90: آتیلا حجازی تنها پسر ناصرخان حجازی است كه بعد از فوت پدر گرانقدرش بیشتر از گذشته متوجه شده كه چه پدر بزرگ و بسیار محبوبی داشته، بعد از صحبت با مادر آتیلا، از مربی كنونی تیم استقلال خواستیم تا به چند سئوال ما پاسخ دهد.
90: این روزهای خاكستری را چگونه سپری میكنی؟
واقعا سخت و طاقتفرساست. همیشه یاد و خاطره پدر عزیزم با من همراه است، هرجا كه میرم حتی بر سرمزارش با لطف مردم مواجه میشم. آنها این قدر لطف دارند كه با تیم استقلال وقتی به شهرستانها میرویم عكس ناصرخان را در ورزشگاهها میبینم و همین موضوع به من انگیزه و دلگرمی میدهد.
90: چه وقتهایی بیشتر به یاد پدرت میافتی؟
یك لحظه هم از فكرش غافل نیستم. البته سعی میكنم بروز ندهم اما در طول روز همیشه چهره پدر جلوی چشمانم است. عكس ناصرخان را پشت شیشه عقب اتومبیلم چسباندهام و هفتهای دو روز هم به بهشتزهرا میروم.
90: خاطره خاصی از بابت بر سر مزار پدر بوده باشی در ذهن داری؟
آره، هر بار كه بر سر مزار پدر میروم. مردم با عكسهای مختلف به آن جا میآیند. حتی آهنگهای مختلف میگذارند و خاطرات خود با ناصرخان را تعریف میكنند. در واقع یك جورهایی برای من تفریحگاه هم شده چون هرباری كه به بهشتزهرا میروم حدود دو ساعت اونجا مینشینم و وقتی آرامش میگیرم به خانه برمیگردم و تا دو سه روز هم حالم بهتر میشه.
90: چه تصوری از مراسم روز تشییع جنازه پدر داشتی كه برآورده نشد؟
دوست داشتم همه هواداران و فوتبالدوستان میآمدند اما متاسفانه اطلاعرسانی درستی نشد. اگر صدا و سیما همكاری میكردند حداقل تمام سكوهای طبقه اول ورزشگاه آزادی پر میشد اما حتی دریغ از یك زیرنویس تلویزیونی!
90: شما در دوران بازیگری زیر سایه نام بزرگ پدرتان قرار داشتید الان در حرفه مربیگری چطور؟
بله، درست میگوئید اما اگر میبینید الان در تهران هستم فقط به خاطر مرگ پدرم بود وگرنه در تبریز راحت بودم به همین خاطر از تبریزیها اجازه گرفتم تا در تهران پیش مادرم باشم. ضمن آن كه مربیگری را خیلی دوست دارم.
90: در زمانی كه ناصرخان با بیماری سرطان دست و پنجه نرم میكرد عدهای همچنان با او سر ناسازگاری داشتند اما وقتی به دیار باقی شتافت به طرز عجیبی برایش هق هق گریه سر دادند!
بله، درست میگوئید. كاش آنهایی كه منظور شماست و من هم آنها را میشناسم به مقابل بیمارستان و یا مراسم تشییع جنازه نمیآمدند و گریههای الكی نمیكردند! و كاش مثل همان كسانی كه از اول مخالف پدرم بودند در چنین مراسمهایی غیبت میكردند.
90: مثلا آقای محمد مایلیكهن؟
بله، دقیقاً و از ایشان هم ناراحت نیستم. چون مثل بعضیها فیلم بازی نكرد در چون پدرم را دوست نداشت به مراسم تشییع جنازه هم نیامد.
90: آقای امیر قلعهنوعی هم نیامد؟
خیالی نیست. مردم به خوبی جایگاه آدمها را میدانند و خوب و بد را تشخیص میدهند. ما هم كاری به ایشان نداریم.
90: حالا چه انگیزههایی داری تا بتوانی یادآور اسم بزرگ ناصرحجازی باشی بخصوص در عرصه مربیگری و در مواجهه با مردم؟
پدرم یك انسان خاص بود و دیگر تكرار شدنی نیست و نه من و نه هیچكس دیگر قادر نیست جایش را بگیرد. من شغل مربیگری را دوست دارم و میخواهم تا آخر عمرم آن را ادامه بدهم. البته اگر بتوانم چون در فوتبال ایران متاسفانه راه هموار نیست و باید خیلی چیزها را بلد باشی؟
90: در آستانه مراسم سالگرد تولد ناصرخان حرف خاصی دارید؟
فقط میخواهم از طریق روزنامه 90 از هواداران و دوستان پدرم تشكر كنم. امیدوارم روز جمعه در كنار آنها مراسم خوبی برای ناصرخان برگزار كنیم.
90: این روزهای خاكستری را چگونه سپری میكنی؟
واقعا سخت و طاقتفرساست. همیشه یاد و خاطره پدر عزیزم با من همراه است، هرجا كه میرم حتی بر سرمزارش با لطف مردم مواجه میشم. آنها این قدر لطف دارند كه با تیم استقلال وقتی به شهرستانها میرویم عكس ناصرخان را در ورزشگاهها میبینم و همین موضوع به من انگیزه و دلگرمی میدهد.
90: چه وقتهایی بیشتر به یاد پدرت میافتی؟
یك لحظه هم از فكرش غافل نیستم. البته سعی میكنم بروز ندهم اما در طول روز همیشه چهره پدر جلوی چشمانم است. عكس ناصرخان را پشت شیشه عقب اتومبیلم چسباندهام و هفتهای دو روز هم به بهشتزهرا میروم.
90: خاطره خاصی از بابت بر سر مزار پدر بوده باشی در ذهن داری؟
آره، هر بار كه بر سر مزار پدر میروم. مردم با عكسهای مختلف به آن جا میآیند. حتی آهنگهای مختلف میگذارند و خاطرات خود با ناصرخان را تعریف میكنند. در واقع یك جورهایی برای من تفریحگاه هم شده چون هرباری كه به بهشتزهرا میروم حدود دو ساعت اونجا مینشینم و وقتی آرامش میگیرم به خانه برمیگردم و تا دو سه روز هم حالم بهتر میشه.
90: چه تصوری از مراسم روز تشییع جنازه پدر داشتی كه برآورده نشد؟
دوست داشتم همه هواداران و فوتبالدوستان میآمدند اما متاسفانه اطلاعرسانی درستی نشد. اگر صدا و سیما همكاری میكردند حداقل تمام سكوهای طبقه اول ورزشگاه آزادی پر میشد اما حتی دریغ از یك زیرنویس تلویزیونی!
90: شما در دوران بازیگری زیر سایه نام بزرگ پدرتان قرار داشتید الان در حرفه مربیگری چطور؟
بله، درست میگوئید اما اگر میبینید الان در تهران هستم فقط به خاطر مرگ پدرم بود وگرنه در تبریز راحت بودم به همین خاطر از تبریزیها اجازه گرفتم تا در تهران پیش مادرم باشم. ضمن آن كه مربیگری را خیلی دوست دارم.
90: در زمانی كه ناصرخان با بیماری سرطان دست و پنجه نرم میكرد عدهای همچنان با او سر ناسازگاری داشتند اما وقتی به دیار باقی شتافت به طرز عجیبی برایش هق هق گریه سر دادند!
بله، درست میگوئید. كاش آنهایی كه منظور شماست و من هم آنها را میشناسم به مقابل بیمارستان و یا مراسم تشییع جنازه نمیآمدند و گریههای الكی نمیكردند! و كاش مثل همان كسانی كه از اول مخالف پدرم بودند در چنین مراسمهایی غیبت میكردند.
90: مثلا آقای محمد مایلیكهن؟
بله، دقیقاً و از ایشان هم ناراحت نیستم. چون مثل بعضیها فیلم بازی نكرد در چون پدرم را دوست نداشت به مراسم تشییع جنازه هم نیامد.
90: آقای امیر قلعهنوعی هم نیامد؟
خیالی نیست. مردم به خوبی جایگاه آدمها را میدانند و خوب و بد را تشخیص میدهند. ما هم كاری به ایشان نداریم.
90: حالا چه انگیزههایی داری تا بتوانی یادآور اسم بزرگ ناصرحجازی باشی بخصوص در عرصه مربیگری و در مواجهه با مردم؟
پدرم یك انسان خاص بود و دیگر تكرار شدنی نیست و نه من و نه هیچكس دیگر قادر نیست جایش را بگیرد. من شغل مربیگری را دوست دارم و میخواهم تا آخر عمرم آن را ادامه بدهم. البته اگر بتوانم چون در فوتبال ایران متاسفانه راه هموار نیست و باید خیلی چیزها را بلد باشی؟
90: در آستانه مراسم سالگرد تولد ناصرخان حرف خاصی دارید؟
فقط میخواهم از طریق روزنامه 90 از هواداران و دوستان پدرم تشكر كنم. امیدوارم روز جمعه در كنار آنها مراسم خوبی برای ناصرخان برگزار كنیم.
