واليبال، حلال - فوتبال حرام

90: تیم والیبال كشورمان با افتخار و غرور به مقام قهرمانی آسیا رسید. بعد از گذشت چند روز از این قهرمانی آنچه كه بیش از همه به چشم آمده و همه از آن سخن به میان می‌آورند و از آن تمجید می‌كنند حضور پرشور و پرتعداد تماشاگران حاضر در مسابقه فینال بود. در حدود 20 هزار هوادار به سالن 12 هزار نفری استادیوم آزادی رفته بودند تا با حمایت و تشویق آنها چینی‌ها برابر والیبالیست‌های پنجه طلا سر تعظیم فرود آورند. نكته قابل توجه دیگر حضورپررنگ بانوان در سالن 12 هزار نفری بود. آنها در كنار مردان و پا به پای آنها والیبالیست‌های ما را تشویق كردند تا آنها هم در این موفقیت سهمی داشته باشند در حالی كه در فوتبال به این خواسته منطقی و آرزوی دیرینه بانوان توجهی نمی‌شود و همواره مشكلات شرعی و فقهی سد راه ورود آنها به ورزشگاه‌های فوتبال می‌شود. تجربه حضور بانوان در سالن 12 هزار نفری نشان داد كه حضور آنها در كنار مردان در ورزشگاه‌ها با رعایت مسائل مختلف و تدابیر از پیش تعیین شده و مدیریت صحیح امكان‌پذیر است. ضمن این كه بحث ایرادات شرعی و فقهی را هم نمی‌توان در این تناقض توجیه كرد. از یك طرف پوشش و لباس فوتبالیست‌ها در قیاس با والیبالیست‌ها بهتر و كامل‌تر است و از طرف دیگر جایگاه تماشاگران در سالن‌های والیبال در مقایسه با استادیوم‌های فوتبال بسیار نزدیك‌تر به زمین مسابقه و محل حضور ورزشكاران است. یادمان باشد كه روزی روزگاری داشتن ویدئو هم در كشور ما یك تابو محسوب می‌شد اما با تغییر دادن نگاه‌ها و ارتقاء فرهنگ به این نتیجه رسیدیم كه داشتن ویدئو نه تنها جرم و گناه نیست بلكه می‌تواند به ارتقاء فرهنگ و پر كردن اوقات فراغت خانواده‌ها و جوانان ما به طور سالم كمك كند اما ما در آن سال‌ها فرصت‌سوزی می‌كردیم و انرژی و وقت و سرمایه خودمان را برای گرفتن مجرمینی كه ویدئو داشتند هدر می‌دادیم و حالا هم داریم با جلوگیری از حضور بانوان در ورزشگاه‌ها این فرصت‌سوزی و سرمایه‌سوزی را جور دیگری تجربه می‌كنیم تا روزی كه بفهمیم ای بابا چه اشتباهی می‌كردیم كه بانوان را به ورزشگاه‌ها راه نمی‌دادیم!