محمد مایلی کهن بازیکن اسبق تیم ملی فوتبال کشورمان درباره روزی که جمعی از فوتبالیست ها به محضر امام خمینی (ره) رسیدند به خبرنگار ورزشی برنا گفت: یادم می آید که ما بازیکنان تیم ملی پس از قهرمانی در جامی در کشور پاکستان به ایران برگشته بودیم؛ همان موقع تیم شاهین در یک جام داخلی به مقام قهرمانی رسیده بود لذا جمعی از ملی پوشان و بازیکنان شاهین به محضر امام رسیدیم.
وی افزود: آرزوی همه مردم ایران بود که امام‌شان را از نزدیک ببینند و وقتی به ما خبر رسید که قرار است به جماران برویم، از خود بی خود شدیم؛ باورمان نمی شد که امام را از نزدیک خواهیم دید. آن روز فکر می کردیم قبل از دیدار با امام می بایست ساعت ها در جماران منتظر بمانیم، اما باور کنید که حتی چند دقیقه هم منتظر نماندیم.
مایلی کهن اضافه کرد: ما را به حیاطی که جنب حسینیه جماران بود بردند؛ حیاطی که فکر می کنم ابعاد 5 × 5 داشت و بسیار کوچک بود. وقتی به آن حیاط رسیدیم باز هم احساس کردیم که باید منتظر حضرت امام بمانیم، ولی کمی آنطرف‌تر حضرت امام را مشاهده کردیم که در اتاقی کوچک و ساده که تعجب ما موجب شده بود روی یک صندلی راحتی ساده نشسته اند؛ در آن لحظه بچه ها دیگر سر از پا نمی شناختند.
وی در توصیف آن روز افزود: در همان دیدار حضرت امام (ره) جمله معروف "من ورزشکار نیستم اما ورزشکاران را دوست دارم" را خطاب به ما فرمودند. بنده به اندازه ای محو جمال نورانی امام خمینی (ره) شده بودم که حالتی همچون بی‌هوشی داشتم.
بازیکن اسبق تیم ملی فوتبال کشورمان به خاطره ای از آن دیدار اشاره می کند و می گوید: پس از پایان فرمایشات حضرت امام(ره) قصد داشتیم با ایشان عکس یادگاری بگیریم، اما محافظین ایشان اجازه ندادند؛ در همین حین حضرت امام با مهربانی خاص خودشان به محافظین فرمودند اشکالی ندارد و ما بلافاصله در کنار ایشان ایستادیم و عکس گرفتیم.
مایلی کهن در پاسخ به این سؤال که امروز وقتی به یاد آن ملاقات می افتد چه احساسی پیدا می کند، گفت: هنوز هم باورم نمی شود که از آن خانه ساده و آن حیاط کوچک، انقلابی بزرگ شکل گرفت.
وی افزود: آرزوی همه مردم ایران بود که امام‌شان را از نزدیک ببینند و وقتی به ما خبر رسید که قرار است به جماران برویم، از خود بی خود شدیم؛ باورمان نمی شد که امام را از نزدیک خواهیم دید. آن روز فکر می کردیم قبل از دیدار با امام می بایست ساعت ها در جماران منتظر بمانیم، اما باور کنید که حتی چند دقیقه هم منتظر نماندیم.
مایلی کهن اضافه کرد: ما را به حیاطی که جنب حسینیه جماران بود بردند؛ حیاطی که فکر می کنم ابعاد 5 × 5 داشت و بسیار کوچک بود. وقتی به آن حیاط رسیدیم باز هم احساس کردیم که باید منتظر حضرت امام بمانیم، ولی کمی آنطرف‌تر حضرت امام را مشاهده کردیم که در اتاقی کوچک و ساده که تعجب ما موجب شده بود روی یک صندلی راحتی ساده نشسته اند؛ در آن لحظه بچه ها دیگر سر از پا نمی شناختند.
وی در توصیف آن روز افزود: در همان دیدار حضرت امام (ره) جمله معروف "من ورزشکار نیستم اما ورزشکاران را دوست دارم" را خطاب به ما فرمودند. بنده به اندازه ای محو جمال نورانی امام خمینی (ره) شده بودم که حالتی همچون بی‌هوشی داشتم.
بازیکن اسبق تیم ملی فوتبال کشورمان به خاطره ای از آن دیدار اشاره می کند و می گوید: پس از پایان فرمایشات حضرت امام(ره) قصد داشتیم با ایشان عکس یادگاری بگیریم، اما محافظین ایشان اجازه ندادند؛ در همین حین حضرت امام با مهربانی خاص خودشان به محافظین فرمودند اشکالی ندارد و ما بلافاصله در کنار ایشان ایستادیم و عکس گرفتیم.
مایلی کهن در پاسخ به این سؤال که امروز وقتی به یاد آن ملاقات می افتد چه احساسی پیدا می کند، گفت: هنوز هم باورم نمی شود که از آن خانه ساده و آن حیاط کوچک، انقلابی بزرگ شکل گرفت.
گردآوری : گروه ورزش سیمرغ
www.seemorgh.com/sport
منبع: bornanews.com
