مجتبی جباری و مازیار زارع روی این زخم نمک پاشیدند/خدا رحمت کند تعصب را

خبرآنلاین: 1- به عقب برمی گردیم و به روزهای تعصب می اندیشیم. به روزهایی که استقلال و پرسپولیس این نبودند که الان هستند. به اینکه، تعصب بیداد می کرد. دو تیم پر از ستاره هایی بودند که برای پول بازی نمی کردند. شاید تک و توک آنها، به دلیل شرایط نامساعد مالی گاه مجبور بودند به تیم رقیب بروند اما تصویری که از آن روزها در ذهن و یاد همه مانده، فوتبال بدون پول بود. فوتبالی که بازیکنان آن پولکی نبودند و هیچگاه نمی توانستی تیترهای امروز را ببینی. بازیکنی نبود که بگوید: «چون حقوق نگرفته ام، بازی نمی کنم.» یا آن روزها نمی توانستی ببینی یکی بگوید: «قسطم را دادند می آیم.» بله، فوتبال ایران از چنان روزهایی تا به چنین روزهایی رسید؛ به اینکه، مجتبی جباری، هافبک معمولا مصدوم استقلال بگوید: «تا پول نگیرم بازی نمی کنم.» هنوز یادمان نرفته علی فتح ا.. زاده پیش از شروع فصل، گفت: «پول کاغذ روزنامه و مجله ام را داده ام به مجتبی جباری تا بیاید سر تمرین.» سه هفته هم از این ماجرا نگذشته، مجتبی جباری دوباره پول می خواهد. مگر قیمت او چقدر است که بعد از سه هفته، دوباره باید یک رقم قلمبه به جیب بزند؟! کسی نمی گوید، بازیکن باید مفت و مجانی بازی کند اما آیا در بایگانی استقلال، از بین هافبک های بزرگی مانند شاهرخ بیانی، نعلچگر، جعفر مختاری فرد، امیر قلعه نویی، فنونی زاده، احدی و... می توان مصاحبه ای بیرون کشید که آنها گفته باشند: «یا پول بدهید یا بازی نمی کنیم؟!» بی شک، حرف های امروز، افول پیراهن آبی را نشان می دهد. روزی روزگاری، برای پوشیدن این پیراهن جان می دادند اما امروز، حتی بازیکنی که چندین فصل متمادی بارها و بارها آسیب دیده، چنین سخنی به زبان می آورد.
2- این بازیکنان می خواهند مانند بازیکنان اروپایی پول بگیرند اما نه به اندازه آنها تعصب دارند و نه به اندازه هم سلفان خویش. بد نیست کمی از تعصب هایی بگویند که قربانی پول نمی شوند. مگر پائولو مالدینی سال ها از بزرگترین باشگاههای دنیا با بالاترین رقم ها پیشنهاد نداشت اما ارزش پیراهن میلان برای او بالاتر از این حرف ها بود. یا جان لوئیجی بوفون، توتی، فرانکو بارسی، پاول ندود، جرارد، رایان گیگز، الکساندر دل پیرو و... آیا اگر این بازیکنان به دنبال مادیات بودند، نمی توانستند پول های بیشتری به جیب بزنند؟ بی شک چرا، اما این عرق به پیراهن، فروشی نیست. سالیانه بازیکنان زیادی باشگاههای خود را تغییر می دهند، بعد از سال ها حضور، به آنها نیز نمی توان خرده گرفت اما هیچگاه بازیکنی بعد از سه هفته بازی در یک تیم نمی گوید: «یا پولم را بدهید یا بازی نمی کنم!» آیا اتفاق نمی افتد در کشورهای اروپایی باشگاههای بزرگ نیز به دلیل مشکلات مالی سر ماه و سر ساعت مقرر، نتوانند حقوق بازیکنان خود را پرداخت کنند؟ کدام بازیکن لاتزیو را به خاطر دارید که در اوج مشکلات مالی این باشگاه گفته باشد: «یا پول بدهید یا بازی نمی کنیم؟» از فیورنتینای بحران زده نیز، چنین جمله ای در یاد نیست. این جمله مشترک جباری و نصفی از بازیکنان فوتبال ایران، متعلق به جغرافیای ماست.
3- این یک گلایه از خود است. گلایه ای از ماهیت روزنامه ها که مجبورند برای فروش، از روی اجبار با کراهت فلان تیتر را از قول یک بازیکن بزنند، فلان تیتر را از قول مربی. روزنامه ها تبدیل شده اند به تریبون همین چهره ها. به اینکه اگر دو روز حقوق شان عقب بیفتد، از کانال همین روزنامه ها به مدیر عامل شان هشدار بدهند. به زمین و زمان بگویند: «من پولم را نگرفته ام.» اما وقتی همین روزنامه ها یک انتقاد فنی نیز از این بازیکنان می کنند، باید فحش بخورند. متاسفانه این بلایی است که نه تنها بر سر باشگاه‌هایی مانند استقلال آمده، بلکه روزنامه ها را نیز اسیر خود کرده. خدا بیامرزد پدر و مادر بازیکنانی را که تا همین چند سال پیش، آخرین روزهای بازیگری خود را سپری می کرند، همان ها که از طلب های میلیونی استقلال و پرسپولیس به خودشان گذشتند. نمونه اش زیاد است. در اینجا نمی گنجد.
4- در استقلال این چیزها آزار دهنده است، در پرسپولیس مصاحبه هایی از نمونه مصاحبه مازیار زارع. او که در انزلی، جانشین سیروس قایقران خوانده می شود. اصلا نیازی نیست او فضیلت های اخلاقی سیروس را به یاد بیاورد، روی نیمکت پرسپولیس به همین وحید هاشمیان نگاهی کند. بعد از 11 سال حضور در سطح اول اروپا، او به ایران آمده و روی نیمکت پرسپولیس می نشیند. تازه بعد از مصدومیت هادی نوروزی و مهرداد اولادی هم در لیست 18 نفره پرسپولیس جایی ندارد. کجا دیده اید او در چنین روزهای بحرانی تیمش، از حمید استیلی ایراد بگیرد و بگوید: «استیلی جرات دارد دلیل خط خوردنم را بگوید؟!» وای به حال این پرسپولیس و وای به حال آن استقلال. یک روز ادعا می کردیم پیراهن های این دو تیم ارزشی معنوی دارند و فرا پولی، امروز اما به جرات می توانیم بگوئیم خدا رحمت کند این چیزهای پیش پا افتاده را! 

 

گردآوری:گروه ورزش سیمرغ