90: هنوز جملاتی كه «امیر قلعه‌نوعی» - تلفنی – به من گفت را در خاطر دارم. اشتیاق او برای همكاری با كارلوس كی‌روش به گونه‌ای بود كه می‌گفت: من و امثال من باید در تمرینات این پرتغالی حاضر شویم و از او درس یاد بگیریم!(مصاحبه‌ای كه حتی در خبر آن لاین هم كار شد)
آن روز مردی كه هنوز هم ادعا میكند «نقش بسزایی در انتخاب سرمربی سابق تیم‌های ملی پرتغال و رئال مادرید داشته است» در قالب كسی بود كه سال‌ها پیش مربیگری را با حضور در محل تمرین لوركوزن آغاز كرد.
امیر از پشت «فنس»ها؛ مثل یك تماشاچی، تمرینات دام و كخ را می‌دید و از آنها نت بر می‌داشت. بعدها او اسم این تجربه چند ساعته را گذاشت «دوره مربیگری»! قلعه‌نوعی اگرچه مبهوت دانش فنی مردان آلمانی شده بود، اما زمانی كه یكی از آنها به تهران آمد تا هدایت استقلال را به عهده بگیرد بنا را بر ناسازگاری گذاشت و دیگر رغبتی برای این نداشت كه بگوید «مهم‌ترین دوره مربیگری‌اش را مدیون كخ است.»
امروز نیز سرمربی تراكتورسازی رنگ عوض كرده و به جای دفاع از كسی كه قرار بود در تمریناتش حضور یابد و از او – بسیار – بیاموزد، مدام علیهش مصاحبه میكند و پیشرفت‌هایی كه تیم‌ملی داشته است را نمی‌بیند و می‌گوید: «تیم كی‌روش آن قدر بد و بی‌برنامه است كه اگر به جای او یك مربی ایرانی روی نیمكت می‌نشست شما روزنامه‌نگاران دارش می‌زدید»!
امیر با این جملات چند هدف را در سر می‌پروراند. اول این‌كه او ناخواسته تمایل درونی‌اش را برای نشستن روی نیمكت تیم‌ملی نشان می‌دهد و به كسانی كه ممكن است جای كفاشیان بیایند اعلام میكند: «می‌توانند روی او به عنوان آلترناتیوی برای مرد پرتغالی حساب كنند.» دوم این‌كه قلعه‌نوعی می‌خواهد پرچمدار انتقاد از چهره‌ای باشد كه هنوز كسی به شكل جدی علیهش موضع نگرفته است. سومین نیت سرمربی تراكتور نیز دفاع از كارنامه بسیار ضعیفی است كه در تیم‌ملی داشت. آری به زعم این مربی اگر او خارجی بود(!) رسانه‌ها مانور چندانی روی باخت ایران برابر كره و حذف از جام ملت‌ها نمی‌كردند!
اما
آقای قلعه‌نوعی عزیز! یادتان رفته در مورد برانكو چه می‌گفتید و بعد كه جانشین او شدید چه كردید؟ به زعم شما تركیبی كه مرد كروات می‌چید نیاز به تغییرات صددرصدی داشت، با این حال بعد از چند ماه مربیگری در تیم‌ملی به همان تركیب رسیدید و با همان بازیكنانی كه می‌گفتید «باید كنار بروند» در جام ملت‌ها حضور یافتید.
آقای قلعه‌نوعی! ادعا می‌كردید گلزن‌های زیادی زیر سایه دایی محو شده‌اند، ولی مهاجمانی كه منتظر بودید در پیراهن ملی درخشش داشته باشند آن قدر ضعیف ظاهرشدند كه حتی از گلزنی به تیم‌هایی نظیر مالزی نیز ناكام ماندند.
آقای قلعه‌نوعی! كره‌ای كه ما را برد ضعیف‌ترین كره این چند ده سال بود. ماه‌ها بعد از آن شكست وقتی قطبی؛ كه در جام ملت‌ها دستیار فوربیك هلندی بود، برای كار به ایران آمد ادعای ما را تایید كرد و گفت «می‌دانستیم كه بازنده‌ایم! رفته بودیم بازی را به پنالتی بكشیم تا شاید ببریم! ما شانس آوردیم كه ایران آن بازی را با اختلاف 2، 3 گل نبرد.»
آقای قلعه‌نوعی! خیال می‌كردید باخت به مكزیك به دلیل اشتباهات برانكو بود. در واقع به همین دلیل پذیرفتید تا ایران در یك بازی دوستانه به مصاف مكزیك برود، با این حال مكزیكی كه انگیزه جام‌جهانی را هم نداشت در غیاب 70 درصد از مهره‌های كلیدی‌اش تیم كشورمان را گل باران كرد تا متوجه باشیم چرا میان جنس وطنی با نمونه‌های خارجی این همه تفاوت وجود دارد.
انتخاب شما باعث شد فوتبال ملی ما دو سال عقب بیفتد؛ دو سالی كه در نهایت كاری كرد تا جام‌جهانی 2010 را از دست بدهیم، با این حال كسی امیر را به خاطر استراتژی غلط، حرف‌های نادرست، بازی‌های بسیار ضعیف تیم‌ملی و نتایج بد دار نزد. آری در جایی كه مدیران ضعیف و مربیان حراف سال‌ها سركار می‌مانند و پست‌های بالاتر می‌گیرند و به جای عذرخواهی از مردم آسمان و ریسمان می‌بافند، دلیلی ندارد مردی را كه دانسته‌هایش فراتر از فوتبال ایرانی است؛ به جرم ایجاد تحول كیفی در تیم‌ملی، دار بزنیم.
قلعه‌نوعی با تیمی كه قهرمان بازی‌های آسیایی و سوم جام ملت‌ها و نماینده آسیا در جام‌جهانی بود آن كار را كرد. امروز كی‌روش با تیمی كه 4سال ناكامی داشته، كار میكند و كاری میكند تا از بازی این تیم برابر اندونزی این طور استقبال شود، پس در فهرست اعدامی‌ها آخرین اسم، اسم مرد پرتغالی است و آنهایی كه مستحق دار زدن هستند همان‌هایی‌اند كه با پول فوتبال هواپیما و بنز و بی‌‌ام‌و و خانه‌های مجلل می‌خرند و دانش و تجربیاتشان صرفا مصرف داخلی دارد.
