نشست نقد و بررسی سریال «پایتخت» به کارگردانی سیروس مقدم و عوامل این سریال در فرهنگسرای رسانه برگزار شد.به گزارش خراسان، در این نشست که محسن تنابنده نویسنده، بازیگر و بازیگردان، ریما رامین فر، احمد مهران فر و سمیرا حسن پور بازیگران این سریال هم حضور داشتند، ابتدا محمد تقی فهیم که این جلسه را اداره می کرد؛ گفت: اغلب کارهای سیروس مقدم در زمان پخش با اقبال از سوی مخاطبان مواجه می شود و پایتخت هم از این قاعده مستثنی نبوده است. فهیم در ادامه با اشاره به تکیه کلام های رایج این سریال در میان مردم، گفت: رواج برخی واژه های این سریال در میان مردم؛ نشان دهنده استقبال از این فیلم و حاصل همکاری افراد در مقابل دوربین و فعالانی است که در پشت دوربین همکاری دارند و این سریال را با طرح برخی از مناسبات و روابط اجتماعی موجود در آن قابل دفاع می کند.
مقدم: پایتخت متفاوت ترین سریال من بود
سیروس مقدم نیز گفت: هنوز در حال و هوای سریال پایتخت هستم و آخرین باری که لوکیشن خانه شهشهانی را فیلم برداری می کردیم، تجمع جمعیت مانع از گرفتن برخی پلان ها می شد. ضمن این که بعد از سریال «زیرهشت»؛ احساس می کردم که سخت ترین کار را انجام داده ام اما پایتخت ده برابر بیش از زیر هشت سختی داشت. در این سریال با یک کامیون ۱۲ تنی ۷ متری سر و کار داشتیم و قصه ما؛ قصه ای خیابانی بود و دائم باید از یک نقطه به نقطه دیگر شهر حرکت می کردیم. دو کودک هم که شیطنت های خاص خود را داشتند همراه ما بودند و همه این ها سختی کار را بیشتر می کرد و تغییرات آب و هوا نیز کار ما را تحت الشعاع قرار می داد.مقدم در مورد دلیل نپرداختن علت مهاجرت شهرستانی ها به تهران گفت: این سریال متفاوت ترین سریالی است که تاکنون کار کرده ام و طبق توافق با عوامل قرار بود قواعد کلاسیک و منطقی ساخت یک اثر نمایشی را کنار بگذاریم و به شکلی مستند گونه بخشی از زندگی را نشان بدهیم.وی در ادامه گفت: در این سریال هیچ دکوپاژی از قبل تعیین شده نداشتم و طی تمرین؛ موقعیت، سکانس و میزانسن ها را پیدا می کردم و سخت ترین لحظات کار برایم شور و شعفی کودکانه داشت.کارگردان سریال پایتخت در مورد تولید این اثر گفت: از ابتدا هدفی مبنی بر ساخت سریال درباره مهاجرت نداشتیم و این کار به ما سفارش هم داده نشد و دلیل اصلی برای ساخت این مجموعه؛ نشان دادن تفاوت و تضاد میان نقطه مبدأ تا مقصد بود و می خواستیم بگوییم که خانواده از نقطه خوبی شروع می کند یعنی روابط بسیار خوبی با یکدیگر داشته باشند.می خواستیم مقایسه دوزندگی و دو خانواده که در کنار خط راه آهن زندگی می کنند را نشان دهیم. حتی در آخر سریال هم «نقی» می گوید که تهران جای بدی نیست اما به درد زندگی و روحیات ما نمی خورد.مقدم در مورد نقش «بابا پنجعلی» گفت: ما در این سریال می خواستیم کسی را که پا به سن گذاشته نشان دهیم و این به معنی تمسخر نبود. او پیرمردی است که در عین دست و پاگیر بودن؛ در کنار خانواده اش زندگی می کند و پسرش هم از او مراقبت می کند و با این کار می خواستیم حفظ احترام به بزرگترها را نشان بدهیم.
موسیقی بومی توانمندی های زیادی دارد
کارگردان سریال پایتخت همچنین در مورد موسیقی این کار گفت: موسیقی سنتی از ویژگی های خاصی برخوردار است. ولی برخی معتقدند که قابلیت اجرا در متن به عنوان موسیقی سنتی را ندارد ولی من معتقدم که این نوع موسیقی ظرفیت بسیاری دارد که در نوع غربی؛ دیده نمی شود. موسیقی بومی هم در مراسم اندوه و هم عروسی وجود دارد و این نشانگر توانمندی بالای این نوع موسیقی است و موسیقی مازندران هم بنا به همین دلایل بر قوت سریال پایتخت افزوده است کارگردان پایتخت گفت: من از ۱۷ سالگی با حضور در سریال دایی جان ناپلئون به عنوان کارگر صحنه، کار کردم و همزمان در دانشکده هنرهای زیبا درس خواندم و معتقدم که قرار گرفتن افراد در جای ناموفق و موفق علاوه بر این که معلول شرایط است به استعداد و به روز نگه داشتن فرد برمی گردد همان طور که همیشه سعی می کنیم بهترین کالا را خرید کنیم، آقای ضرغامی هم سعی می کند بهترین ها را برای تلویزیون داشته باشد.مقدم در مورد جا گذاشتن کفش های «نقی» در پایان کار گفت: زمانی که «نقی» به تهران آمد، دمپایی هایش را درآورد و کفش به پا کرد و با نشان دادن گذاشتن کفش می خواستیم دل کندن روحی این خانواده را نشان دهیم در واقع کفش های«نقی» نشانگر نوعی تجددگرایی و شهرنشینی بود.
تنابنده: نباید همه سریال ها در مورد تهرانی ها باشد
سپس تنابنده نویسنده، بازیگر و بازیگردان این سریال گفت: ایده اصلی این کار از تورج اصلانی بود و قرار بود که یک کار سینمایی براساس آن بسازیم. اما این اتفاق نیفتاد و قرار شد که یک سریال نوروزی باشد که ۶ قسمت از فیلم نامه را نوشتم و ۹ قسمت بقیه در حین کار اتفاق افتاد که به همراه خشایار الوند این کار را انجام دادیم.تنابنده گفت: این کار آستانه تحمل یک خانواده شهرستانی را در شرایط سخت زندگی نشان می دهد ضمن این که مهاجرت، اولویت اول ما نبود در مورد لهجه این کار هم وقتی یک خانواده از شهرستان به تهران می آید، کمی لهجه دارد چون در کشور ما قومیت های مختلفی زندگی می کنند نمی تواند همه سریال ها در مورد تهرانی ها باشد اما در مورد این که برخی از بازیگران لهجه ندارند، خودمان این طور خواستیم.تنابنده در ادامه خود را بازیگری خواند که فیلم نامه نویسی می کند و در مورد برخی شباهت ها به سریال «راه دررو» گفت: تشابه داستانی و اسمی کاملا تصادفی بوده و هیچ قصد و غرضی در کار وجود نداشت.ریما رامین فر نیز گفت: بیشتر نقش در فیلم نامه آمده بود و بخشی از کار را به واسطه تجربیاتم در برخورد با شهرستانی ها داشتم و فکر می کنم که سیروس مقدم بهترین کارگردان ایرانی است و این سعادتی برای ما بود که با او همکاری داشته باشیم. احمد مهران فر نیز گفت: ارسطو ویژگی های خاصی داشت که بعد از خواندن فیلم نامه آن را پذیرفتم. بخشی از تکیه کلام های این نقش در فیلم نامه بود و بقیه در طول کار اضافه شد. یعنی به جای بازیگری به نابازیگری فکر می کردیم.سمیرا حسن پور بازیگر دیگر این مجموعه به پیشینه کاری اش در تئاتر اشاره کرد و گفت: اولین کار جدی من نقش مهتاب در سریال چاردیواری بود و بعد هم در پایتخت نقش یک دختر شهرستانی که برای ادامه تحصیل به تهران آمده را ایفا کردم. در واقع این نقش برای من بسیار سخت بود چون دیرتر از بقیه به گروه ملحق شدم و فقط حمایت های سیروس مقدم و الهام غفوری تهیه کننده کار بود که توانستم نقش خودم را به خوبی ایفا کنم و از پس آن برآیم.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: khorasannews.com
مطالب پیشنهادی:
نشست نقد و بررسی سریال «پایتخت» برگزار شد (+عکس)
دردسرهای «نقی»، «راه دررو» آقاخانی و خنده بازار نوروزی
