این گروه كه نمی‌داند یك گروه فیلمسازی در محل حضور دارد و بر این تصور است كه جنگی واقعی در منطقه صورت گرفته به مبارزه و نبرد با بازیگرانی...
 
 
 
«تندر استوایی» یكی از كمدی‌های موفق تابستان امسال صنعت سینما بود.
این فیلم كه توسط بن‌استیلر، كمدین جوان و سرشناس سینما كارگردانی شده، طی سه هفته نمایش نزدیك به 160میلیون دلار در سطح بین‌المللی فروش كرد و تماشاگران زیادی را جذب قصه با نمك خود كرد.
 در این فیلم استیلر، رابرت داونی جونیور و جك بلك نقش بازیگرانی بی‌دست و پا را بازی می‌كنند كه برای بازی در فیلم جدید خود راهی یكی از كشورهای آسیای جنوب شرقی می‌شوند. فیلمی‌كه آنها در آن بازی دارند یك كار جنگی است، اما به زودی در محل فیلمبرداری آنها یك جنگ واقعی درمی‌گیرد، زیرا حضور یك گروه چریكی این منطقه را تبدیل به محلی ناامن می‌كند.
این گروه كه نمی‌داند یك گروه فیلمسازی در محل حضور دارد و بر این تصور است كه جنگی واقعی در منطقه صورت گرفته به مبارزه و نبرد با بازیگرانی می‌پردازد كه هیچ اطلاعی از اصول و قواعد جنگی ندارند و فقط در حال ایفای نقش گروهی نظامی‌هستند. قصه فیلم به این ترتیب انتقاداتی را هم متوجه دو جنگ عراق و افغانستان می‌كند. استیلر قبل از این در فیلم‌هایی مثل «ملاقات والدین» 1و2 ، «زولندر» ، «دوبلكس» ، «حسادت»، انیمیشن «ماداگاسكار» (فقط صدا)، «بازی وسطی»، «شبی در موزه» و «بچه دل شكسته» بازی داشته است.
• هفت‌ سال از آخرین فیلمی‌كه كارگردانی كردید می‌گذرد. چرا فكر كردید اكنون زمان بازگشت به پشت دوربین است و این فیلمنامه چه چیزی داشت كه آن را برای كار انتخاب كردید؟
خب، «تندر استوایی» فیلمی‌بود كه از مدتی قبل در فكر ساخت آن بودم. طرح اصلی قصه فیلم را 20سال قبل نوشتم، یعنی زمانی كه داشتم روی فیلم «امپراتوری خورشید»(1987) كار می‌كردم. آن روزها تولید فیلم‌های جنگی درباره ویتنام خیلی مد بود و بسیاری از فیلمسازان دوست داشتند فیلمی‌در این ارتباط بسازند. من و دوستانم هم تحت تاثیر این موضوع قرار داشتیم و تمام این فیلم‌ها را تماشا می‌كردیم، صحنه‌های این فیلم‌ها را در بازی‌های روزمره‌مان تقلید می‌كردیم و در حیاط پشتی خانه‌هایمان اردوگاه‌های جنگی درست كرده بودیم. فضا و شرایط به گونه‌ای بود كه انگار همه بازیگران سینما می‌خواستند در این نوع فیلم‌های جنگی بازی كنند و درباره این تجربه‌های استثنایی صحبت كنند.
آنها می‌گفتند بازی در این فیلم‌ها زندگی‌شان را كاملا تغییر داده است و در دل تمام این جمله‌ها و چیزها نكته‌ای وجود داشت كه برای من با نمك و جذاب بود. شاید یكی از دلایلش این بود كه من هیچ وقت بخشی از آن فیلم‌ها نبودم و نقشی در آنها نداشتم. ولی به خودم می‌گفتم: غصه نخور، تو هم روزی بازیگر یكی از آنها خواهی بود، ولی همیشه سؤالی كه از خودم می‌كردم این بود كه وضعیت آن آدم‌هایی كه واقعا راهی میدان جنگ می‌شوند چگونه است؟ بازیگران فیلم‌های جنگی طوری از تجربیات خود حرف می‌زدند كه انگار واقعا به جنگ رفته‌اند. این هم یك تجربه بزرگ بود، ولی مثل حضور در یك نبرد واقعی نبود.
این مسئله مرا به این فكر فرو برد كه به بازیگرانی فكر كنم كه راهی بازی در یك فیلم جنگی درباره ویتنام می‌شوند و وقتی به خانه برمی‌گردند، به كلی فراموش می‌شوند. كم‌كم این قصه مرا به سمتی برد كه این بازیگران را هنگام بازی در یك فیلم جنگی، در یك جنگل رها كنم تا درگیر یك وضعیت واقعی جنگی شوند. احساس كردم این سوژه تازه‌تر و بهتری است. 10سال روی این طرح كار كردم. بعد سرو كله یكی از دوستان فیلمنامه نویسم پیدا شد و هشت سالی هم با هم روی آن كار كردیم. سه سال قبل یكی از تهیه‌كنندگان را ملاقات كردم و به او گفتم این قصه را بارها و بارها نوشته‌ام و آن را از چند منظر، مورد بررسی قرارداده‌ام. او هم فیلمنامه را پسندید.
• برای فیلم چقدر تعلیمات نظامی‌دیدید؟
خیلی كم. یك افسر سینمایی هست كه برای فیلم‌های جنگی مشاوره می‌دهد. او را از زمان «جوخه نظامی» الیور استون می‌شناختم. او كسی است كه همه جور كار جنگی انجام می‌دهد وكارش در «نجات سرباز رایان» اسپیلبرگ عالی بود. تقریبا هر كسی كه می‌خواهد فیلم جنگی بسازد، برای مشاوره نزد او می‌رود. زمانی كه فیلمنامه را می‌نوشتم با او مشاوره كردم و او اطلاعات خوبی را درباره اردوگاه‌ها و وضعیت‌های جنگی به من داد.
چیزهایی كه به من گفت كمك خیلی زیادی كرد تا قصه فیلمنامه حال و هوای طبیعی و واقع‌گرایانه‌تری به خودش بگیرد. این افسر سر صحنه فیلمبرداری هم آمد و درباره نوع صحنه‌آرایی هم توضیحات خوبی به ما داد. هنگام تمرین صحنه‌های جنگی در هاوایی كمك زیادی به ما كرد. زمان فیلمبرداری فیلم، داونی جونیور باید همزمان سر صحنه فیلمبرداری «آیرن من» هم می‌رفت. این مسئله كمی‌كار ما را سخت كرد. برای همه ما بازیگران، این فیلم سرشار از لطف بود كه نقش بازیگرانی را بازی كنیم كه قرار است تبدیل به سربازان واقعی شوند.
• بازیگر فیلم‌های موفقی بوده‌اید كه همیشه تیتر اول رسانه‌ها بوده‌اند و همیشه بحث تولید قسمت‌های جدید این فیلم‌ها مطرح است؛ احساس خودتان در این باره چیست؟
فكر می‌كنم نكته اصلی این است كه آن دنباله چه می‌خواهد بگوید و در چه ارتباطی است. تا زمان اكران عمومی‌«ملاقات والدین» من در دنباله فیلم‌هایم بازی نمی‌كردم. علت اصلی این كار هم رابرت دنیرو بود. او به من زنگ زد و گفت: «تو در قسمت دوم هم بازی می‌كنی. باشه؟!» چاره‌ای نداشتم  جز اینكه قبول كنم. اصلا انتظارش را نداشتم كه او با من تماس بگیرد. در عین حال، خیلی خوشحال بودم كه باربارا استرایسند و  داستین‌ هافمن هم در فیلم هستند. یك چنین فرصت و شانسی، فقط یك‌بار در زندگی به آدم رو می‌كند. فیلمنامه قسمت دوم «شبی در موزه» خیلی بهتر از قسمت اول آن است. ایده فیلم استثنایی است و از بازی در آن خیلی لذت می‌برم. ارتباط‌گیری با بچه‌ها خیلی خوب و دیدنی است و یكی از نقاط مثبت كارنامه كاری‌ام است.
• زمان ساخت «تندر استوایی» یك فیلم مستند هم از پشت صحنه ساختید؛ در این‌باره هم صحبت می‌كنید؟
می‌خواستم ببینم ساخت یك كمدی اكشن جنگی چه حال ‌و هوایی دارد. خیلی جالب بود. این هم برای خودش یك فیلم در فیلم بود، مثل خود فیلم كه یك فیلم در فیلم بود. المان‌های مختلفی را كه در چنین فیلم‌هایی وجود دارد، هنگام ساخت یك مستند بهتر می‌توان درك كرد. زمانی كه فرانسیس فوردكاپولا «اینك، آخرالزمان» را می‌ساخت، همسرش پشت صحنه آن را فیلمبرداری كرد و براساس آن «قلب تاریكی» را ساخت. من هم احساس كردم ساخت یك مستند از پشت صحنه فیلمم می‌تواند جذاب باشد. ساخت یك مستند از فیلمی‌كه خودش یك فیلم در فیلم است، خیلی بانمك است.
• وقتی سر صحنه با یك مشت كمدین كار می‌كنید كه هر یك برای خودشان كسی هستند، چه احساسی به شما دست می‌دهد؟
عالی است. همه از یكدیگر چیزهای زیادی یاد گرفتیم. می‌دانید، اولین بار كه فیلم تدوین شد حدود سه ساعت و نیم بود! آن‌قدر سر صحنه فیلمبرداری خوش گذشته بود و خندیده بودیم كه حواسمان نبود چقدر فیلم گرفته‌ایم. در چند دوره مختلف مجبور شدیم زمان آن را كوتاه كنیم. باید فیلم را به زمان معتدلی می‌رساندیم كه یك فیلم سینمایی شود.
• در نسخه دی‌وی‌دی، فیلم به صورت كامل پخش می‌شود؟
امیدوارم بتوانیم این كار را بكنیم. شاید آن را در یك دی‌وی‌دی و به صورت فیلمی‌دو قسمتی ارائه دهیم تا حوصله تماشاچی هم سر نرود.
• آیا قصد خاصی داشتید كه بازی افتخاری و كوتاه تام‌كروز در فیلم به صورت یك راز باشد؟
هدفمان شگفت‌زده كردن تماشاگران بود. می‌دانید كه مردم او را خیلی دوست دارند و كارهایش را پیگیری می‌كنند. وقتی ناگهان او را در فیلم دیدند، شوكه شدند و وقتی از سالن سینما بیرون آمدند درباره حضورش در فیلم صحبت می‌كردند. این صحبت‌ها یك‌جور تبلیغات برای فیلم شد.
• دنیرو هنوز در ارتباط با قسمت سوم «ملاقات والدین» با شما تماس نگرفته است؟
خیر! جز آنچه كه شما روزنامه‌نگاران درباره تولید قسمت جدید فیلم می‌گویید، چیز دیگری درباره چنین فیلمی‌نشنیده‌ام! اما اگر او تماس بگیرد، دوباره در دردسر افتاده‌ام!
• پس از «شبی در موزه2» فیلم دیگری هم در دست دارید؟
هنوز نه. چند پیشنهاد شده و خودم هم طرح‌هایی دارم ولی هنوز چیزی قطعی نیست. می‌خواهم كمی‌استراحت كنم، البته اگر سینما بگذارد!

      

 
 
 
گردآورى: گروه فرهنگ و هنر سيمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: همشهرى آنلاين