اگر «مایلی‌كهن» دو تا بود...
90: اگرفوتبال ما یك و فقط یك محمد مایلی‌كهن دیگر داشت، مایلی‌كهن فعلی سال‌ها پیش عطای ادامه حضور در فوتبال را به لقای آن می‌بخشید.
اگر مایلی‌كهن دیگری در فوتبال بود، شك نداشته باشید «رفتار» حاجی با بزرگان تیم‌ملی را نقد می‌كرد. اگر حاجی دیگری تو این فوتبال حضور داشت از مایلی‌كهن می‌پرسید: تو كه توان كنار گذشتن دایی را نداری، چرا او را مقابل سوریه روی نیمكت می‌نشانی و بعد تظاهر به قهر كردن می‌كنی؟
چرا بازیكنی با مشخصات تكنیكی خداداد عزیزی باید روی نیمكت بنشیند تا مدیر روستا به میدان برود؟ چگونه می‌توان استاد اسدی را به پاشازده ترجیح داد؟ چرا شاهرودی را در تهران جا می‌گذاشتی؟چرا چرا چرا؟
آقای مایلی‌كهن! آدم خوش‌شانسی هستی؛ به این خاطر كه فقط و فقط یك مایلی‌كهن داریم. اگر مایلی‌كهن دیگری بود حتما آن موقع كه از فنس‌های شیرودی بالا رفتی تا تماشاگر حریف را ادب كنی به حسابت می‌رسید. اگر فوتبال ما دو تا مایلی‌كهن داشت، روحی بعد از برخورد فیزیكی با خبرنگار ورزشی رسوایت می‌كرد.
حاجی‌جان خدا تو را دوست دارد كه نگذاشت افرادی با روحیه مایلی‌كهن در ورزش آفتابی شوند. اگر یكی بود كه مثل تو – ببخشید شما – به همه چیز و همه كس گیر می‌داد، آن موقع كه باعث سقوط و نابودی شهرداری تبریزشدی كاری می‌كرد تا قید مربیگری را بزنی.
آقای مایلی‌كهن عزیز! یادت رفته روزی كه در تهران حریف كویت نشدیم، در رختكن چه كردی؟ چه گفتی؟ خاطرت نیست كه بعدها دوباره به تو اعتماد كردند و بهترین تیم المپیك را تحویلت دادند و تو باز مردود شدی؟
حاجی‌جان با فولاد چه كردی؟
چرا سایپا با تو چیزی نشد؟
برای چی پیكانی‌ها ترجیح دادند با مایلی‌كهن ادامه ندهند؟
علت این‌كه مصطفوی مرحوم حجازی را انتخاب كرد، ولی حكم سرمربیگری تیم‌ملی به نام تو خورد چی بود؟
آیا غیر این است كه شما را از خارج فوتبال سفارش كرده بودند؟ آیا جز این است كه به خاطر خاستگاه اعتقادی‌تان هیچ‌گاه بدون تیم نمانده‌اید؟
آقای مایلی‌كهن! شما كه قلعه‌نوعی را با این همه قهرمانی قبول ندارید. شما كه برانكو را با وجود دانستن بهترین كارنامه نقد می‌كردید. شما كه بلاژوویچ را بعد از سومی‌اش در جام‌جهانی سیاه‌باز می‌خواندید. شما كه حتی كی‌روش را هم قبول ندارید، اگر با كسی برخورد می‌كردید كه كارنامه مایلی‌كهن را داشت، چگونه به استقبالش می‌رفتید؟ با چه لفظی؟ با چه ادبیاتی؟ با چه شیوه‌ای؟
آقای مایلی‌كهن! شما ركورددار شكایت از اهالی رسانه هستید. زمانی كه در تیم‌ملی بودید، درها را به روی خبرنگاران بستید. بعدها اما وارد جنگ با اهالی فوتبال شدید. با صفایی‌فراهانی، با دادكان، با كفاشیان، با دایی، با عابدینی، با قلعه‌نوعی، با فتح‌اله‌زاده، با همه!
هنوز كلماتی كه در بیانیه‌هایتان رژه می‌رفتند را از یاد نبرده بودیم كه دیروز صبح نمایش دیگری از حاجی فوتبال روی آنتن رفت.
پارسال هم هر زمان كه سایپا می‌باخت، حواس‌ها پرت كریمی، داور، كمك داور، سكو، فدراسیون، ناجوانمردانگی حریف، گرانی، یارانه، بنزین و گازوئیل می‌شد. آری این شیوه حاجی است كه با فرار به جلو و فرافكنی نمی‌گذارد باخت‌های سریالی مجموعه‌اش به چشم بیایند.
فرهنگ او «نگاه به دیگران» است، شیوه‌ای كه هرگاه در كشور ما پا گرفته، منجر به عقب گرد شده است.
تكمله
ترك عادت موجب مرض است. این به معنای آن است كه مایلی‌كهن عوض شدنی نیست. اصلا سرخ‌ها او را به خاطر همین خاصیتش جذب كرده‌اند؛ این‌كه می‌تواند در اوج بحران، حواس‌ها را پرت سوژه‌های دیگر كند.
روی سخن ما با كسانی است كه نزدیك به دو دهه رفتارها و گفتارهای حاجی را تحمل كرده‌اند. فوتبال همیشه پیرامون مایلی اغماض داشته و نتیجه‌اش این شده كه او خودش را داروغه فوتبال فارسی می‌داند؛ كسی كه سرتاسر كارنامه‌اش شكست و ناكامی و درگیری است اما می‌خواهد دیگران را به این خاطر كه ایده‌آل نیستند محاكمه كند.
