سهراب كه در پایان بازی به جمع بازیكنان تیمش پیوست تا در جشن آنها شریك باشد خیلی هم از این برد ذوق‌زده نبود. چرا كه طرف بازنده علی دایی بود كه یار غار سهراب در سال‌های گذشته است. هم‌بازی دوران متلاطم جام جهانی 2006 و صبای آسیایی. بختیاری‌زاده از اینجا شروع می‌كند كه:« شكست دادن یك آدم بزرگ مثل علی دایی خیلی هم خوشایند نیست. دایی اسطوره فوتبال این مملكت است و شاید برایتان جالب باشد بدانید كه همه ما بعد از این برد ناراحتش بودیم به خصوص بازیكنانی كه در صبا كنار علی بازی كردند.»
وقتی از بختیاری‌زاده در مورد شایعه‌ای كه از ناسزای یك بازیكن پرسپولیس به دایی منتشر شده است سوال می‌كنیم او كتمان نمی‌كند و با عصبانیت می‌گوید:« یكی از بازیكنان تیم ما كه اسمش را نمی‌آورم توی تونل از یكی از بازیكنان پرسپولیس شنیده كه خوب شد ... علی دایی ...(كلمات قابل نوشتن نیستند). بازیكن تیم ما آمد با تعجب این موضوع را به من گفت و از من سوال كرد كه چطور چنین چیزی ممكن است. من واقعا با شنیدن این كلمات تأسف خوردم آخر آدم اینقدر بی‌صفت می‌شود؟»
بختیاری‌زاده در پاسخ به این سوال كه آیا می‌خواهد نام این بازیكن را به دایی بگوید، چنین جواب می‌دهد:« فعلا پرسپولیس و دایی نیاز به آرامش دارند. حالا شاید بعدا این حرف را به او زدم. اما واقعا همه چیزهاست كه باعث شده كه مردم از فوتبالیست‌ها بدشان بیاید، قبلا هر كی ما را در خیابان می‌دید می‌آمد و امضا می‌گرفت اما حالا با دیدن یك فوتبالیست ملت پایشان را روی گاز می‌گذارند و فرار می‌كنند ...»
خیلی از صحبت‌های بختیاری‌زاده كه با عصبانیت هم حرف می‌زد قابل نوشتن نیست. شاید همین بخش را هم نباید می‌نوشتیم.
