فیلیپو اینزاگی: زمانی كه میلان مقابل رئال مادرید یك بر صفر عقب بود، كمتر كسی فكر می‌كرد اینزاگی 37 ساله با ورودش به زمین بتواند فرشته نجات میلانی‌ها باشد. با ثمر رساندن 2 گل و فرار از شكست در مقابل چشمان هزاران تماشاچی میلانی، پیپو نشان داد ترس خوزه مورینیو، سرمربی كهكشانی‌های مادرید بی‌دلیل نبوده چرا كه آقای خاص پیش از بازی اعلام كرده بود تنها ترسش حضور اینزاگی در زمین است.
البته اینزاگی با آن 2 گلی كه به ثمر رساند، توانست 3 ركورد جدید را به نام خود ثبت كند. وی توانست ركورد 69 گل در بازی‌های باشگاهی اروپا را كه در اختیار رائول گونزالس بود، شكسته و با 70 گل به عنوان بهترین گلزن تاریخ این مسابقات مطرح شود. دومین ركورد او مربوط به گلزنان باشگاه میلان بود كه توانست با آن دو گل، آمار گل‌های زده خود در این باشگاه به 125 گل برساند و جای ماركو فان باستن با 124 گل را در جایگاه ششم بگیرد. پیش از این نیز ركورد گلزن‌ترین، بازیكن میلان در رقابت‌های اروپایی در اختیار آندری شوچنكو با 38 گل بود كه این ركورد نیز با 40 گل به نام مرد همیشه در آفساید میلانی‌ها ثبت شد.
اما شاید خبر بد برای طرفداران پر شور میلانی این بود كه یك هفته پس از این بازی اینزاگی در بازی با پالرمو در سری A از ناحیه زانوی چپ بشدت آسیب دید و به گفته پزشكان تا پایان فصل، بازی‌ها را از دست داد. در این میان شایعاتی مبنی بر خداحافظی پیپوی 37ساله به گوش می‌رسید، ولی او با روحیه مثال‌زدنی‌اش به روسونری‌ها قول داد پس از بهبود كامل بار‌دیگر پیام‌آور شادی برای آنها باشد.
خاویر زانتی: كاپیتان وفادار اینتر میلانی‌ها كه پس از ورود به این تیم در سال 1995 و بستن بازوبند كاپیتانی در سال 1999 پس از خداحافظی اسطوره اینتری‌ها یعنی جوزپه برگومی، توانسته با این تیم به افتخارات فراوانی برسد. بازیكن 36 ساله اینتر طی 15سال حضور خود در این تیم بارها جامهای قهرمانی مختلفی را بالای سر برده اما مسلما یكی از بزرگ‌ترین موفقیت‌های او قهرمانی با این تیم پس از 45 سال در جام باشگاه‌های اروپا در سال گذشته بود. 11 سال بازی بدون دریافت حتی یك كارت قرمز و 700 بازی برای اینتر باعث شده تا طرفداران این تیم با اِل كاپیتانو از او یاد كنند، اما نكته قابل توجه در مورد زانتی این است كه در تیم ملی كشورش بارها مورد بی‌مهری قرار گرفته است. سال 2006 خوزه پكرمن و سال2010 دیه‌گو مارادونا بدون هیچ دلیل قانع كننده‌ای او را به تیم ملی دعوت نكردند. شاید به خاطر همین دلیل است كه به اعتقاد بسیاری از افراد، زانتی در قلب اینتری‌ها جا دارد ولی در كشورش فردی فراموش شده است.
لوتار ماتئوس: بازیكن بزرگ خط میانی و دفاع آخر آلمان‌ها كه سال‌ها در سطح اول فوتبال اروپا بازی كرد. چندین قهرمانی با بایرن مونیخ در بوندس لیگا، فتح اسكودتو با اینتر و بالابردن جام قهرمانی جهان با تیم آلمان شرقی در سال 1990 گوشه‌ای از افتخارات شماره 10 ژرمن‌هاست. در كنار تمام این افتخارات ماتئوس یك ركورد جهانی را نیز در اختیار دارد. وی با حضور در 5 جام جهانی متوالی از سال 1982 تا 1998 و انجام 25 بازی، ركورددار این مسابقات است. شاید یكی از حسرت‌های فراموش‌نشدنی ماتئوس، فینال جام باشگاه‌های اروپا با بایرن مونیخ در سال 1999 در مقابل منچستر یونایتد باشد. بایرن در آن بازی با كاپیتان 39 ساله خود تا دقایق پایانی با نتیجه یك بر صفر پیش بود، اما اوتمار هیتسفیلد در دقایق انتهایی در اقدامی دور از انتظار ماتئوس را تعویض كرد و شاید همین تعویض بود كه باعث شد منچستر آن بازی را با نتیجه 2 بر یك به پایان ببرد.
روژه میلا: ذخیره طلایی عنوانی بود كه به عقیده بسیاری از كارشناسان فوتبال، بهترین لقب برای توصیف مروارید سیاه كامرونی است. با حضور در 3 جام جهانی در سالهای 1982، 1990 و 1994 در 42 سالگی او به عنوان پیرترین بازیكن تاریخ فوتبال در ادوار جام جهانی شناخته شد.
ولی مسلما اوج دوران درخشش میلا به جام جهانی 90 ایتالیا باز می‌گردد. زمانی‌كه میلا در مرحله مقدماتی به همراه كامرون به عربستان سعودی سفر كرده بود، مادر خود را از دست داد.
در همان زمان نیز همسرش باردار بود و او تصمیم گرفت فوتبال را كنار گذاشته و در كنار خانواده‌‌اش باشد. اما درست پیش از شروع مسابقات پال بیا، رئیس‌جمهور كامرون در تماسی تلفنی از میلا خواست تا در 38سالگی بار دیگر به تیم ملی برگردد.
بازگشت میلا به تیم ملی در آن مسابقات و به ثمر رساندن 4 گل به عنوان بازیكن تعویضی، اوج شكوفایی قهرمان كامرونی‌ها و فوتبال آفریقا بود.
خودش آن شرایط را این‌گونه توصیف كرد: من تنها به عشق وطن و عشق به فوتبال، بازی كردم.
آرنولد موهرن: وی از بازیكنان باشگاه بازیكن‌ساز آژاكس بود كه در جوانی به لیگ برتر انگلیس راه یافت و چندین سال شاگرد سر بابی رابسون بود. پس از قهرمانی در اف‌ای‌كاپ در لیگ جزیره با منچستر یونایتد بار دیگر به آژاكس برگشت و تا 39 سالگی در این تیم توپ زد. این روزها همراه برادرش برای باشگاه آژاكس فعالیت می‌كند و مسوولیت مربیگری جوانان و نوجوانان در سراسر هلند را به عهده دارد.
پیترو وئیرچ وود: در بین كارشناسان فوتبال ایتالیا این جمله هست كه می‌گویند، پیترو وئیرچ وود آنقدر سریع و تند بود كه در تمام دوران بازیگری‌اش كسی به گرد پایش نمی‌رسید. سرعت بالا، قدرت پرش زیاد به رغم داشتن قد 153 سانتی و روحیه جنگندگی به او فرصت داد كه از سال 1980 تا 2000 و تا 41 سالگی‌اش حضوری مداوم در سری A ایتالیا داشته باشد.
استنلی ماتئوس: او تنها بازیكنی در طول تاریخ فوتبال انگلیس است كه توانست تا 42 سالگی 104 بازی ملی را در كارنامه خود ثبت كند. یكی از نكات قابل توجه در مورد سر استنلی این‌كه او گیاهخوار بود و همین موضوع به وی اجازه داد تا 50 سالگی فوتبال بازی كند. 23 فوریه 2000 پایان زندگی اسطوره 85 سالهای بود كه پله در تعریفش این جمله را گفت: او مردی بود كه به ما درست فوتبال بازی‌كردن را نشان داد.
آلفردو دی استفانو: زمانی‌كه كشورش، آرژانتین را ترك كرد قصد پیوستن به بارسلونا را داشت، اما به اعتقاد كاتالان‌ها فشار حكومت فاشیستی ژنرال فرانكو و سانتیاگو برنابئو، رئیس وقت باشگاه رئال باعث شد تا او به مادریدی‌ها بپیوندد. در 262 بازی برای رئال 216 گل به ثمر رساند و توانست 5 بار جامهای اروپایی را بالای سر ببرد. زمانی كه در 40 سالگی كفش‌هایش را برای همیشه آویزان كرد، تنها حسرتش این بود كه هیچ‌گاه در جام جهانی شركت نكرد.
فرانس پوشكاك: تا 39 سالگی 4 بار به عنوان آقای گل لالیگا انتخاب شد و سرانجام پس از 6 سال بستری‌شدن به دلیل بیماری آلزایمر در 18 نوامبر 2006 از دنیا رفت.
پائولو مالدینی: زمانی كه در 16 سالگی فوتبال خود را آغاز و در 40 سالگی آن را به پایان برد، تنها یك پیراهن بر تن داشت و آن سیاه و قرمز‌های شهر میلان بود. به باور بسیاری یكی از بی‌نظیرترین دفاع چپ‌های كل تاریخ فوتبال بود كه انتخاب بهترین دفاع اروپا در 40 سالگی دلیل محكمی بر این ادعاست. 7 بار قهرمانی در سری
