دیگر منتقد اساسی آیت اللهی ، محمد علی آبادی ،رئیس کمیته ملی المپیک بود. ماجرا از آنجا شروع شد کهآیت اللهی در مدت کم حضورش در ورزش توانست با اعضای شورای المپیک آسیا یعنی با دبیر این کمیته که حسین المسلم کویتی بود ، ارتباطی صمیمانه برقرار کند. غیر از رسیدن به کرسی ریاست شنای غرب آسیا توانست صاحب نفوذی زیاد در این کمیته کویتی که کلا عاشق لابی های سود دار هستند شود. او از همین ارتباط در گوانگژو استفاده می کرد و هر بار نام سعیدلو در فهرست اهدا کنندگان مدال ها به جای محمد علی آبادی نوشته می شد و همین اتفاق جنجالی بزرگ میان دو رئیس ایجاد کرد که برای ختمش از دفتر نهاد ریاست جمهوری به گوانگژو نامه نگاری شد.
پس از آن هم او لیدر ارتباط سعیدلو با مقامات آسیایی در انتخابات کنفدراسیون فوتبال آسیا شد و توانست 20 رای برای رئیس سازمان ما که فردی ناشناخته در ورزش آسیا بود بگیرد. اینگونه او اگرچه برای سعیدلو یک مهره اثرگذار بود اما در بین باقی بدنه ورزش ، چهره ای منفور محسوب شد. خبرسازی های فدراسیون شنا از کسب عناوین و رکوردهایی که تنها از سوی خود مجموعه فدراسیون تائید می شدند هم در این دو سال به شدت ادامه داشت اما اخبار ناامید کننده از سوی پیشکسوتانی که خارج از گود بودند بر نگرانی های عمومی از شنا ، می افزود.
سرانجام اما با رفتن سعیدلو ، این مجال برای برکناری آیت اللهی ایجاد شد. او که در اتهام دادن زعفران به مقامات کویتی برای گرفتن کرسی ، گفته بود:« من کاکل پسری هستم که ورزش ایران را می گردانم.» البته کمی بعد اصلاحش کرد و گفت شنای ایران را می گرداند.
آیت اللهی سه شنبه قبل به دیدار معاونان وزیر در خیابان سئول می رود و از او خواسته می شود تا استعفا دهد. کاری که این جوان نمی پذیرد و ادعا می کند در صورت برکناری اش دست به افشاگری می زند. تهدیدش سبب می شود تا 3 روز ، وزارت در صدور حکم برکناری او تعلل کند اما سرانجام ، امروز غلامرضا جعفری ، رئیس فدراسیون ورزش عشایری که فدراسیونش یکی از موارد اصلی طرح تحقیق و تفحص از سوی مجلس شورای اسلامی بوده ، به عنوان سرپرست جدید فدراسیون شنا انتخاب شود. حالا معلوم نیست آیا این تغییر برای حل مشکلات فدراسیون اتخاذ شده یا این واکنش سریع ، انتقام گیری معاونین رئیس قبلی و اعضای کمیته ملی المپیک از رئیس جوانی بوده که در دوران سعیدلو ، با دیگر افراد بدنه ورزش برخورد شایسته ای نداشته است!
