هر چند دایی در دوران بازیگری یك مهاجم نوك خلاق و البته بدون تكنیك و سرعت فردی بود ولی او در دوران مربیگری علاقه‌ای به استفاده از مهاجم نوك بلندقامت ندارد و بیشتر دوست دارد از بازیكنان سرعتی استفاده كند. دایی حتی قبل از شروع فصل محسن خلیلی را رد كرد و آرفی هم با تفكرات خاص او روی نیمكت نشست. با این وضعیت هیچ كس تصور نمی‌كرد هاشمیان به عنوان یك مهاجم نوك و آن هم در حالی كه سال‌های آخر فوتبال خود را سپری می‌كند به پرسپولیس بیاید. او در شرایطی به این تیم آمد كه چند ماهی است فوتبال بازی نمی‌كند و همین موضوع خیلی‌ها را با این سوال بزرگ مواجه كرده كه چرا دایی فوتبالیستی را كه از لحاظ خصوصیات فنی مورد علاقه‌اش نیست به پرسپولیس آورده است.
هاشمیان از لحاظ بازی شباهت‌های زیادی به آرفی دارد. هر دوی آنها باهوش و گلزن هستند ولی به عنوان مهاجمان كنار كارآیی چندانی ندارند و بیشتر باید به عنوان مهاجم نوك بازی كنند. در این شرایط آرفی گزیده ایده‌آل‌تری است و در آخرین بازی هم دایی را نجات داد و این یك سوال بزرگ است كه چرا با همه این تفاسیر هاشمیان به پرسپولیس آمد؟
به نظر می‌رسد دایی در این وضعیت بحرانی به دنبال یك فوتبالیست با شخصیت آرام و مثبت می‌گشت و همین دلیل هاشمیان را به عنوان یك بزرگتر به پرسپولیس آورد. شاید او درون زمین بتواند شخصیت جدیدی به پرسپولیس ببخشد و حتی شنیده می‌شود كه شاید بازوبند كاپیتانی به هاشمیان برسد. هاشمیان البته از لحاظ خصوصیات رفتاری جزو آن دسته از بازیكنانی است كه مورد علاقه دایی هستند، بازیكنانی بدون حاشیه و منظم كه فقط به فوتبال فكر می‌كنند.
