90: داستان «پول دادن به مربی برای بازی كردن» ماجرای تازه‌ای نیست. هر روزنامه‌نگاری كه دست كم یك سال در این حوزه قلم زده، حرف و حدیثی در این باره شنیده. كسی كه پول داده، كسی كه پول گرفته و كسی هم كه از ماجرا مطلع شده، هیچ وقت نمی‌آید دست به افشاگری بزند. اگر از قاضی شریفی سئوال كنید، او به طور دقیق جزییات پرونده 20 میلیون تومانی یك مربی را برای شما باز می‌گوید كه چطور این بازیكن سرشناس و مربی نه چندان سرشناس، از والدین یك پسر بچه چنین مبلغی را گرفت تا برایش تیم پیدا كند و بعد ازدسترس خارج شد. پرونده این مربی این اتاق و آن اتاق جا به جا می‌شود اما قاضی شریفی هیچ وقت راضی نمی‌شود از این مربی اسم ببرد.
اینجا «مبارزه با فساد» قربانی «حفظ آبروی افراد» شده است. اسم را نمی‌گویند تا آبروی فرد نرود، اما كسی نمی‌گوید پس چه كسی آبروی از دست رفته فوتبال را باز می‌گرداند؟ روش حسن روشن درست‌تر است یا روش آدم‌هایی مثل قاضی شریفی؟
خیلی‌ها درباره مدارس فوتبال و آكادمی و از این جور چیزها، حرف‌ها زده‌اند، اما هشدارهایشان فقط در حد باز شدن دهان مخاطب باقی ماند و بازتاب بیشتری نداشت غیر از یك خبر و مطلب كوچك، گوشه روزنامه‌ای؛ شاید!
ناصر فریادشیران از پدری می‌گوید كه فرزندش را برای تست امیدهای سایپا معرفی كرده بود. پدر می‌گوید كه چقدر باید بدهد تا از بچه‌اش تست بگیرند؟ وقتی كه جواب می‌شنود نیازی به پول نیست، پرده از ماجرای بر می‌دارد كه امثال ما روزنامه‌نگارها بارها و بارها مشابه‌اش را شنیده‌ایم. او از 5 میلیون تومانی می‌گوید كه فقط برای تست گرفتن از بچه‌اش خواسته بودند. 5 میلیون تومان ناقابل!
ماجرا به همین ختم نمی‌شود. بازیكن خوشنام سابق پرسپولیس برای تیمش فراخوان بازیكن میدهد. اسمش كافی بود تا خانواده‌ها به او اطمینان كنند. یكی از خبرنگاران حوزه پایه قسم می‌خورد كه او از اكثر بازیكنان خود مبلغی بالغ بر 4 میلیون تومان و بیشتر گرفت. سرنوشت این تیم ناگفته پیداست. مربی خوشنام سابق و كلاهبردار فعلی، تیم را نیمه كاره گذاشت و در رفت تا خانواده مالباختگان یكی از خیابان‌های تهران را ببندند و جلوی دفتر لیگ پایه‌ها تجمع كنند.
بازیكن خوشنام استقلال كه این روزها هم در باشگاه دستی بر آتش دارد می‌تواند شهادت بدهد كه برای ثبت‌نام پسرش در تیم امیدها چه مطالبه‌ای از او داشتند و هنگامی كه وی حاضر شد مبلغ را بدهد، حتی كارت بازی برای پسرش صادر نكردند.
اینگونه است كه این مربیان می‌آموزند باید درآمدزایی كنند و اگر دستمزد پایینی دارند، از طرق خلاف جبرانش كنند. آنها بعدها به چرخه فوتبال حرفه‌ای وارد می‌شوند و همین راه را ادامه می‌دهند.
اینگونه است كه بازیكنان گمان می‌كنند فیكس بازی كردن یعنی پول خرج كردن و باید پول بدهند تا در تركیب جای بگیرند یا حتی به تیم بیایند. شاید اگر در گذشته بازیكنانی كه این روزها در لیگ برتر به پول خرج كردن شهره‌اند و با یك مربی خاص به این تیم و آن تیم می‌روند، واكاوی كنیم، مشخص شود كه آنها در همین تیم‌های پایه این گونه حركات را آموختند و رشد و نمو كردند.
ماجرای تلخی است كه فلان مربی در قلب پایتخت، وقتی كه می‌خواهد یك بازیكن آفریقایی را با قیمت 180 هزار دلار جذب كند، به صراحت می‌گوید كه 110 هزار دلار از این مبلغ باید به او تعلق گیرد. او قطعا در گذشته‌اش از این پول‌ها طلب كرده. شرم‌آور است كه یك مربی به بازیكنش می‌گوید كه از خریدنش پشیمان شده تا بخشی از مبلغ قراردادش را مال خود كند و بازیكن با مشت به صورت او می‌كوبد. این مشت البته ارزش بسیاری دارد؛ مشتی به سوی فوتبال فاسد و كثیف...
نكته اما همان است كه حسن روشن می‌گوید. بازیكنی كه پول میدهد، بازیكن نیست. او برای راهیابی به این چرخه، خود را ناچار به پول خرج كردن می‌بیند غافل از این‌كه به فساد در فوتبال می‌افزاید. او البته در نهایت ره به جایی نمی‌برد.
شاید با روش حسن روشن، آبروی برخی بریزد اما فاسدان به تدریج از فوتبال كنار می‌روند. فسادی كه فوتبال را در همه ابعاد فرا گرفته اما بسیاری حاضر به پذیرش آن نیستند.
فاسدان اما همه این مسایل را «دروغ» می‌خوانند. دروغ‌هایی كه البته حقیقی‌اند... حداقل من و تو كه می‌دانیم.
