گوشتان را بگيريد، چون چشمشان را مي‌بندند و دهانشان را باز مي‌كنند...
 
آن وقت است كه امكان دارد هر چیزی بگویند. شما هم كه از همه جا بی‌خبر، پای حرف‌هایشان می‌نشینید. این افراد كاری به نتیجه مسابقه ندارند، منتظرند سوت پایان بازی زده شود و هر چه در دلشان است بگویند؛ درباره همه چیز، جز فوتبال.منظورمان برخی مربیان و بازیكنان هستند كه بداخلاقی و بدرفتاری را به اوج رسانده‌اند و بدون توجه به این كه این صحبت‌ها چه عوارض جانبی می‌تواند داشته باشد، علیه داور و بازیكن و مربی حریف، حرف می‌زنند.

این موضوع البته خاص دیروز و امروز نیست؛ مشكلی است كه سال‌ها وجود دارد و با این شرایط نیز نباید چندان امید داشت كه این معضل در آینده‌ای نزدیك برطرف شود.

مثلا فلان سرمربی معروف، در كنفرانس خبری بعد از بازی تیمش و برای این كه شكست تیمش را تحت‌الشعاع قرار دهد، به صغیر و كبیر حمله می‌كند. شاید حرفش حق هم باشد، اما چون نمی‌تواند بخوبی آن را بیان كند و زبان تلخی دارد، مشكلات زیادی را به وجود می‌آورد.

منشا این مشكلات به این موضوع برمی‌گردد كه بسیاری از دست‌اندركاران فوتبال ایران از مدیر گرفته تا بازیكن، بلد نیستند خوب صحبت كنند. این فرهنگ در فوتبال ایران جا نیفتاده كه می‌توان با گفت‌وگو‌های خوب و مفید، نه تخریبی و تمسخرگونه مسائل را حل كرد. این است كه متاسفانه به جای ادبیات مناسب، از برخی واژه‌های ناپسند استفاده می‌شود. پس حالا كه در ورزش ما گاهی به جای گفتار مناسب، از ادبیات نامناسب استفاده می‌شود، اگر زیر 18 سال هستید، سعی كنید كمتر این اطراف آفتابی شوید. البته بالای 18 ساله‌ها هم باید حواسشان را خوب‌خوب جمع كنند.

   
 
 
 
 
گردآور : گروه ورزش سمرغ 
www.seemorgh.com/sport 
منبع: jamejamonline.ir