حشمت مهاجرانی می‌گوید: «اصلا نمی خواهم کارهایی را که کردم کتمان کنم. من اگرچه فاصله سنی ام با بچه ها در آن سال ها کمتر از 10 سال بود و خیلی جوان بودم اما باید برخوردی پدرانه را به عنوان مربی انجام می دادم. من حتی توی گوش بازیکنم هم زدم که بداند نصف شب نباید از اردو بیرون برود و فکرش به بازی فردایش باشد. اما طوری با بچه ها رفتار کردم که هنوز هم بیشتر آنها به من لطف دارند. می دانستند اگر بازیکنی در ترکیب قرار نمی گیرد، دلیلش خصومت نیست.»
او ادامه می‌دهد: «شاید اشتباه می کردم ، اما غرض ورزی نداشتم. بازیکنانی مثل پنجعلی و بهتاش فریبا که همراه ما به جام جهانی رفتند یادتان هست که تا چند سال فوتبال ملی ایران را بیمه کردند؟ در تیم من فقط یک پروین بود که از پرسپولیسی ها فیکس بازی می کرد اما هیچ وقت نگفتند من استقلالی هستم چون همه به این باور رسیده بودند در انتخاب هایم خیلی کم اشتباه می کنم.»
