امروز ـ 14 فروردین ماه ـ مصادف با اولین سالگرد درگذشت، رضا كرمرضایی بازیگر سینما،تئاتر و تلویزیون ایران است.
به گزارش خبرنگار سینمایی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این بازیگر كه سال گذشته بر اثر ایست قلبی در بیمارستان «مهر» تهران از دنیا رفت، متولد 1316 كرمانشاه و فارغالتحصیل كالج تئاتر و فیلم در آلمان غربی بود.
او در زمینهی تئاتر و ترجمه متون نمایشی فعال بود و در سال 1333 در سینما كارش را آغاز كرد و از عمده نمایشها و فیلمهایش میتوان به «فیزیكدانان»، «كلبه والدین»، «مستأجر جدید»، «مسافر ری»، «فصل پنجم»، «آقای شانس»، «دیوانهوار»، «در كمال خونسردی»، «نیش»،«رابطه پنهان»، «نرگس»، «اعدامی»، «در شهر خبری نیست»، «خواستگار» اشاره كرد.
كرمرضایی در كتابی كه به قلم خودش دربارهی آثار هنریش با عنوان « همه دوستان من» نوشته، آورده است:
«در نوجوانی، وقتی از سختیهای زمانه گله میكردیم، در مواجهه با نامرادیها و ناكامیها غُر میزدیم و از روزگار كجمدار شكایت داشتیم، بزرگان میگفتند: برو خدا رو شكر كن كه چهارستون بدنت سالمه. با خودمان میگفتیم، سلامتی كه نان و آب نمیشود! حالا كه یك ستون بدنم ناتوان شده است و قادر به راهرفتن نیستم، میفهمم كه سلامتی نه تنها نان و آب میشود، بلكه بسیار فراتر از آن، كلید درهای بسته، مشكلگشای دشواریها، راز پیروزیها و جواب معماهاست. سلامتی نیازمندان را بینیاز میكند و سعادت و خوشبختی میآورد، به شرطی كه آدم قدرش را بداند و از آن درست استفاده كند. متاسفانه ما قدر چیزی را كه داریم نمیدانیم و هنگامی به ارزش آن پی میبریم كه آن را از دست داده باشیم.
حالا دیگر بیكار و تنها و خانهنشینم و قدر هر سه را میدانم. منظورم از بیكاری، كاری است كه از آن پولی درآید كه خوشبختانه و شكرخدا نیاز مبرمی به آن ندارم. نیاز یك امر نسبی است، چه بسا اشخاصی كه ثروت زیادی دارند، اما سیریناپذیرند و مانند آدمهای فقیر و درمانده نیازمندند و در مقابل تهیدستانی هستند كه از هر آنچه رنگ تعلق بگیرد آزاد و بینیازند. این آدمهای قانع و وارستهای هستند. من نه اینم و نه آن. كاش میتوانستم جزو گروه دوم باشم.»
به گزارش خبرنگار سینمایی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، این بازیگر كه سال گذشته بر اثر ایست قلبی در بیمارستان «مهر» تهران از دنیا رفت، متولد 1316 كرمانشاه و فارغالتحصیل كالج تئاتر و فیلم در آلمان غربی بود.
او در زمینهی تئاتر و ترجمه متون نمایشی فعال بود و در سال 1333 در سینما كارش را آغاز كرد و از عمده نمایشها و فیلمهایش میتوان به «فیزیكدانان»، «كلبه والدین»، «مستأجر جدید»، «مسافر ری»، «فصل پنجم»، «آقای شانس»، «دیوانهوار»، «در كمال خونسردی»، «نیش»،«رابطه پنهان»، «نرگس»، «اعدامی»، «در شهر خبری نیست»، «خواستگار» اشاره كرد.
كرمرضایی در كتابی كه به قلم خودش دربارهی آثار هنریش با عنوان « همه دوستان من» نوشته، آورده است:
«در نوجوانی، وقتی از سختیهای زمانه گله میكردیم، در مواجهه با نامرادیها و ناكامیها غُر میزدیم و از روزگار كجمدار شكایت داشتیم، بزرگان میگفتند: برو خدا رو شكر كن كه چهارستون بدنت سالمه. با خودمان میگفتیم، سلامتی كه نان و آب نمیشود! حالا كه یك ستون بدنم ناتوان شده است و قادر به راهرفتن نیستم، میفهمم كه سلامتی نه تنها نان و آب میشود، بلكه بسیار فراتر از آن، كلید درهای بسته، مشكلگشای دشواریها، راز پیروزیها و جواب معماهاست. سلامتی نیازمندان را بینیاز میكند و سعادت و خوشبختی میآورد، به شرطی كه آدم قدرش را بداند و از آن درست استفاده كند. متاسفانه ما قدر چیزی را كه داریم نمیدانیم و هنگامی به ارزش آن پی میبریم كه آن را از دست داده باشیم.
حالا دیگر بیكار و تنها و خانهنشینم و قدر هر سه را میدانم. منظورم از بیكاری، كاری است كه از آن پولی درآید كه خوشبختانه و شكرخدا نیاز مبرمی به آن ندارم. نیاز یك امر نسبی است، چه بسا اشخاصی كه ثروت زیادی دارند، اما سیریناپذیرند و مانند آدمهای فقیر و درمانده نیازمندند و در مقابل تهیدستانی هستند كه از هر آنچه رنگ تعلق بگیرد آزاد و بینیازند. این آدمهای قانع و وارستهای هستند. من نه اینم و نه آن. كاش میتوانستم جزو گروه دوم باشم.»
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: isna.ir
