عظیمی از شخصیتها و طیف رنگارنگ شخصیتها مواجه شدیم. همه این افراد، شخصیتپردازی دارند و شخصیتهایی هستند كه داستان را به جلو میبرند. كمتر سریالی داریم كه با شخصیت جلو برود، سریالهای ما به شدت داستانمحور هستند.
وی افزود: برای مخاطب، داستان چندان مهم نبود و شخصیتها مهمتر بودند. برای مخاطب مهم نیست كه برای «سارنگ» چه اتفاقی میافتد؛ واكنش شخصیتها در مواجه با بحران عظیمی كه چند خانواده را در برگرفته مهم است. ما در ایران خیلی خوب قصه تعریف میكنیم و خیلی كم به شخصیتپردازی، میپردازیم. حتی شخصیتها را با ادا و تیپ نشان میدهیم. در سریال «در مسیر زایندهرود» هدایت حسن فتحی باعث شده این اتفاق رخ ندهد و به خاطر آشنایی حسن فتحی با روانشناسی، شخصیتها به خوبی پرداخته شدهاند.
این كارگردان تئاتر درباره «در مسیر زاینده رود» اظهار كرد: همه كاراكترها در این سریال شخصیتپردازی دارند؛ البته سریال ایراداتی هم دارد، اما نقاط قوتی هم دارد. به جای داستانگرایی، شخصیتگراست. خود من به دلیل این كه واكنش شخصیتها را ببینیم این سریال را دنبال میكنم. حسنفتحی همیشه استاد غافلگیری است و در پایان، تماشاگر را غافلگیر میكند. مخاطبان «در مسیر زایندهرود» هم میخواهند بدانند در پایان چه اتفاقی میافتد و شخصیتها چه عكسالعملی از خود نشان میدهند. حسن فتحی درام را به سمت یك درام روانشناسی برده و «در مسیر زایندهرود» یك درام نوی روانشناختی است.
یثربی خاطرنشان كرد: بازیها در این سریال خیلی خوب است؛ بازی اشكان خطیبی تحسین برانگیز است. لحظه به لحظه را متفاوت بازی كردهاست؛ از زمانی كه یك غرور كاذب داشت تا زمانی كه به یك شكستگی درونی و روحی رسید و نگاهش به مادر و همسرش متفاوت شد. مهرانه مهینترابی یكی از بهترین بازیهای عمرش را ارائه دادهاست. همه بازیگران سریال، خوب هستند و كلیتشان جذاب است.
اصفهانیها از لهجهی بازیگران ناراحت نشوند
این منتقد سینما و تلویزیون با اشاره به انتخاب اصفهان به عنوان لوكیشن سریال «در مسیر زایندهرود» گفت: نقطهی قدرت این سریال، انتخاب اصفهان به عنوان لوكیشن است. كارگردان متوجه شده بود كه این سریال در تهران خوب از آب در نمیآمد و بسیار خنثی میشد. تصویربرداری این سریال در خیابانها و میدانهای شهر تهران باعث میشد، صحنههای خوبی خلق نشود. شمال هم برای مخاطب تكراری شده و در جایی مثل كردستان هم كه زبان بهطور كلی متفاوت است، تصویربرداری امكانپذیر نبود. تنها مساله در اصفهان، لهجه است. من هیچ ایرادی در اینكه لهجهی بازیگران، با مردم اصفهان فرق دارد، نمیبینم. بازیگر كه جادوگر نیست تا بتواند به راحتی همه لهجهها را ادا كند. استعداد افراد در لهجهها متفاوت است. بازیگری مانند بن كینگزلی هم در فیلم «خانهای از شن و مه» نتوانست زبان فارسی را به خوبی ادا كند، اما این فیلم بسیار تحسین شد. پنه لوپه كروز هم همیشه زبان انگلیسی را با لهجهی اسپانیایی صحبت میكند، ولی دوبار كاندید جایزهی اسكار شد.
وی تاكید كرد: رسانه یك قرارداد است؛ اصفهانیها نباید از لهجهی بازیگران ناراحت شوند، چون آنها اصفهانی نیستند. سینما و تلویزیون نوعی قرارداد است. ما نمیتوانیم شناسنامه و هویت بازیگران را عوض كنیم تا اصفهانی حرف بزنند. ما قرارداد میكنیم كه این بازیگران اصفهانی حرف میزنند. به نظر من لازم است «اصفهانیها»، «یزدیها»، «كرمانیها» و «لرها» یاد بگیرند كه مهم قصه است كه در كجای ایران رخ میدهد.
یثربی با بیان اینكه حسن فتحی لوكیشنهای زیبایی از شهر اصفهان شكار كردهاست، گفت: اصفهان به حسن فتحی كمك بسیاری كرده تا قصه را به خوبی روایت كند. اگر این اتفاقها در تهران میافتاد، نیمی از قصه جذابیت خود را از دست میداد. اصفهان، فضای سنتی و فرهنگ بومی را به خوبی به مخاطب انتقال میدهد.
«جراحت» خط قرمزها را زیرپا گذاشت
یثربی درباره «جراحت» سریال دیگری كه این روزها روی آنتن است، گفت: «جراحت» برخلاف «در مسیر زایندهرود» قصهگرا بود؛ قصهای كه بسیار جذاب است و خط قرمزها را تا حدود زیادی زیرپا گذاشته است. موضوعی كه «جراحت» به آن میپردازد موضوعی است كه پرداختن به آن در تلویزیون با محدودیتهای زیادی همراه بود. بازیگران «جراحت» بینهایت بهتر از حد طبیعی خود ظاهر شدهاند. آتنه فقیهنصیری بهترین بازی خود را ارائه داده و ثریا قاسمی به خوبی از عهدهی نقش برآمده است. علی عمرانی نشان داد كه فقط بازیگر تئاتر نیست و اگر نقش خوبی داشته باشد، خوب بازی میكند. اگر همین نقشها به بازیگران دیگری داده میشد، متن تا این اندازه نمیدرخشید.
وی در عین حال گفت: با این وجود، متن «جراحت» ایراداتی دارد؛ همه شخصیتها مثل هم حرف میزنند و از اصطلاح و ضربالمثل استفاده میكنند. در سریال «در مسیر زایندهرود» افراد مختلف با تكیه كلامها و اصطلاحات متفاوت صحبت میكنند؛ مثلا دلال تكیه كلامهای خاصی دارد و بقیه شخصیتها هم به همین صورت هستند، اما در «جراحت» همه مثل هم حرف میزنند. استفاده از تكیه كلام و ضربالمثل در سریالها خوب است، اما باید طوری باشد كه عادی جلوه كند و مردم بتوانند با آن ارتباط برقرار كنند.
یثربی درباره «جراحت» سریال دیگری كه این روزها روی آنتن است، گفت: «جراحت» برخلاف «در مسیر زایندهرود» قصهگرا بود؛ قصهای كه بسیار جذاب است و خط قرمزها را تا حدود زیادی زیرپا گذاشته است. موضوعی كه «جراحت» به آن میپردازد موضوعی است كه پرداختن به آن در تلویزیون با محدودیتهای زیادی همراه بود. بازیگران «جراحت» بینهایت بهتر از حد طبیعی خود ظاهر شدهاند. آتنه فقیهنصیری بهترین بازی خود را ارائه داده و ثریا قاسمی به خوبی از عهدهی نقش برآمده است. علی عمرانی نشان داد كه فقط بازیگر تئاتر نیست و اگر نقش خوبی داشته باشد، خوب بازی میكند. اگر همین نقشها به بازیگران دیگری داده میشد، متن تا این اندازه نمیدرخشید.
وی در عین حال گفت: با این وجود، متن «جراحت» ایراداتی دارد؛ همه شخصیتها مثل هم حرف میزنند و از اصطلاح و ضربالمثل استفاده میكنند. در سریال «در مسیر زایندهرود» افراد مختلف با تكیه كلامها و اصطلاحات متفاوت صحبت میكنند؛ مثلا دلال تكیه كلامهای خاصی دارد و بقیه شخصیتها هم به همین صورت هستند، اما در «جراحت» همه مثل هم حرف میزنند. استفاده از تكیه كلام و ضربالمثل در سریالها خوب است، اما باید طوری باشد كه عادی جلوه كند و مردم بتوانند با آن ارتباط برقرار كنند.
حجم بالای داستانهای فرعی، ایراد «جراحت»
این منتقد سینما و تلویزیون ادامه داد: «جراحت» در قسمتهای آخر یك ایراد بزرگ پیدا كرد و آن اینكه داستانهای فرعی و شاخ و برگداری به ماجرا اضافه شدند. موضوعات و داستانهای فرعی به قدری به داستان اضافه شد كه موضوع اصلی یعنی ماجرای «امیرحافظ» و «اكرم» بین سایر داستانهای فرعی گم شد. داستانهای فرعی مثل واژگونشدن اتوبوس، دعوای والدین و بزرگترها، دعوای برادران و غیره مسالهی «اكرم» و «امیرحافظ» را كمرنگ كرد.
وی تاكید كرد: یك سریال تا حدی گنجایش داستانهای فرعی را دارد و اگر این ماجرا بیش از حد گسترش پیدا كند، خط اصلی داستان گم میشود. «جراحت» به سمت شخصیتپردازیهای فرعی میرود. داستانپردازی نباید اینقدر بر تصادف و حادثهها بنا باشد.
این منتقد سینما و تلویزیون ادامه داد: «جراحت» در قسمتهای آخر یك ایراد بزرگ پیدا كرد و آن اینكه داستانهای فرعی و شاخ و برگداری به ماجرا اضافه شدند. موضوعات و داستانهای فرعی به قدری به داستان اضافه شد كه موضوع اصلی یعنی ماجرای «امیرحافظ» و «اكرم» بین سایر داستانهای فرعی گم شد. داستانهای فرعی مثل واژگونشدن اتوبوس، دعوای والدین و بزرگترها، دعوای برادران و غیره مسالهی «اكرم» و «امیرحافظ» را كمرنگ كرد.
وی تاكید كرد: یك سریال تا حدی گنجایش داستانهای فرعی را دارد و اگر این ماجرا بیش از حد گسترش پیدا كند، خط اصلی داستان گم میشود. «جراحت» به سمت شخصیتپردازیهای فرعی میرود. داستانپردازی نباید اینقدر بر تصادف و حادثهها بنا باشد.
بازی درخشان آتنه فقیه نصیری
یثربی خاطرنشان كرد: «جراحت» دو نكته خوب دارد؛ اول كارگردانی بسیار خوب و دوم اینكه كلكیسیونی از بازیگران نام آشنای تلویزیون است. به نظر من در این سریال همكاری و همفكری خیلی خوبی بین بازیگران، كارگردان و نویسنده وجود داشت و بازیگران برای بهتر بازیكردن با نویسندهی كار، تعامل داشتند. به خصوص آتنه فقیه نصیری كه بازی درخشانی از خود به نمایش گذاشته است و نشان داد قابلیت بازیگری دارد. ضعیفترین بازیگران این سریال، شخصیتهای جوان آن یعنی «امیرحافظ» و «اكرم» هستند. آنها خیلی خنثی و نازپروده هستند، گرچه تاكید این سریال هم برنازپروردهبودن این شخصیتهاست. با این حال اگر بازیگران قویتری این نقشها را ایفا میكردند، این دو شخصیت به مراتب قویتر ظاهر میشدند.
یثربی خاطرنشان كرد: «جراحت» دو نكته خوب دارد؛ اول كارگردانی بسیار خوب و دوم اینكه كلكیسیونی از بازیگران نام آشنای تلویزیون است. به نظر من در این سریال همكاری و همفكری خیلی خوبی بین بازیگران، كارگردان و نویسنده وجود داشت و بازیگران برای بهتر بازیكردن با نویسندهی كار، تعامل داشتند. به خصوص آتنه فقیه نصیری كه بازی درخشانی از خود به نمایش گذاشته است و نشان داد قابلیت بازیگری دارد. ضعیفترین بازیگران این سریال، شخصیتهای جوان آن یعنی «امیرحافظ» و «اكرم» هستند. آنها خیلی خنثی و نازپروده هستند، گرچه تاكید این سریال هم برنازپروردهبودن این شخصیتهاست. با این حال اگر بازیگران قویتری این نقشها را ایفا میكردند، این دو شخصیت به مراتب قویتر ظاهر میشدند.
«ملكوت» از متن ضربه خورد
وی سپس به سوژهی سریال «ملكوت» اشاره و تاكید كرد: «ملكوت» بسیار كارگاهی نوشته شده است. چند نویسنده جوان با استفاده از ذوق و طرحهای ابتدایی و نیم نگاهی به سریالهای خارجی، مثل «نزدیكتر از بهشت» و همچنین سریال «حلقهی سبز» نوشته شده است و بازیها در بسیاری جاها غلو شدهاست. این سریال بین اینكه مردم را بخنداند یا به گریه بیندازد سردرگم است، اما هرچه سریال به پایان نزدیكتر میشود، بهتر میشود. متن «ملكوت» ضعیف است و به همین دلیل هر قدر كارگردان سعی میكند كاری انجام دهد، نمیتواند؛ اساس ضربهای كه «ملكوت» میخورد از متن است.
یثربی افزود: هر چند بازیهای ارائه شده در «ملكوت» خوب و قابل تحسین است، اما «ملكوت» برای مخاطبان قابل پیشبینی است. بعضی از شخصیتها بسیار غلوآمیز نوشته شدهاند. متن واقعا به كار لطمه زده و به كارگردان فرصت نمیدهد كار را جمع كند؛ متن «ملكوت» كهنه است. اینكه هر فرد باید زندگیاش را مرور كند و اشتباهاتش را پیدا كند، یك سوژهی تكراری است. سریال «ملكوت» یك سریال «دمافطاری» است و توانسته نظر مخاطبان را تا حدود زیادی جذب كند، چون ساده و راحتالحلقوم است، ولی اصلا هنری نیست. «ملكوت» سرنوشت همهی ماست، اما ای كاش لحظههای قشنگتری در این كار خلق میشد. همهی آدمها مثل هم حرف میزنند و گاهی اوقات انگیزههایشان بیدلیل است و انگیزههای محكمی برای خوب یا بدشدن ندارند. شخصیت «حاج فتاح» نیز نمیتواند مخاطب را بگریاند یا بخنداند. دیالوگها به شیوهی طنز ارائه میشود. سوژه مرگ مغزی یك سوژهی گریهدار است، اما سعی میكند، مخاطب را بخنداند.
وی سپس به سوژهی سریال «ملكوت» اشاره و تاكید كرد: «ملكوت» بسیار كارگاهی نوشته شده است. چند نویسنده جوان با استفاده از ذوق و طرحهای ابتدایی و نیم نگاهی به سریالهای خارجی، مثل «نزدیكتر از بهشت» و همچنین سریال «حلقهی سبز» نوشته شده است و بازیها در بسیاری جاها غلو شدهاست. این سریال بین اینكه مردم را بخنداند یا به گریه بیندازد سردرگم است، اما هرچه سریال به پایان نزدیكتر میشود، بهتر میشود. متن «ملكوت» ضعیف است و به همین دلیل هر قدر كارگردان سعی میكند كاری انجام دهد، نمیتواند؛ اساس ضربهای كه «ملكوت» میخورد از متن است.
یثربی افزود: هر چند بازیهای ارائه شده در «ملكوت» خوب و قابل تحسین است، اما «ملكوت» برای مخاطبان قابل پیشبینی است. بعضی از شخصیتها بسیار غلوآمیز نوشته شدهاند. متن واقعا به كار لطمه زده و به كارگردان فرصت نمیدهد كار را جمع كند؛ متن «ملكوت» كهنه است. اینكه هر فرد باید زندگیاش را مرور كند و اشتباهاتش را پیدا كند، یك سوژهی تكراری است. سریال «ملكوت» یك سریال «دمافطاری» است و توانسته نظر مخاطبان را تا حدود زیادی جذب كند، چون ساده و راحتالحلقوم است، ولی اصلا هنری نیست. «ملكوت» سرنوشت همهی ماست، اما ای كاش لحظههای قشنگتری در این كار خلق میشد. همهی آدمها مثل هم حرف میزنند و گاهی اوقات انگیزههایشان بیدلیل است و انگیزههای محكمی برای خوب یا بدشدن ندارند. شخصیت «حاج فتاح» نیز نمیتواند مخاطب را بگریاند یا بخنداند. دیالوگها به شیوهی طنز ارائه میشود. سوژه مرگ مغزی یك سوژهی گریهدار است، اما سعی میكند، مخاطب را بخنداند.
«درمسیرزایندهرود» بهترین سریال ماه رمضان
یثربی در جمعبندی نظرات خود از سریالهای ماه رضان گفت: «در مسیر زایندهرود» به نظر من بهترین سریال است كه در ماه رمضان امسال تولید شد. حسن فتحی با این سریال توانست هم خواص وهم عوام را به خود جلب كند. سریال قبلی فتحی یعنی «مدار صفردرجه» را خواص پسندید، اما همه مردم «در مسیر زایندهرود» را دنبال میكنند.
یثربی در جمعبندی نظرات خود از سریالهای ماه رضان گفت: «در مسیر زایندهرود» به نظر من بهترین سریال است كه در ماه رمضان امسال تولید شد. حسن فتحی با این سریال توانست هم خواص وهم عوام را به خود جلب كند. سریال قبلی فتحی یعنی «مدار صفردرجه» را خواص پسندید، اما همه مردم «در مسیر زایندهرود» را دنبال میكنند.
گردآوری:گروه فرهنگ وهنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: isna.ir
