یادداشتی درباره فیلم «حقیقت گمشده»
هیچ یك از تماشاگران فیلم سینمایی «حقیقت گمشده» كه این روزها برای تماشایش به سینما میروند، فیلم اول محمد احمدی با نام «شاعر زبالهها» را ندیدهاند. احتمالا اغلب مخاطبان فیلم هم نمیدانند كه محمد احمدی در سالهای پیش از كارگردانی، به عنوان مدیر فیلمبرداری، مدیر تولید و عكاس در فیلمهایی همچون كشتی یونانی، گبه، سیب، به خاطر هانیه، نون و گلدون و... فعالیت داشته است.
اطلاعاتی كه در این چند خط آمد را فقط آدمهایی میتوانند داشته باشند كه یا مصاحبه این كارگردان با را خوانده یا متن كامل این مصاحبه را یك روزنامه صبح روز چهارشنبه 20 شهریور مطالعه كرده باشند.
با این تعریف كوتاه نمیتوان پذیرفت همین مخاطبانی كه تاكنون به دیدن فیلم محمد احمدی رفتهاند، به دلیل نام او بوده كه آن را انتخاب كردهاند. شاید آنها هم مثل نویسنده این یادداشت كه در زمان برگزاری جشنواره فرصت تماشای این فیلم را از دست داد، به صرف حضور حمید فرخنژاد در این فیلم، چند ساعتی از وقت خود را به تماشای این فیلم اختصاص دادهاند.
حمید فرخنژاد هرچند به سختی در فهرست بازیگران ستاره سینمای ایران قرار میگیرد، اما به دلیل تواناییهایی كه در فیلمهایی همچون ارتفاع پست، عروس آتش و... از خودش بروز داده، هنوز هم میتواند مخاطب را با شگفتی مواجه كند.
تماشاگری كه با در نظر گرفتن این مساله و با نگاهی امیدوارانه به تماشای فیلم میرود، پس از نشستن روی صندلی، اولین چیزی كه توجهش را جلب میكند فهرست عوامل فیلم است كه در آن اسم 5نفر به عنوان فیلمنامهنویس درج شده است.
یك حساب دو دوتا چهارتا نشان میدهد سینمای ایران با معضل فیلمنامه مواجه است و حالا اجتماع چند فیلمنامه نویس احتمالا به یك نتیجه كیفی قابل قبول منجر خواهد شد. به همه این امیدواریها میتوان ایده شروع فیلم را هم اضافه كرد كه دوربین از فراز آسمان به یك اتوبان نزدیك میشود و بعد از میان خودروهای در حال حركت، یك زانتیای مشكی را انتخاب میكند و به او نزدیك میشود.
در مواجه با چنین ایدهای، اولین چیزی كه به ذهن میرسد این كه احتمالا قرار است شاهد یكی از همان فیلم هایی باشیم كه چند داستان موازی را با هم روایت میكند و آنها را به هم ربط میدهد اما از صحنه تصادف ماجرا شكل دیگری به خود میگیرد.
شكل اجرای تصادف هر مخاطبی را به یاد سریالهای ارزان قیمت تلویزیونی میاندازد. صفحه سیاه میشود و بعد لاشه هوا شده خودرویی كنار اتوبان به چشم میخورد.
پس از صحنه بیمارستان، كمكم فیلم به یك اثر اعصاب خردكن تبدیل میشود. حركتهای متعدد دوربین، اصرار بیدلیل بر استفاده از دوربین روی دست حتی در سادهترین بخشهای كار و شلتاقهای تصویری، همه و همه سبب میشود تماشاگرهایی كه علاقهای به تماشای فیلمهای مثلا نامتعارف ندارند یا سینما را ترك كنند یا اینكه با پناه بردن به گیمهای نصب شده روی تلفنهای همراهشان، از شنیدن دیالوگهای فیلم لذت ببرند!
در ادامه فیلم، حمید فرخنژاد به یك سایه تبدیل میشود، از جایی به جای دیگر حركت میكند و گاهی هم سیگار میكشد. پریوش نظریه برای فیلم خوب است، اما متاسفانه او در فیلمی قرار گرفته كه سازندگان آن به جای فكر كردن درباره اكرانش، كوشیدهاند آموختههای دوران دانشجویی خود را روی دایره بریزند و با ذوقزدگی، چیزهایی مانند جامپ كات، حركت روی دست و... را تجربه كنند؛ البته به سبك و سیاق فیلمهای دانشجویی، حقیقت گمشده هم تمام نو آوریها و خلاقیتهای خود را بر فضای تصویری متمركز كرده و هیچ زحمتی در بخش بازیگری به خود نداده است و بازی 2بازیگر جوان فیلم در نقش زوج جوان حتی نتوانستهاند حسی مانند گریه و ناراحتی را به شكل نسبی به مخاطب خود القا كنند.
پایانبندی فیلم نیز در نوع خود برای پراندن هوش از سر مخاطب هیچ كم نمیگذارد! استاد كیا تصور میكند كلیه مردی كه شهید شده در بدن اوست، اما در پایان داستان با یك موقعیت غافلگیركننده معلوم میشود كلیهای كه در بدن كیاست، متعلق به همسر شهید است و این اتفاق نیز بر اثر یك اشتباه پزشكی رخ داده است!
شاید بتوان برای همه آشفتگیها و سر درگمیهای این فیلم یك توجیه منطقی پیدا كرد. این كه تعدد فیلمنامهها و ایدههای فیلمنامهنویسان سبب شده هیچ یك از آنها به بار ننشیند و در نهایت كارگردان از میان این همه ایده، بی خیال همه شود و فیلم را بر اساس خلاقیت خود بسازد.
تعداد فیلمهایی كه این روزها بی سر و صدا بر پرده سینماها اكران میشوند و با فروشهای اندك به اضافه چند مصاحبه انتقادآمیز از سینماهای بیمشتری خداحافظی میكنند روز به روز بیشتر میشود.
ای كاش سازندگان چنین فیلمهایی كه همواره بر طرح دغدغههای خود در این فیلمها تاكید و جوری صحبت میكنند كه انگار میخواهند با یك فیلم دنیا را اصلاح كنند كمی درباره این مساله توضیح میدادند كه با اتكا به كدام كمك و وام دولتی جسارت پیدا میكنند پرده عریض سینما را به عرصه تجربه پردازی تبدیل كنند.
ای كاش سازندگان چنین فیلمهایی كه همواره بر طرح دغدغههای خود در این فیلمها تاكید و جوری صحبت میكنند كه انگار میخواهند با یك فیلم دنیا را اصلاح كنند كمی درباره این مساله توضیح میدادند كه با اتكا به كدام كمك و وام دولتی جسارت پیدا میكنند پرده عریض سینما را به عرصه تجربه پردازی تبدیل كنند.
گردآورى: گروه فرهنگ و هنر سيمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: جام جم آنلاين
