دوام شادی فوتبالی تا كجاست؟

90: حال به من می‌گویی كه ناامید به آینده می‌نگرم؟ به صعود و تكامل فوتبالی ایمان و باوری ندارم؟ و كارلوس كی روش را به خوبی نمی‌شناسیم؟ در جواب می‌گویم «بله» من آن گاه به حقیقت تغییر و تحول در فوتبالمان ایمان و باور می‌آورم كه یكی آمده باشد نخست منكر این فوتبال(ماشین) شود و بعد مژده و الگوی «ساختاری» نوین و متعالی و مردمی ارائه دهد، آن هنگام امیدی واقعی به آینده فوتبال ایرانی خواهم داشت؛ می‌گویم «خاویر كلمنته» همان راننده خارجی كه از ذوق‌زدگی آمدنش او را در همان پله اولیه اتوبوس فوتبالی شگفت‌زده كردیم خیلی باهوش و دانا بود كه گفت من اهل راندن این فوتبال نیستم و نوه‌اش را و پیری و كمردرد و پروازی بودن را بهانه كرد، او خیلی خوب ذوق‌زدگی‌مان و عمق خواسته‌هایمان را فهمید، او می‌دانست كه اهالی فوتبال از وی «ساختارسازی» و «ساختارآفرینی» را توقع دارند، نه فقط هدایت یك تیم را، او از انجام این رسالت سخت و خطیر سر باز زد زیرا كه وسعت نیازمان را به خوبی درك كرد، اما خوشبختانه یا متاسفانه «كارلوس كی‌روش» از عمق ذوق‌زدگی‌مان كه در دیدار با «كلمنته» داشتیم «محروم» ماند، چرا كه تدبیر مدیر و مدیریت فوتبالی بر این امر استوار بود تا او را پنهانی آورند و در پشت فرمان هدایت قرار دهند. به واقع كه مربی پرتغالی بدون درك فضا و وسعت خواسته‌های اهالی فوتبال پای در درون این اتوبوس نهاد و رسالت خویش را فقط در راهبرد این خودرو در جاده جام‌جهانی دید، نه ساختارآفرینی و ساختارسازی! با دانش علمی و فنی كه در كارنامه «كارلوس كی‌روش» وجود دارد، توقع آن می‌رفت كه نخست بیابد یك راهكار و تست فوتبالی جهت گزینش و انتخاب «بازیكن» تیم‌ملی ارائه دهد تا شایستگی بازیكنان چون گذشته كه براساس سلیقه شخصی بود بر پایه یك علم و منطقی استوار گردد تا سرمشقی برای كار علمی امروز و فردای فوتبالمان باشد(سنگ نخستین یك بنای علمی – فوتبالی) اما دیدیم كه او نیز چنین نكرد و همانند مربیان پیشین آمد مهره‌های دلخواه خود را با سفارش یا بی‌سفارش گلچین كرد، بدون آن‌كه معیاری و میزانی را در این راستا برای «ما» به یادگار گذارد؛ به راستی كه وجود كارلوس كی‌روش در سرزمین‌هایی كه از دریای غنی استعدادها و سرمایه‌های خودجوش مردمی فوتبالی بی‌بهره‌اند (كشورهای عربی) یك «نعمت بزرگ» است اما وجود همین آدم فوتبالی و كارنامه‌دار (آن هم با یك قرارداد بلندمدت) در سرزمینی كه تشنه پالایش و استخراج نبوغ فوتبالی خویش است، اگر متنج به «ساختارسازی» و ساختارآفرینی نباشد یك «فاجعه» و استعمار فوتبالی است.(عدم بهره‌وری از توان ملی و مردمی) آری اگر «كارلوس كی‌روش» آمده بود و فقط یك «كار؟» در این فوتبال انجام می‌داد از تجربیات «آموزش فوتبال» خویش را در آكادمی فوتبال، نهادینه می‌كرد، آنگاه می‌گفتم كه كاری همه شمول و مردم شمول انجام داده و او قابل تقدیس است كه از دانش و بهره فوتبالی‌اش «ما» را بهره‌مند ساخته، در جواب می‌گویی خیلی آرمان‌گرایانه و منفی به فوتبال می‌نگرم در حالی كه باید بر بال اكنون و لحظه‌های ناب و شیرین فوتبالمان كه در پیش روست سوار شوم و همرنگ جماعت گردم و در شادی آنان شاد باشم و در زمان غم و درد، اندوهناك و نالان، می‌گویم «كجایی ای زجان خوشتر شبت خوش باد من رفتم». امید آن‌كه روزی كسی در درون این فوتبالمان پیدا شود و به جای «ماهی» دادن به «ما»، نحوه ساختن قلاب ماهیگیری و صیادی آن را بیاموزاند. بدان امید – بدرود.