او كه بازيكن سالاری را باب كرد و پشت مربی‌اش را خالی

90: علی فتح‌اله‌زاده خویی، مدیر خوش اخلاق و مردمدار استقلال، مقصر شماره یك در ماجرای درگیری جباری و كرار است. همو كه در بخش‌های خبری سیما ظاهر شد و خبر محرومیت‌ها را داد، همو كه پشت سرمربی‌اش را خالی كرد و داربی را به او ترجیح داد و هموكه «بازیكن سالاری» را در تیم باب كرد. علی‌ فتح‌اله‌زاده خویی، این مدیر خوش اخلاق و مردمدار، مخاطب این نوشته است كه به رغم خوبی‌های بی‌شمارش، ضعف‌هایی دارد غیرقابل انكار و گاه ویران كننده!
مدیراستقلال در این ماجرا به جای آنكه جانب مربی‌اش را بگیرد، جانب بازیكنش را گرفت؛ توگویی برای او برخی ستاره‌ها از برخی مربیان با ارزش‌ترند و تنها یكی دو مربی در فوتبال بی‌در و پیكر این مملكت یافت می‌شود كه ارزش حمایت دارند. در تقسیم‌بندی ذهنی او، پرویز مظلومی دارای چنین جایگاهی نیست. این را نه ما كه فتح‌اله‌زاده با اعمال و كردارش می‌گوید. بازیكنی مثل جباری، سرمربی تیمش را – با عرض معذرت – می‌شوید و می‌گذارد كنار، آنگاه مدیری كه باید جانب مربی «مظلومش» را بگیرد، در تلویزیون از بازی‌های خوب ستاره‌اش می‌گوید كه انگار بخشش حق اوست! با یك عذرخواهی، ستاره به تیم برمی‌گردد و سرمربی كه آشكارا خواهان اخراج اوست، به ناچار تسلیم نظر فتح‌اله‌زاده و اطرافیانش می‌شود سرمربی را با حرفهایی نظیر اینكه «اگر در داربی نتیجه نگیری، هوادار تو را مقصر می‌شمرد.» می‌ترسانند و «بازیكن جنجالی» را به تیم باز می‌گردانند. به همین سادگی و به همین خوشمزگی!
حالا همه در استقلال راه و روش «انتقاد كردن» كه نه؛ «تخریب كردن» را آموخته‌اند. آنها یاد گرفته‌اند كه به بدترین شكل ممكن می‌توان مربی را زیر سئوال برد و با حرف و مصاحبه، او را له كرد و بعد با یك عذرخواهی ساده و 30 میلیون جریمه، به تیم بازگشت. تازه این اشد مجازات برای بازیكنان سابقه‌داری است كه با مصاحبه‌های خود بارها، باشگاه را به هم ریخته‌اند؛ انگار میزان جریمه برای آنهایی كه سابقه ندارند، بسیار اندك‌تر است!
آیا فتح‌اله‌زاده می‌توانست چنین تصمیمی بگیرد، اگر بر فرض امیر قلعه‌نوعی یك پای ماجرا بود؟ آیا جباری با یك عذرخواهی ساده و 30 میلیون جریمه، می‌توانست به تیم بازگردد، اگر قلعه‌نوعی جای مظلومی، روی نیمكت نشسته بود؟ اگر جباری این گونه درباره قلعه‌نوعی حرف زده بود، چه سرنوشتی انتظارش را می‌كشید؟ به یاد بیاوریم قضیه مهدی كیانی را كه چگونه كنار گذاشته شد و با واسطه تراشیدن‌های بسیار و عذرخواهی‌های مكرر هم نتوانست رضایت او را جلب كند؛ این در حالی است كه هواداران تراكتور بسیار طالب بازگشت او بودند.
كمی به عقب برگردیم؛ به ابتدای فصل كه فتح‌اله‌زاده با مصاحبه‌های بسیار، پرویز مظلومی را بابت دادن قول قهرمانی تحت فشار گذاشت و بعد با یك سناریوی از پیش تعیین شده، وقتی مظلومی قول قهرمانی داد، فتح‌اله‌زاده با سایت باشگاه مصاحبه كرد و گفت: «مربی یعنی این!» جالب اینكه مظلومی چند روز بعد این قول كذایی را پس گرفت تا جناب مدیر دیگر قادر به نشان دادن واكنشی نباشد. اگر دایی و قلعه‌نوعی سرمربی استقلال بودند، فتح‌اله‌زاده می‌توانست آنان را هم این گونه زیر فشار بگذارد و از آنها قول قهرمانی بگیرد؟
بحث همان است كه در ابتدا گفتیم؛ برای فتح‌اله‌زاده برخی ستاره‌ها از مربیان با ارزش‌ترند و فقط دو سه مربی هستند كه رك و راست، زور فتح‌اله‌زاده به آنها نمی‌رسد.
این میان اماكرار «قربانی» ماجراهای پشت پرده‌ای است كه با همان رأی صادره، می‌توان برخی از آنها را حدس زد.
«كرار 15 میلیون تومان جریمه و محروم تا اطلاع ثانوی» این حكم یعنی چی؟ یعنی انطباق با آن حرفهای جباری كه گفته بود «من داخل رختكن قسمی خوردم كه اگر جاسم كرار یك دقیق برای استقلال بازی كند، مجتبی جباری برایشان بازی نمی‌كند.» حالا همان اتفاق دارد می‌افتد. كرار حتی یك دقیقه حق بازی در استقلال را ندارد تا جباری بتواند برای این تیم بازی كند.
«محروم تا اطلاع ثانوی» یعنی اینكه كرار كه قصد حضور در لیگ امارات را دارد، بیاید و پول رضایت نامه را بدهد و برود! آیا این زمزمه كه كرار اصلا خود قصد رفتن از استقلال را داشت، با این حكم ارتباطی دارد؟ آیا استقلال كه «كرار» را از دست رفته می‌دید، سعی نكرد با این حكم دیگر ستاره‌اش را كه حق او «اخراج» بود، در تیم نگه دارد و حفظش كند؟
به یاد بیاوریم حرفهای فتح‌اله‌زاده را در ابتدای فصل كه بارها و بارها در مصاحبه‌هایش گفته بود راه كنترل كرار را بلد است و آن حرف را بگذاریم بغل مصاحبه روز چهارشنبه‌اش كه گفت:‌«از شرایط كرار راضی نیستم. روزی كه كرار را جذب كردیم فكر می‌كردیم بازیكن خوبی گرفته‌ایم. البته كارشناسانی هم كه با آنها مشورت كردیم، همین نظر داشتند.
پشیمانی از بالا و پایین این حرفها نمی‌بارد؟
در این ماجرا اما كرار مقصر نبود. او تنها به جباری گفت كه سابقه گلزنی از این نقطه را دارد. همین و بس. ناجوانمردانه است كه گذشته كرار را جلوی چشم‌ بیاوریم و پرونده‌ای برای او بسازیم كه توجیه محرومیتش باشد. او قربانی بازیكن سالاری در استقلال شده است. قربانی تصمیم مدیری كه به ستاره‌هایش می‌نازد چون می‌داند با آنها دل هوادار را به دست می‌آورد و قربانی، سرمربی تیمش كه بنده خدا نمی‌تواند تصمیمی قاطع بگیرد. اوضاع و احوال تلخی است، برادر!