خاطرات بدن‌های تکه تکه شده + تصاویر

یکی از ویژگیهای بسیاری از هنرمندان بزرگ، قابلیت خلق آثاری جهانشمول از دل تجربیات شخصی زندگی خود است که از توان تعمیم هنرمندانه ریزترین زوایای خصوصی زندگی به نوع انسان،سرچشمه می گیرد و می شود یکی از رازهای جاذبه پایان ناپذیر هنر که در ورای خط کشی های جغرافیایی،رخ می نمایاند….

یکی از این هنرمندان «رابرت گوبر» (متولد سال ۱۹۵۴) مجسمه ساز آمریکایی است.او جلودار هنرمندان نسل دهه ی ۸۰ است و روش‌های جدیدی برای آمیختن حوزه شخصی و سیاسی، انچه در دسترس و انچه رمزآلود است ابداع کرده است.هنر او گاهی اوقات ظریف و گاهی اوقات اعتراض خشمگینانه به چیزی ست که می توان ان را توهم عادی،جنسی،نژادپرستی و تعصبات مذهبی نامید و این توهمات درریشه ی اصلی شان یعنی خانه کودکی بررسی می شوند. او این موضوعات را در نسبت های متغیری از فولک آرت، پاپ آرت، سورئالیسم و..با خمیرمایه ای از هنر اجرای دهه ی هفتاد ارائه کرده است

واژگان هنری رابرت گوبرت یکی از منحصربه فردترین انها در میان هنرمندان دهه های اخیر است. زبان او غیرقابل نفوذ نیست اما تاحدودی مبهم است و به خاطر تاثیرات زیاد از تجربیات شخصی به طور کامل قابل درک و ترجمه نیست.با این حال حس انسانی موجود در اثار او موجب بوجود امدن همدلی خاصی می شود حتی زمانی که ما قادر به هضم پیچیدگی های گسترده تر در انها نیستیم.

بیشترین ویژگی انسانی در اثار او معمولا دراعضای بدن خمیری که محیط کارهای او را احاطه کرده اند یافت می شود.پاهای بیرون امده مومی با موهای واقعی حس ترسناکی از پاهای واقعی انسان و یا اجساد تجزیه شده بوجود می آورند.در پیکره های او معمولا فقط قسمتهایی از بدن دیده می شوند که درفضایی عجیب چیده شده اند که یادآور رویا هایی هستند که در آن عناصر بدن، خاطراتی از افراد یا پاره ای از تجربیات را به یاد می آورند که سرکوب شده اند.

او بر خلاف بسیاری از هنرمندان موفق دیگر، به جای اینکه از اشیایی که در اطرافش وجود دارند استفاده کند و یا اینکه سفارش ساخت نمونه های کپی و جعلی بدهد تمامی آثارش را در استودیوی خودش می سازد. چه نقص های کوچک بی شماری در کارهایش وجود داشته باشد و چه به طرز نفس گیری بی نقص و کامل باشند در هر صورت در آثار او اشیای معمولی با یک جاذبه ی غیرمعمول و به همراه حس انرژی، رشد و آسیب پذیری که ویژه بدن انسان هستند در ذهن مخاطب رسوخ می کنند. سینک های دستشویی،درها، تختخوابها، صندلی ها و اعضای بدن در آثار او تکرار می شوند. برای مثال مرکز یکی از چیدمان های او یک اجاق شومینه کوچک است که به جای چوب پاهای کودکان در ان سوزانده می شود و به جای میله های مدل دار رایج در مقابل آتش شومینه از میله های زندان استفاده شده است.

رابرت گوبر اگرچه آثار بسیاری ارائه داده است اما این کمیت،نه تنها  به تکامل زبان-بیان ابداعی او خدشه ای وارد نکرده، بلکه نمایانگر امتداد این تکامل نیز بوده است.

گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ

منبع: aghrabe.com



مطالب پیشنهادی: