مراسم نكوداشت زنده‌یاد بهمن محصص، هنرمند نقاش و مجسمه‌ساز شامگاه 23 مهرماه با سخنرانی آیدن آغداشلو و نصرت‌الله مسلمیان از سوی انجمن نقاشان ایران در تالار بتهوون خانه هنرمندان ایران برگزار شد.
به گزارش خبرنگار هنرهای تجسمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، در این مراسم، پس از پخش نماهنگی از مجسمه‌ها و نقاشی‌های بهمن محصص، نصرت الله مسلمیان از اعضای انجمن نقاشان ایران بیان كرد: محصص جزو معدود هنرمندانی است كه هم نقاش و هم متفكر و روشنفكر بود. ما نقاشان خیلی خوبی داریم، اما نقاشانی كه ویژگی تولید فكر را داشته باشند خیلی كم داریم.
مسلمیان محصص را شیفته اسطوره‌های رم معرفی كرد و ادامه داد: محصص سال 1333 وارد رم شد و به مطالعاتی پرداخت كه نتیجه آن شیفتگی او نسبت به اسطوره‌های رم بود. این موضوع تا آخر عمرش فضای ذهنی هنری او را اشغال كرد. او پس از مطالعاتی به ایران بازگشت و جلوه‌ای دیگر از توانایی‌های خود در زمینه تئاتر و ادبیات را نشان داد و چندین كار را ترجمه و چند نمایش را روی صحنه برد.
این هنرمند نقاش تصریح كرد: محصص در دهه‌های 30 و 40 با نقاشی‌ها و مجسمه‌هایش به قلب تراژدی وضع انسان می‌زند. این مساله هم دوران با زمانی است كه نقاشی ما هنوز مستقل نشده است و نمی‌توانست روی پا بایستد و به این لحاظ وجود محصص در آن زمان یك استثنا است. به نظر من حتی «ضیاءپور» كه كارهای اساسی در این حوزه دارد نیز به حد محصص نتوانست به انسان نزدیك شود.
او افزود: بعد از سال‌های دهه 30 بحث هویت‌یابی و هویت خواهی در میان نقاشان مهم شد و نقاشان سقاخانه‌ای برای رسیدن به مفهومی به نام «هویت» تلاش زیادی كردند. اما هویت‌خواهی آنان به دلیلی به یك هویت خواهی سطحی تقلیل پیدا كرد. به زعم بنده حضور محصص در این عرصه نیز مهم است ،زیرا خودش را از یك انحراف نگاه داشت. او مهم است زیرا هویت را در فردیت انسان و نه در تاریخ می‌دید.
این عضو انجمن نقاشان ایران در بخش دیگری از سخنان خود تاكید كرد: شخصیت و نوع تفكر محصص از آنجایی مهم است كه زمانی كه افرادی می‌خواستند سنت در زمان مدرنیسم را رمانتیك كنند، او جهانی فكر می‌كرد. این درست زمانی بود كه شاعرانی همچون شاملو، اخوان و ... تجربه تلخ كودتا و شكست را در شعرهایشان نمود می‌دادند، اما نقاشان درخواب بودند و این سبب خسرانی شد كه نقاش‌ها جمع كوچكی شدند كه درون خود بسته ماندند.
مسلمیان با تمجید از نوع نگاه محصص نسبت به هویت انسان اضافه كرد: او هویت را در آینده یك انسان و نه در گذشته او می‌دید. به همین سبب هم او خودش را در نوعی سنت‌گرایی نقاشی دور كرد كه باید آن را ارج بنهیم. در مجسمه‌هایش هم وضع به همین منوال بود. به نظرم كارهای او در سطحی بود كه اگر الگو می‌شد امروز وضع مجسمه‌سازی ما خیلی بهتر بود.
به گزارش ایسنا، در ادامه این مراسم آیدین آغداشلو - نقاش معاصر، بهمن محصص را یكی در 10 نقاش بزرگ ایران دانست و گفت: او اغلب در ایران نبود و به همین دلیل هم خیلی‌ها هنوز شخصیت او را درك نكرده‌اند. اما نقاشی‌های او می‌گوید او كه بوده و چه تفكری داشته است. او انسان بزرگی بود و مهم نیست كه انسان‌های بزرگ كجا زندگی می‌كنند.
آغداشلو، محصص را یك نقاش جدی دانست و عنوان كرد: بهمن محصص همیشه دنبال كشف بود و می‌توانم بگویم كه او جستجو را خسته كرده بود و این به خاطر جهان‌بینی بود كه داشت.
این تحلیل‌گر هنر معاصر در ادامه بیان كرد: محصص هنرمندی بود كه از فاجعه‌ای كه به وقوع پیوسته آگاه بود. بنابراین هر چه می‌كشید گزارش فاجعه بود و همه چیز تبدیل به اجزایی می‌شد كه این گزارش را كامل می‌كرد. گزارشی كه تلخی جان مایه آن بود و چون این تلخی برای او مهم بود هر چه می‌گفت و انجام می‌داد به گزارشش الحاق می‌شد. همه چیزهایی كه او می‌كشید قالب صوری گزارش او درباره این كه این جهان مرده است و نه تنها مرده بلكه پوسیده و متورم شده،بود. در واقع او سعی كرد با آثارش دنیایی را بسازد كه ما وقتی آنها را می‌بینیم بگوییم چه دنیای متورم و پوسیده‌ای!
در ادامه این مراسم مستندی در رابطه یكی از مجسمه‌های «بهمن محصص» به نام مرد نی‌لبك‌زن پخش شد.
همچنین در این مراسم محمدابراهیم جعفری با مرور خاطراتی از محصصی گفت: او آدم خوبی بود و دلیل این خوبی در این است كه امروز در مراسم نكوداشت او در كنار هم جمع شده‌ایم.
به گزارش خبرنگار هنرهای تجسمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، در این مراسم، پس از پخش نماهنگی از مجسمه‌ها و نقاشی‌های بهمن محصص، نصرت الله مسلمیان از اعضای انجمن نقاشان ایران بیان كرد: محصص جزو معدود هنرمندانی است كه هم نقاش و هم متفكر و روشنفكر بود. ما نقاشان خیلی خوبی داریم، اما نقاشانی كه ویژگی تولید فكر را داشته باشند خیلی كم داریم.
مسلمیان محصص را شیفته اسطوره‌های رم معرفی كرد و ادامه داد: محصص سال 1333 وارد رم شد و به مطالعاتی پرداخت كه نتیجه آن شیفتگی او نسبت به اسطوره‌های رم بود. این موضوع تا آخر عمرش فضای ذهنی هنری او را اشغال كرد. او پس از مطالعاتی به ایران بازگشت و جلوه‌ای دیگر از توانایی‌های خود در زمینه تئاتر و ادبیات را نشان داد و چندین كار را ترجمه و چند نمایش را روی صحنه برد.
این هنرمند نقاش تصریح كرد: محصص در دهه‌های 30 و 40 با نقاشی‌ها و مجسمه‌هایش به قلب تراژدی وضع انسان می‌زند. این مساله هم دوران با زمانی است كه نقاشی ما هنوز مستقل نشده است و نمی‌توانست روی پا بایستد و به این لحاظ وجود محصص در آن زمان یك استثنا است. به نظر من حتی «ضیاءپور» كه كارهای اساسی در این حوزه دارد نیز به حد محصص نتوانست به انسان نزدیك شود.
او افزود: بعد از سال‌های دهه 30 بحث هویت‌یابی و هویت خواهی در میان نقاشان مهم شد و نقاشان سقاخانه‌ای برای رسیدن به مفهومی به نام «هویت» تلاش زیادی كردند. اما هویت‌خواهی آنان به دلیلی به یك هویت خواهی سطحی تقلیل پیدا كرد. به زعم بنده حضور محصص در این عرصه نیز مهم است ،زیرا خودش را از یك انحراف نگاه داشت. او مهم است زیرا هویت را در فردیت انسان و نه در تاریخ می‌دید.
این عضو انجمن نقاشان ایران در بخش دیگری از سخنان خود تاكید كرد: شخصیت و نوع تفكر محصص از آنجایی مهم است كه زمانی كه افرادی می‌خواستند سنت در زمان مدرنیسم را رمانتیك كنند، او جهانی فكر می‌كرد. این درست زمانی بود كه شاعرانی همچون شاملو، اخوان و ... تجربه تلخ كودتا و شكست را در شعرهایشان نمود می‌دادند، اما نقاشان درخواب بودند و این سبب خسرانی شد كه نقاش‌ها جمع كوچكی شدند كه درون خود بسته ماندند.
مسلمیان با تمجید از نوع نگاه محصص نسبت به هویت انسان اضافه كرد: او هویت را در آینده یك انسان و نه در گذشته او می‌دید. به همین سبب هم او خودش را در نوعی سنت‌گرایی نقاشی دور كرد كه باید آن را ارج بنهیم. در مجسمه‌هایش هم وضع به همین منوال بود. به نظرم كارهای او در سطحی بود كه اگر الگو می‌شد امروز وضع مجسمه‌سازی ما خیلی بهتر بود.
به گزارش ایسنا، در ادامه این مراسم آیدین آغداشلو - نقاش معاصر، بهمن محصص را یكی در 10 نقاش بزرگ ایران دانست و گفت: او اغلب در ایران نبود و به همین دلیل هم خیلی‌ها هنوز شخصیت او را درك نكرده‌اند. اما نقاشی‌های او می‌گوید او كه بوده و چه تفكری داشته است. او انسان بزرگی بود و مهم نیست كه انسان‌های بزرگ كجا زندگی می‌كنند.
آغداشلو، محصص را یك نقاش جدی دانست و عنوان كرد: بهمن محصص همیشه دنبال كشف بود و می‌توانم بگویم كه او جستجو را خسته كرده بود و این به خاطر جهان‌بینی بود كه داشت.
این تحلیل‌گر هنر معاصر در ادامه بیان كرد: محصص هنرمندی بود كه از فاجعه‌ای كه به وقوع پیوسته آگاه بود. بنابراین هر چه می‌كشید گزارش فاجعه بود و همه چیز تبدیل به اجزایی می‌شد كه این گزارش را كامل می‌كرد. گزارشی كه تلخی جان مایه آن بود و چون این تلخی برای او مهم بود هر چه می‌گفت و انجام می‌داد به گزارشش الحاق می‌شد. همه چیزهایی كه او می‌كشید قالب صوری گزارش او درباره این كه این جهان مرده است و نه تنها مرده بلكه پوسیده و متورم شده،بود. در واقع او سعی كرد با آثارش دنیایی را بسازد كه ما وقتی آنها را می‌بینیم بگوییم چه دنیای متورم و پوسیده‌ای!
در ادامه این مراسم مستندی در رابطه یكی از مجسمه‌های «بهمن محصص» به نام مرد نی‌لبك‌زن پخش شد.
همچنین در این مراسم محمدابراهیم جعفری با مرور خاطراتی از محصصی گفت: او آدم خوبی بود و دلیل این خوبی در این است كه امروز در مراسم نكوداشت او در كنار هم جمع شده‌ایم.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: isna.ir
