كلاه قرمزی و بچه‌ننه
باید باور کنیم که این عروسک‌های دوست داشتنی توانسته‌اند به طور موقتی و نسبی رونق را به سینماها برگردانند؛ کاری که هیچ مدیر و مسئول و فیلمساز و بازیگری از پسش برنیامد....

                                                         
" این شلوغی صف‌های خرید بلیط سینماها آن‌قدر اتفاق خوشحال کننده‌ای است که به سختی می‌توان قلم نقد در دست گرفت...؛ اتفاقی که در این چند سال اخیر به ندرت شاهد آن بودیم و امسال هم که یکی از خاموش‌ترین سال‌های سینمایی است دیدن این صحنه‌ها به مثابه یک رویا می‌ماند تا واقعیت. اما باید باور کنیم که این عروسک‌های دوست داشتنی توانسته‌اند به طور موقتی و نسبی رونق را به سینماها برگردانند؛ کاری که هیچ مدیر و مسئول و فیلمساز و بازیگری از پسش برنیامد و حالا دو عروسک که در پشت نگاه ساده و بی‌آلایش‌شان بخشی از خاطرات یک ملت نهفته است جور همه را کشیده‌اند."
 منتقد "كافه سینما" در ادامه مقدمه نقد خود بر فیلم "كلاه قرمزی و بچه‌ننه" افزوده است:
اما نکته اینجاست که به بهانه این اتفاق خوش‌یمن، نباید از ارزش واقعی این اثر هم غافل شد و بیش از حد و اندازه واقعی فیلم از آن تعریف و تمجید كرد. "کلاه قرمزی و بچه ننه" فیلم بسیار ضعیفی است و این را نمی‌شود انکار کرد. کلاه قرمزی و بچه ننه فقط و فقط به پشتوانه چهره خاص و منحصر به فرد عروسک‌های مشهوری که در این یکی دو دهه ذره ذره اعتبار کسب کرده‌اند و محبوب همه شده‌اند بهره‌برداری می‌کند و نه بیشتر.
موج طرفداری از این عروسک‌های محبوب باعث شده است تا چشمان‌مان را به روی واقعیت ببندیم و به این نکته توجه نکنیم که چه خط مشی و چارچوبی این اجازه را به فیلمساز و گروهش داده که به واسطه اینکه اثر به طور خاص متعلق به کودکان و نوجوانان است اینقدر بی‌منطق و شلخته دست به نگارش فیلمنامه و از آن مهمتر پرداخت تصویری بزنند. اصلا از فیلمنامه و این حضورهای بی‌منطق کاراکترها در هرجا چشم‌پوشی کنیم. کافیست به لحاظ تولیدی فیلم "کلاه قرمزی و پسرخاله" و "کلاه قرمزی و بچه‌ننه" را مقایسه کنید. میزان استفاده بی‌مورد از پلان‌های بسته در هر دو اثر و یا میزان استفاده از لوکیشن‌های مختلف. تفاوت آنقدر زیاد است که از نقدهای مثبت این اثر باید متعجب شد. فیلمساز سعی کرده است تا می‌تواند نمای بسته بگیرد و بدون صحنه‌پردازی از شیوه بزن در رویی استفاده کند و از آن جالب‌تر به لوکیشن‌ها که دقت می‌کنیم می‌بینیم شخصیت‌ها یا در کوچه و خیابان‌های متروک و خلوت و بدون رهگذر هستند، یا بالای تپه، یا در داخل پارک جنگلی خلوت.
نهایت سورپرایزی که فیلمساز برای مخاطبش داشته خاکریز و آن چند تانک بی‌مزه و بی‌ربط هستند. حتی در سکانس لوس و بی‌مزه دادگاه، اکثر نماهای گرفته شده از حمید جبلی مدیوم و بسته هستند تا زحمت صحنه‌پردازی و صرف وقت و هزینه بیشتر به گردن گروه نیفتد و یا مقایسه مراسم خواستگاری را در هر دو اثر مقایسه کنید. نه اینکه مراسم خواستگاری در فیلم کلاه قرمزی و پسرخاله پرداخت فوق‌العاده‌ای داشته و حالا فاقد آن جزئیات هنرمندانه است؛ اما تعداد پلان‌ها، اندازه نماها، دقت و وسواس و وقت برای صحنه پردازی، همه و همه نشان می‌دهند که اولویت اصلی فیلمساز و گروهش در این فیلم به حداقل رساندن هزینه تولید بوده است و بس. اگرچه تفاوت هزینه وسواس یک کارگردان در پرداخت بهتر یک صحنه خواستگاری ساده هم جای سوال دارد که مگر چقدر است که از آن چشم‌پوشی شده است؟
این در حالیست که در نخستین قسمت محبوب کلاه قرمزی و پسرخاله، دوربین در روستا و شهر، اتوبوس و ماشین، کلاس درس و پارک و مراسم خواستگاری، صدا و سیما و استودیوهای تلویزیونی و ده‌ها جای دیگر در رفت و آمدی منطقی بود و حتی به نسبت امکانات آن سال‌ها ساخت آن ماکت غول‌پیکر هم تحسین‌برانگیز بود.
به هرحال طرفداری از این عروسک‌های دوست‌داشتنی سر جای خودش. اما برای فیلمی که به این اندازه اولویت‌های اصلی سازندگانش با منش پاک شخصیت‌های داستانی‌ که خود خلق کرده‌اند تناقض دارد نباید بیشتر از این‌ها ذوق زده شد و تعابیر و تفسیرهای پیچیده‌ای را خرج آن کرد. بهترین توصیه برای این فیلمساز، تماشای مجدد کلاه قرمزی و پسرخاله است. نه برای اینکه یادش بیاید که چگونه فیلمی مثل آن بسازد. بیشتر به این دلیل که گویا هنوز خود ابعاد و منش شخصیت‌هایش را درک نکرده است.


گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
  
منبع: caffecinema.com


مطالب پیشنهادی:

لباس راه راه «کلاه قرمزی» را همسرم برایش بافت!!
«آقای كلاه قرمزی» چگونه سوپراستار شد؟
«جیگر» ممنوع التصویر نیست!
«جیگر» ممنوع‌التصویر شد!!
«كلاه‌قرمزی و بچه ننه» 13 روزه میلیاردی شد