90: مردم نیمه دوم را پسندیدند. اما برای رسیدن به دستاوردهای این نیمه لازم بود تا در وقت اول این مسابقه آن طور كه دیدیم بازی كنیم.
نیمه اول؛ بازی كنترلی
اصلیترین «نگرانی» تیمملی از هوای گرم و شرجی دوحه بود. در مقابل چنین دغدغهای چه باید كرد؟ آیا قبول دارید كه «تقسیم انرژی» مهمترین واكنش فكورانه در برابر چنین وضعیتی است؟
انتخاب كیروش نیز همین بود. او میدانست كه اگر یك نیمه مدارا كند، شاگردانش بین دقایق 45 تا 90 كم نخواهند آورد. مرد پرتغالی میخواست حریف دنبال توپ بدو. او پرس از دو سوم را در دستور كار شاگردان خود قرار داد تا این قطریها باشند كه نیمه دوم كم میآورند.
نقشه كارلوس جواب داد. قطر كه نتوانسته بود از امتیاز میزبانیاش بهرهای ببرد با شروع نیمه دوم تحلیل رفت. آنها «تمركز»شان را به دنبال رویارویی با بازی درگیرانه ایرانیها از دست دادند تا در نیمه مربیان كنترل توپ و میدان در اختیار ما باشد.
فلسفه جابجاییها
خیلیها میپرسند: چرا كریمی هافبك دفاعی بود؟ به زعم آنها چنین اقدامی به مثابه زندانی كردن نخبگان است. در بیشتر تیمها بازیكنانی با مشخصات مسی یا رونالدو نزدیك دروازه حریفان بازی میكنند. آنجا یك دریبل، یك حركت یك فرار و یك شوك تكنیكی به مثابه قرار گرفتن در موقعیت گلزنی است، در حالی كه میان دفاع تا دروازه حریفان چند ده متر فاصله است.
آری دور كردن جادوگرها از هیجده قدم تیمهای مقابل را «كفران نعمت» میخوانند، با ای حال كیروش از چنین ریسك مهمی دو هدف داشت. یكی اصلاح جریان مصوب انتقال توپ از عقب زمین به خطوط جلویی و دیگری گرفتن فضای «مانور» از بازیكنان خارجی بخش هجومی تیمملی قطر؛ سوریا و مونته زینه.
تعویض دومی و بازی كمرنگ اولی درستی تدبیر مرد پرتغالی را تایید میكند، اما استعدادهای عقیلی در ضربه زدن به زیر توپ و ارسالهای بیهدف به گونهای بود كه حتی حضور كریمی در یك قدمیاش هم باعث نمیشد مدافع متزلزل و پراشتباه تیم كشورمان توپ را روی زمین به او بسپارد.
نیمه دوم؛ آزاد شدن انرژی جنبشی
بازی كنترلی، درگیرانه، ضدتوپ و فضاربای تیمملی در وقت اول مسابقه این ذهنیت را به وجود آورده بود كه كیروش دنبال مساوی گرفتن در دوحه است.
قطریها نیز با این فكر كه قرار است دوباره شاهد تمركز جریان بازی در دو سوم میانی باشند وارد زمین شدند، با این حال مرد پرتغالی از خواص شیوههای غافلگیرانه استفاده كرد و از شاگردانش خواست تا 15 دقیقه (بین دقایق 45 تا 60) دنبال اجرای بازی پرفشار در یك سوم زمین حریف باشند.
ظرف این 15 دقیقه 4 موقعیت نزدیك به صددرصد گلزنی نصیب بچههای ما شد كه فقط یكی از آنها را گل كردیم. ضعف انصاریفرد كه معمولا همه ضربات آخر را با بغل پا میزند باعث شد تا تیمی كه میتوانست با اختلاف حداقل 2 گل میزبانش را ببرد به نتیجه مساوی تن دهد.
به قول كیروش، این قانون فوتبال است كه وقتی گل نمیزنی باید منتظر گلهای حریف باشی.
اندیشه پشت تعویضها
تنها دلیلی كه مرد پرتغالی برای تعویض نكردن رضایی داشت این بود: وحشت از «سرعت» غلامرضا باعث میشد تا دفاع چپ تكنیكی قطر پیش روی نكند.
این اتفاق «فضای» حركتی مناسبتری را در اختیار خسرو حیدری میگذاشت؛ ضمن آنكه بازیكن پا به توپ قطر نیز در زمان حملات تیمش، در نیمه خودی باقی میماند.
كیروش كه فاصله بین محمد عمر با دیگر مدافع میانی قطریها دیده بود، «جباری» را به میدان فرستاد تا امكان بیشتری برای خلق موقعیت در عمق ایجاد شود. تعویض مجیدی نیز یك تغییر هجومی دیگر برای برنده شدن بود، اما فرهاد هم یك موقعیت گل مناسب را از دست داد تا معلوم شود كه در قطر شب شب ما نبوده است.
تكمله
قطر یك موقعیت جدی داشت و ما 7 موقعیت. كنترل توپ نیز دست تیمملی كشورمان بود، ضمن آنكه در آمار توپربایی و درگیری بر سر تصاحب توپ نیز بچههای ما موفقتر عمل كردند.
میهمان یك نیمه بازی فیزیكی را در دستور كار خود قرار داد تا نقاط قوت حریف را خنثی كند. بعد از آن مدافعان كناری آزاد شدند تا شاهد افزایش میل به هجوم و گلزنی باشیم.
