چه کسی شماره یک واقعی برای پرسپولیسی هاست؟

* چگونه فنایی فنا شد
بعد از مشکلی که برای احمد عابدزاده به ‌وجود آمد داوود فنایی جانشین لایق و مطمئنی برای دروازه‌بان اسطوره‌ای سرخپوشان بود. کما اینکه فنایی در زمان حضور عابدزاده هم علی پروین را به علت بازی‌های خوب خودش مجبور به اجرای سیستم چرخشی کرد. چه بسا یکی از عوامل اصلی موفقیت این تیم در اولین دوره لیگ برتر، بدون هیچ شکی داوود فنایی و واکنش‌های استثنایی او در بازی‌هایی بود که کوچک‌ترین لغزشی در آن‌ها استقلال را دست‌نیافتنی می‌کرد.
داوود فنایی در آن سال واقعا سنگ‌تمام گذاشت و پایه قهرمانی تیمش را محکم گذاشت. چه بسا اگر ظهور پدیده‌ای نوظهور مانند میرزاپور و جو حاکم بر مطبوعات برای فرصت دادن به دروازه‌بان‌های جوان‌تر نبود، فنایی تا مدت‌ها دروازه‌بان اول تیم ملی هم بود. داوود فنایی سال بعد با عوض شدن هیئت مدیره باشگاه و حاشیه‌های درونی با وجود عملکرد خوب مجبور شد جایش را به یک دروازه‌بان درجه‌ چندم مقدونیه‌ای بدهد که گل‌های دریافتی‌اش از زیباترین گل‌های لیگ برتر ایران است.
 

* دروازه سرخ در عصر متوسط‌ها
لیگ چهارم با بازگشت فاتحانه سلطان و راینر سوبل آغاز شد. داوود فنایی این بار بیشتر از این که تحت تاثیر فوتبال و توجه به پیشرفت دروازه‌بانی‌اش باشد انگار محو برنامه قوی‌ترین مردان ایران به گلدونی کردن هیکل خود و بدنسازی روی آورده بود! چیزی که باعث شد به مدت یک سال و نیم به نیمکت پرسپولیس قفل شده و در نهایت در آن بازی معروف با فجرسپاسی بعد از دریافت چهار گل از فوتبال اول ایران محو شود. پرسپولیس لیگ‌های بعدی را کجدار و مریز با محمد محمدی، فرشید کریمی و در نهایت در لیگ ششم با علیرضا حقیقی جوان گذراند. اما هیچ کدام سنگربانان مطمئن و کاریزماتیکی نبودند و همیشه دروازه، دغدغه طرفداران و مربیان بود.

* جام قهرمانی با واعظی و رودباریان
در لیگ هفتم و با یارگیری استیلی دو دروازه‌بان طراز اول آن روزها همراه پرسپولیس شدند. مهدی واعظی که از اواسط لیگ ششم به جمع بازیکنان پیوست و حسن رودباریان که با آمدن قلعه‌نویی دروازه‌بان شماره‌یک تیم ملی شد. رقابت درون دروازه با ملحق شدن حقیقی مدعی به اوج خودش رسید، هرچند حقیقی در این رقابت زیاد به چشم نمی‌آمد. بازی با استقلال پایان حضور مداوم رودباریان شد، چرا که او با اشتباه مرگبارش باعث تساوی مقتدرترین پرسپولیس با ضعیف‌ترین استقلال شده بود.
در طول لیگ مهدی واعظی و رودباریان به نوبت دروازه‌بان اول تیم بودند، اما در بازی‌های آخر با توجه به نمایش ضعیف رودباریان در شکست چهار بر یک از استقلال اهواز، این واعظی بود که با نمایشی باثبات‌تر دروازه‌بان شماره یک پرسپولیس شد و انصافا در هفته‌های پایانی به ‌خصوص در بازی با مس کرمان سنگ تمام گذاشت و در نهایت جام قهرمانی را همراه پرسپولیس درآغوش کشید. واعظی صاحب بیشتر مشخصات یک دروازه‌بان مطمئن بود و مهم‌تر از همه کاریزمای خوبی داشت؛ چیزی که وجود آن برای یک دروازه‌بان اصلی است اساسی.
 

* رقبای حقیقی: میثاق، رحمان و جوانی!
در لیگ هشتم میثاق معمارزاده به پرسپولیس می‌آید که در همان ابتدای راه مصدوم می‌شود اما در لیگ نهم به رقابت با حقیقی می‌پردازد. او در لیگ دهم به دلیل اختلافات شدید با حقیقی جایش را به رحمان احمدی می‌دهد. اگرچه حقیقی جوان سنگربان اصلی تیم است و این ماجرا تا پایان لیگ دهم ادامه پیدا می‌کند. رحمان احمدی هرگز نشان از یک دروازه‌بان مطمئن و قابل اتکا نداشت و از آن طرف حقیقی جوان ظرفیت و منش حضور در این جایگاه را از خود بروز نمی‌داد. از درگیری‌هایش با میثاق گرفته تا رفتار زننده‌اش در زمین مسابقه با شیث و بیرون از زمین با تماشاگران.
حقیقی همه را به این نتیجه رساند که به‌خاطر جوانی از جایگاه تیم خود و کسانی که روزگاری درون همین دروازه بوده‌اند آگاه نیست. چیزی که با شروع لیگ یازدهم ادامه پیدا کرد و غروب زودهنگامی برایش به ارمغان آورد. شاید تصور شود که امروز حضور حقیقی در تیم روسی روبین‌کازان پیشرفت بزرگی برای اوست اما اگر حقیقی در آنجا هم به همان روندی که در ایران داشت ادامه بدهد بعید است روزهای خوب و درخشانی در انتظارش باشد.
 

* شماره یک واقعی کیست؟
پرسپولیس برای موفقیت در فصل آینده نیاز به دروازه‌بانی مطمئن و قابل اتکا، با ثبات، صاحب شخصیت و ظرفیت لازم برای بازی در این تیم بزرگ و بازی‌های حساس و از همه مهم‌تر صاحب کاریزما و مقبولیت بین طرفداران دارد. با این احوال سوال این است که آیا سوشا مکانی با آن کارنامه بی‌ثبات، یا شهاب گردان که از مربی گرفته تا بازیکن و توپ‌جمع‌کن، با همه درگیری پیدا کرده و هرگز آنچنان که باید و شاید مراقب رفتار خود نبوده؛ می‌توانند سنگربان‌های مطمئنی باشند برای دروازه‌ای که روزگاری محل عرض‌اندام بزرگانی چون بهروز سلطانی و احمدرضا عابدزاده بوده است؟ قضاوت با شماست.