"دیوید فینچر" میگوید فیلم هفت (7) را از روی نسخهای از فیلمنامه كه اشتباها برایش ارسال شده بود، ساخته است.
كارگردان فیلم سون (7) در گفتوگویش با گاردین از تجربیاتش درباره فیلمهایش، زندگی و كارش گفته كه بخشهایی از آن را كه درباره هفت است، میخوانیم:
" حقیقت شیرینی که در مورد هالیوود وجود دارد این است که در هیچ جای دیگری به خوبی هالیوود نمیشود رو به بالا سقوط کنی. پیش خودم به این نتیجه رسیدم که افراد دیگری هم بودهاند که فیلمهای بدتری از فیلم من (فیلم قبلی) ساختهاند و هنوز هم دارند فیلم میسازند، برای همین مطمئن بودم که فرصت دیگری هم به دست خواهم آورد. بالاخره، فیلمنامهای نوشته دوستی به دستم رسید که دنیای ذهنیاش بسیار شبیه به من بود، نگرش یکسانی به سینما و فیلمها داشتیم و همان مدل فیلمهایی را دوست میداشت که من هم عاشقشان بودم؛ "اندی واکر" را میگویم که فیلمنامهای به نام هفت نوشته بود. او 13 بار این متن را بازنویسی کرده بود تا آن را از نظر صاحبان کمپانی به اصطلاح «دوست داشتنی» بکند. (حاضران میخندند) به همین خاطر فیلمنامه همین طور سرگردان مانده بود و مدیر برنامههای من که مردی شیرین و همیشه امیدوار است، به من گفت: «کمپانی نیو لاین دوست دارد این متن را بسازد. تو هم شاید از آن خوشت بیاید و شاید هم آنها بخواهند این فیلم را همراه تو بسازند. به نظرم بهتر است این متن را بخوانی.»
در نتیجه، من متن را خواندم و وقتی که به بخشهای پایانی آن و سر بریده در کارتن رسیدم، به او زنگ زدم و گفتم که: «این متن فوقالعاده است، خیلی متن خوبی است؛ چون من قبل از آن که بخوانمش فکر میکردم فیلمی پلیسی مربوط به آیین دادرسی باشد؛ حالا میبینم مکاشفهای در باب شیطان است و این که چگونه شیطان بر تو مسلط میشود و تو نمیتوانی آن را از خودت دور بکنی.»
و او در جواب من گفت: «در مورد چی حرف میزنی؟» و من هم شروع کردم به توضیح دادن درباره تمامی ماجراهای مربوط به سر بریده و این که شخصیت زن ساعتهاست که مرده و خبری از تعقیب و گریزهای مسخره در فیلم نیست که ببینم شخصیت اول در پیادهروها تخته گاز میراند و از همه مهمتر، قاتل زنجیرهای وقتی مقتول در حال دوش گرفتن است، از پنجره پشتی وارد خانه نمیشود. از آن طرف خط جواب آمد که «ای بابا، نسخه اشتباهی را برای تو فرستادهاند.» (حاضران میخندند)
پس از آن او نسخه درست را برای من فرستاد که در آن مردی در پیادهرو تختهگاز میراند و قاتل زنجیرهای هم از پنجره پشتی وارد خانه میشد. من هم گفتم که علاقهای به ساخت این متن ندارم. بعد از آن به سراغ مایک دولوکا رفتم که در آن زمان این طور استنباط میشد که نیو لاین را او میچرخاند. به مایک گفتم واقعا دلم میخواهد نسخه اول متن فیلمنامه را بسازم و نه البته نسخه سیزدهم را.
او هم گفت: «من هم همینطور.» در نتیجه از او پرسیدم چه ایدههایی در ذهنش دارد و من هم تمامی ایدههای خودم برای ساخت این متن را به او گفتم.
مایک گفت: «در را ببند.» بعد ادامه داد: «ببین، اگر قرار باشد کار ساخت متن را شروع کنیم و بعد از تغییراتی که میخواهیم در آن اعمال بکنیم، حرف بزنیم، محال است که بتوانیم نسخه مورد نظرمان را بسازیم؛ چون 15 نفر بالا سر من هستند که تمامی صفحههای متن را همین طور که آماده میشوند، از سر تا ته میخوانند. اما اگر بگویی که میخواهی این نسخه بخصوص را بسازی، پس از شش هفته میتوانی کار ساخت آن را شروع بکنی.»
من هم گفتم: «بسیار خوب، پس شروع بکنیم. سر بریده را بگذاریم در کارتن.»
کار ساخت هفت به این صورت شروع شد.
فضای فیلم هفت یکی از ویژگیهای منحصر به فرد آن است؛ منظورم آن تیرگی رو به زوال فضای فیلم است. کاملا واضح است که نیو لاین در ابتدای کار نباید چندان دل خوشی از این نوع فضا داشته باشد.
من اما این فضا را دوست داشتم و به نظرم بسیار در فیلم جواب داد؛ حتی از نظر من هنوز جا داشت که آن را تیره و تارتر از وضعیت فعلیاش از کار درآوریم. من اصلا خوشم نمیآید در فیلمی ببینم شخصیتها چراغ قوه به دست در حال حرکتند و در صورتی که تماشاگر میتواند پشت آنها را به وضوح ببیند، دیالوگی که آنها به زبان میآورند، چیزی شبیه به این است: «خدای من، بدون چراغ قوه دو قدم جلوتر از خودم را هم نمیتوانم ببینم.»
وقتی چنین صحنههایی را میبینم، دلم میخواهد گلولهای به مغز خودم شلیک بکنم و خلاص! برای مثال، من عاشق آن سکانس کلوت (آلن جی پاکولا، 1971) هستم که دانلد ساترلند دنبال صدایی راه میافتد و شخصی را که ممکن است بر روی پشت بام باشد یا اصلا نباشد را تعقیب میکند. او به سمت پشت بام میدود و تنها نور صحنه، نور یک چراغ قوه است. این سکانس را که میبینی کاملا احساس میکنی در تاریکی با چراغ قوه دنبال کسی رفتن دقیقا همین حالت را دارد؛ چون لحظاتی از فیلم هست که از فرط تاریکی هیچ چیز را نمیشود دید. من از این طور فیلمها خوشم میآید.
آیا عوامل ساخت فیلم اره برای برگرفتن ایده هایی از این فیلم، پولی هم به شما دادند؟
من این فیلم را ندیدهام. ببینید، بارها برایم پیش آمده که مردم به سراغ من آمدهاند و گفتهاند که: «تو سردمدار فیلمهای اسلشر هرزهنگارانه هستی.» من هم میگویم: «لعنت به شما.» در حقیقت من فکر میکنم ما با ساخت فیلمی مثل هفت تا حدودی مسئول تغییر نگرشهای مربوط به خشونت باشیم. به نظر من ، نکته شگفتانگیزی که اندی در فیلمنامهاش گنجانده و در حفظ آن خیلی هم سرسخت بود این باشد که تماشاگر لازم نیست تمامی صحنهها را با جزئیات مرسوم ببیند. او قفل جعبه پاندورای تخیل شما را به طرز مهیجی باز میکند. من هیچ وقت، فیلمی نخواهم ساخت که خشونت آن ذرهای به فیلمها و سریالهای امروزی شبیه باشد. اما مسئله اصلی این است که تماشاگران بسیاری هستند که چیزهای خیلی بیشتری از آن چه واقعا در فیلم هست، دیدهاند. برای مثال، من خودم یک بار در جشنی در بورلی هیلز، نزدیک بود کارم با خانمی به مشت زنی بکشد؛ چون او برگشت و گفت «لازم نبود بدل سر گوئینت پالترو را در کارتن میگذاشتی. لازم نیست تماشاگر آن را ببیند.» من هم گفتم: «خُب، ما هم همین کار را کرده بودیم.» (حاضران میخندند) در نتیجه، پرداختی درست از تخیل میتواند کاری کند که ارتشی از گریمورها از انجام آن برنمیآیند. شعار همیشگی من در این زمینه این بوده است: "کاری بکن که تماشاگر را ترس بردارد، کاری بکن تا تماشاگر ترس و عامل آن را در ذهنش ببیند."
كارگردان فیلم سون (7) در گفتوگویش با گاردین از تجربیاتش درباره فیلمهایش، زندگی و كارش گفته كه بخشهایی از آن را كه درباره هفت است، میخوانیم:
" حقیقت شیرینی که در مورد هالیوود وجود دارد این است که در هیچ جای دیگری به خوبی هالیوود نمیشود رو به بالا سقوط کنی. پیش خودم به این نتیجه رسیدم که افراد دیگری هم بودهاند که فیلمهای بدتری از فیلم من (فیلم قبلی) ساختهاند و هنوز هم دارند فیلم میسازند، برای همین مطمئن بودم که فرصت دیگری هم به دست خواهم آورد. بالاخره، فیلمنامهای نوشته دوستی به دستم رسید که دنیای ذهنیاش بسیار شبیه به من بود، نگرش یکسانی به سینما و فیلمها داشتیم و همان مدل فیلمهایی را دوست میداشت که من هم عاشقشان بودم؛ "اندی واکر" را میگویم که فیلمنامهای به نام هفت نوشته بود. او 13 بار این متن را بازنویسی کرده بود تا آن را از نظر صاحبان کمپانی به اصطلاح «دوست داشتنی» بکند. (حاضران میخندند) به همین خاطر فیلمنامه همین طور سرگردان مانده بود و مدیر برنامههای من که مردی شیرین و همیشه امیدوار است، به من گفت: «کمپانی نیو لاین دوست دارد این متن را بسازد. تو هم شاید از آن خوشت بیاید و شاید هم آنها بخواهند این فیلم را همراه تو بسازند. به نظرم بهتر است این متن را بخوانی.»
در نتیجه، من متن را خواندم و وقتی که به بخشهای پایانی آن و سر بریده در کارتن رسیدم، به او زنگ زدم و گفتم که: «این متن فوقالعاده است، خیلی متن خوبی است؛ چون من قبل از آن که بخوانمش فکر میکردم فیلمی پلیسی مربوط به آیین دادرسی باشد؛ حالا میبینم مکاشفهای در باب شیطان است و این که چگونه شیطان بر تو مسلط میشود و تو نمیتوانی آن را از خودت دور بکنی.»
و او در جواب من گفت: «در مورد چی حرف میزنی؟» و من هم شروع کردم به توضیح دادن درباره تمامی ماجراهای مربوط به سر بریده و این که شخصیت زن ساعتهاست که مرده و خبری از تعقیب و گریزهای مسخره در فیلم نیست که ببینم شخصیت اول در پیادهروها تخته گاز میراند و از همه مهمتر، قاتل زنجیرهای وقتی مقتول در حال دوش گرفتن است، از پنجره پشتی وارد خانه نمیشود. از آن طرف خط جواب آمد که «ای بابا، نسخه اشتباهی را برای تو فرستادهاند.» (حاضران میخندند)
پس از آن او نسخه درست را برای من فرستاد که در آن مردی در پیادهرو تختهگاز میراند و قاتل زنجیرهای هم از پنجره پشتی وارد خانه میشد. من هم گفتم که علاقهای به ساخت این متن ندارم. بعد از آن به سراغ مایک دولوکا رفتم که در آن زمان این طور استنباط میشد که نیو لاین را او میچرخاند. به مایک گفتم واقعا دلم میخواهد نسخه اول متن فیلمنامه را بسازم و نه البته نسخه سیزدهم را.
او هم گفت: «من هم همینطور.» در نتیجه از او پرسیدم چه ایدههایی در ذهنش دارد و من هم تمامی ایدههای خودم برای ساخت این متن را به او گفتم.
مایک گفت: «در را ببند.» بعد ادامه داد: «ببین، اگر قرار باشد کار ساخت متن را شروع کنیم و بعد از تغییراتی که میخواهیم در آن اعمال بکنیم، حرف بزنیم، محال است که بتوانیم نسخه مورد نظرمان را بسازیم؛ چون 15 نفر بالا سر من هستند که تمامی صفحههای متن را همین طور که آماده میشوند، از سر تا ته میخوانند. اما اگر بگویی که میخواهی این نسخه بخصوص را بسازی، پس از شش هفته میتوانی کار ساخت آن را شروع بکنی.»
من هم گفتم: «بسیار خوب، پس شروع بکنیم. سر بریده را بگذاریم در کارتن.»
کار ساخت هفت به این صورت شروع شد.
فضای فیلم هفت یکی از ویژگیهای منحصر به فرد آن است؛ منظورم آن تیرگی رو به زوال فضای فیلم است. کاملا واضح است که نیو لاین در ابتدای کار نباید چندان دل خوشی از این نوع فضا داشته باشد.
من اما این فضا را دوست داشتم و به نظرم بسیار در فیلم جواب داد؛ حتی از نظر من هنوز جا داشت که آن را تیره و تارتر از وضعیت فعلیاش از کار درآوریم. من اصلا خوشم نمیآید در فیلمی ببینم شخصیتها چراغ قوه به دست در حال حرکتند و در صورتی که تماشاگر میتواند پشت آنها را به وضوح ببیند، دیالوگی که آنها به زبان میآورند، چیزی شبیه به این است: «خدای من، بدون چراغ قوه دو قدم جلوتر از خودم را هم نمیتوانم ببینم.»
وقتی چنین صحنههایی را میبینم، دلم میخواهد گلولهای به مغز خودم شلیک بکنم و خلاص! برای مثال، من عاشق آن سکانس کلوت (آلن جی پاکولا، 1971) هستم که دانلد ساترلند دنبال صدایی راه میافتد و شخصی را که ممکن است بر روی پشت بام باشد یا اصلا نباشد را تعقیب میکند. او به سمت پشت بام میدود و تنها نور صحنه، نور یک چراغ قوه است. این سکانس را که میبینی کاملا احساس میکنی در تاریکی با چراغ قوه دنبال کسی رفتن دقیقا همین حالت را دارد؛ چون لحظاتی از فیلم هست که از فرط تاریکی هیچ چیز را نمیشود دید. من از این طور فیلمها خوشم میآید.
آیا عوامل ساخت فیلم اره برای برگرفتن ایده هایی از این فیلم، پولی هم به شما دادند؟
من این فیلم را ندیدهام. ببینید، بارها برایم پیش آمده که مردم به سراغ من آمدهاند و گفتهاند که: «تو سردمدار فیلمهای اسلشر هرزهنگارانه هستی.» من هم میگویم: «لعنت به شما.» در حقیقت من فکر میکنم ما با ساخت فیلمی مثل هفت تا حدودی مسئول تغییر نگرشهای مربوط به خشونت باشیم. به نظر من ، نکته شگفتانگیزی که اندی در فیلمنامهاش گنجانده و در حفظ آن خیلی هم سرسخت بود این باشد که تماشاگر لازم نیست تمامی صحنهها را با جزئیات مرسوم ببیند. او قفل جعبه پاندورای تخیل شما را به طرز مهیجی باز میکند. من هیچ وقت، فیلمی نخواهم ساخت که خشونت آن ذرهای به فیلمها و سریالهای امروزی شبیه باشد. اما مسئله اصلی این است که تماشاگران بسیاری هستند که چیزهای خیلی بیشتری از آن چه واقعا در فیلم هست، دیدهاند. برای مثال، من خودم یک بار در جشنی در بورلی هیلز، نزدیک بود کارم با خانمی به مشت زنی بکشد؛ چون او برگشت و گفت «لازم نبود بدل سر گوئینت پالترو را در کارتن میگذاشتی. لازم نیست تماشاگر آن را ببیند.» من هم گفتم: «خُب، ما هم همین کار را کرده بودیم.» (حاضران میخندند) در نتیجه، پرداختی درست از تخیل میتواند کاری کند که ارتشی از گریمورها از انجام آن برنمیآیند. شعار همیشگی من در این زمینه این بوده است: "کاری بکن که تماشاگر را ترس بردارد، کاری بکن تا تماشاگر ترس و عامل آن را در ذهنش ببیند."
www.seemorgh.com/culture
منبع: caffecinema.com
مطالب پیشنهادی:
دلیل مرگ پسر سیلوستر استالونه اعلام شد
پسر تام کروز در نقش یکی از شخصیتهای اصلی فیلم «سپیده دم سرخ» +عکس
بازیگر برنده اسکار در نقش سرپیشخدمت کاخ سفید +عکس
کریستین استوارت از باری در قسمت دوم «سفید برفی و شکارچی» اخراج شد!!
بازیگری که از هیچکاک متنفر بود +عکس
