یادداشت علیرضا دبیر از مکه : شیث و نصرتی را ببخشید

عصر ایران: علیرضا دبیر که این روزها در مكه مكرمه به سر می برد با نوشتن یادداشتی به مساله اخیر تیم پرسپولیس پرداخت و نوشت:

1 - آنچه در «سردار جنگل» روی داد، آن‌قدر بازتاب‌های گسترده یافت كه حتی اگر هزاران فرسخ دور از سرزمین مادری و مشغول تمرین عاشقی در حریم امن حضرت دوست هم باشید، در جریان جزئیاتش قرار بگیرید. این اتفاق برای ما و همراهان‌مان در سرزمین وحی نیز به‌وقوع پیوست و دیگر كمتر گعده و جمعی را می‌توان یافت كه یكی از بحث‌های داغ آن اتفاقات روی‌داده در دیدار تیم‌های پرسپولیس و داماش نباشد.

این مباحث اتفاقا وقتی نگاه حجاج به چهر‌ه‌های ورزشی می‌افتد، حرارت و حساسیتی چند‌باره هم می‌یابد. آنگاه كه هموطنان‌مان گمان می‌كنند تمام شِكوه و گلایه‌هایشان از ورزشكاری را باید به روزشكاری دیگر منتقل كرده و اصلا چنان به قضاوت و محاكمه می‌نشینند كه گویی مسبب این خطا، ورزش است.
ورزشی كه بنا بود‌، بچه‌های‌مان را به سمت و سویش بفرستیم كه در امان باشند و اما نیست. ورزشی كه یك‌زمان به اعتبار «آقاتختی»ها معتبر بود و حالا بی‌اعتبار است. دور نمی‌گویند. حرف‌شان گزاف نیست. چه، حتما تمام آن‌ها كه دل در گرو اخلاق دارند از این رویداد و بازتاب‌های ناتمام آن غمگین‌اند و باید هم باشند. بداخلاقی و خطایی صورت گرفته كه چشم‌پوشی از آن میسر نیست و امواج رسانه‌ای آن را چنان تا دوردست‌ها برده‌اند كه دیگر قابل‌بازگشت نیست. تاسف و نگرانی بابت این رویداد ناگریز است.

2 - هنوز چند‌هفته‌ای بیشتر از آن رویداد منحصر‌به‌فرد و ایثار ماندگار نگذشته است. آن‌جا كه قربانی اسیدپاشی، آخرین لحظه از حق خود گذشت و شاید صد‌ها هزار نفر را تكان داد. آن‌جا كه 2چشم را بخشید تا میلیون‌ها چشم را باز كند. رافت و بخشش اسلامی آن‌جا كه به نمایش گذاشته شد، ما هم مانند بی‌شمار مسلمان دیگر به مسلمانی‌مان مباهات می‌كردیم كه اصلا رسم دین و آیین ما این است. توصیه‌اش همین است.
آموزه‌هایی چنین دارد. كه می‌گوید حق را باید حتما به مظلوم داد، ظالم را باید بر سر جایش نشاند و مشمول «قهر» نمود، اما چه رستگارند آن مظلومانی كه به هنگام احقاق این حق، در عین توانمندی و اقتدار «گذشت» می‌كنند و «تربیت». چه خشنود است خداوند از مومنی كه برادر و خواهر دینی‌اش را مشمول لطف قرار داده و او را به مسیر «آدمیت» رهنمون می‌سازد. داستان آن بخشش و رافت، چنین شد كه ابعادی جهانی یافت و بعید است كه آسان هم از خاطره‌ها محو شود.

3 - یك‌جا، آدمی آدم دیگر را می‌بخشد و یك‌جا، جامعه‌ای آدمی را. اگر آن نخستین چنین بازتاب و پژواكی داشت، ببینید كه دومی می‌تواند چه ‌سان همگان را متحیر سازد. خاطیان به‌هر‌حال به كیفر اشتباه‌شان می‌رسند. كمیته‌ها و آئین‌نامه‌ها كار خود می‌كنند و باید هم چنین كنند، اما مردمانی كه هنوز این تصاویر كریه را با یكدیگر به اشتراك می‌گذارند، بلوتوث موبایل‌هایشان را روشن كرده‌اند، لطیفه برای هم ارسال می‌كنند و... آن‌ها هستند كه اگر چنین نكردند، غائله را زیر خاك برده‌اند. آن‌هایند كه باید آستین بالا زده و این آشوب و بلوا را به دست خواب و فراموشی بسپارند. آن‌وقت آن‌ها هستند كه این دو‌جوان را بخشیده‌اند و در‌نتیجه این اخلاق‌گرایی و رافت‌شان بلندترین گام را به سوی «تربیت» یك‌جامعه برداشته‌اند. جامعه‌ای كه متاسفانه، ‌نمونه‌هایی از این دست بازهم دارد