گزارش از پشت صحنه اخراجی ها ۲
شب گذشته در پشت صحنه پروژه «اخراجی ها۲» حاضر شد. این گزارش حاصل دیدار با عوامل این فیلم است.
وارد جاده ملارد که میشویم، چشم میدوانیم که نیروگاه را رد نکنیم. شاید چندین بار این مسیر را آمده ایم ولی هیچ گاه استوانه های بلند نیروگاه، نظرمان را جلب نکرده است. گفته اند بعد از آن، نردههای آبی و زرد راهنمایتان میشوند برای یافتن سوله های مرغداری! اما قبل از آن تعدادی جوان و نوجوان که مقابل نرده ها ایستاده اند، نظرمان را جلب میکنند.
سرعتمان را که کم میکنیم، چندتایشان جلوی ماشین میپرند. انگار دنبال کسی میگردند. دستشان را سایه بان میکنند تا داخل ماشین را بهتر ببینند. یکی شان میگوید خبری نیست و بلافاصله همه شان سراغ ماشین بعدی میروند. صدای یکی شان که "امین حیایی" را فریاد میزند به گوشمان میرسد و تازه میفهمیم که داخل ماشین ما هم به دنبال بازیگران اخراجی میگشته اند!
از میان نرده های آبی و زرد، دری باز میشود و داخل میشویم. صدمتر جلوتر کوچه ای به سمت چپ ما را به سوله های اصلی لوکیشن هدایت میکند.
ماشین را همان اول کوچه پارک میکنیم. تعداد زیادی از برو بچه های هنرور که از خشکی پوست صورتشان میشود فهمید اهل همانجا هستند، منتظرند تا لباسهایشان را تحویل بگیرند. گروهی عراقی میشوند با بلوزهای بافتنی سبزرنگ و کلاه های بره قرمز و عده ای هم لباس های سورمه ای تحویل میگیرند که نقش اسرای اردوگاه را بازی کنند؛ جمعی فارغ از همه چیز در صف آبدارخانه ایستاده اند، تا با یک لیوان چای بر سرمای هوا غلبه کنند.
ساعت چهار بعدازظهر است و چیزی به غروب آفتاب نمانده. عده ای از بازیگران قبل از این آمده اند و حسام نواب صفوی و اکبر عبدی هم آخر از همه با ماشین های مدل بالایشان میرسند.
هنرورها و بچه هایی که برای دیدن پشت صحنه آمده اند، مشتاقانه دور ماشین بازیگران جمع میشوند و ابراز احساسات میکنند.
در فاصله بین دو سوله محوطه ای خاکی وجود دارد که حیاط اردوگاه است. در انتهای حیاط، هشتاد حفره کنده اند به اندازه نشستن یک آدم متوسط. حفره های ردیف جلو برای بازیگران اصلی قدری بزرگتر است. برای آنها چهارپایه هایی پلاستیکی آورده اند ولی هنرورها باید روی پا بنشینند.
هنرورها با هدایت "شمس" دستیار اول و برنامه ریز پروژه داخل حفره ها میروند و آماده میشوند. "مسعود ده نمکی" هم از راه میرسد. قبل از هرچیز با کمک یکی از عوامل صحنه، اورکتی ضخیم و گرم را میپوشد و محافظی شبیه هدفن به گوشهایش میزند تا سرما کمتر اذیتش کند.
فخرالدین صدیق شریف، اکبر عبدی، امین حیایی، شریفی نیا، سیروس کهوری نژاد، زارع و بقیه هم تک به تک میآیند و پتویی به دور خود میپیچند و داخل حفره میروند.
مهران ده نمکی، برادر کارگردان در مورد کندن هشتاد حفره میگوید: شرکتی برای کندن این حفره ها چهار میلیون تومان پول میخواست. رفتیم چند کارگر افغانی آوردیم و سروته کار با پنجاه هزار تومان جمع و جور شد!
حالا دیگر دوربین را نیز روی کرین نصب کرده اند. دوربینی حرفه ای که چیزی حدود دویست میلیون تومان قیمت دارد. آخرین تکنولوژی ها برای تصویربرداری و صدابرداری اخراجی ها۲ به کار گرفته شده و همه عوامل حرفه ای اند.
مسعود ده نمکی آرام – آرام در جای جای صحنه قدم میزند و جزئیات کار را زیر نظر دارد. بعضی وقتها نیز نکاتی را با صدای آهسته به برخی گوشزد میکند.
شمس بیشتر از همه داد میزند و برای آماده شدن جزئیات صحنه حرص و جوش میخورد. توجه ویژه او به کارش، بار زیادی را از دوش ده نمکی برداشته است.
سکوت آخرکار برای شروع ضبط، کاری است که فقط با فریاد "سکوت" ده نمکی محقق میشود. بلندگویی دستی و سفید رنگ در دست اوست که گویا باطری اش تمام شده و یا اینکه اصلاً روشن نیست چون صدایی از آن در نمیآید. او که غرق کار است حتی متوجه این موضوع هم نمیشود و مدام آن را روبروی دهانش میگیرد. شمس که این موضوع را متوجه میشود برای فرمان حرکت، بلندگوی خود را به ده نمکی میدهد.
ده نمکی آمادگی بچه های دوربین و صدا را چک میکند و فرمان حرکت را صادر میکند. ناله بازیگران در میآید و در این میان فحشهایی که اکبر عبدی به صدام میدهد از همه شنیدنی تر است.
تصویر از چهره صدیق شریف آغاز میشود و اهرم کرین به سمت بالا میرود، تا نمایی کلی از حیاط اردوگاه بدهد. دوباره در حرکتی دیگر، دوربین میآید و روی صدیق شریف میماند تا او دیالوگش را بگوید.
"اونی که میخواید منم، دیگه بچه ها طاقت ندارن، بگو رها شون کنن..."
۳ ساعت تلاش برای ضبط یک پلان چند ثانیه ای به خوبی و خوشی به پایان میرسد. حالا باید همه از خاک بیرون بیایند. کمرها از سرما خشک شده و پاها خواب رفته است.
سید جواد هاشمی میگوید: تا حالا ۲۵ بار شهید شده بودم ولی اینقدر پدرم در دنیا نیامده بود...!
کمر صدیق شریف، راست نمیشود یکی از بچه ها آمده و پشت او را ماساژ میدهد تا از دردش کاسته شود. سرما و نشستن ثابت در آن حالت سختی کار را صد چندان کرده است.
بوربور که از هنروران و از دوستان قدیمی آقای کارگردان است جلو میآید و میگوید شرایط این یک ساعت از شبهای عملیات هم سخت تر بود!
با هدایت ده نمکی همه آماده ادامه کار میشوند اما دیگر سرمای هوا اجازه نمیدهد گروه اخراجی ها۲ را همراهی کنیم.
متوجه میشویم که تصاویر لوکیشن اردوگاه تا روز پنجشنبه ۷ آذر گرفته میشود و گروه برای ادامه کار به شهرک سینمایی دفاع مقدس میروند و ۳ هفته هم در آنجا کار میکنند.
با هم قرار میگذاریم که برای تهیه گزارش از پشت صحنه اخراجی ها۲ به آنجا هم برویم. همه موافقند و خوشحال که در این همراهی کوتاه، شاهد یکی از پلانهای ویژه و تاثیر گذار اخراجی ۲۴ بوده اند..
شب گذشته در پشت صحنه پروژه «اخراجی ها۲» حاضر شد. این گزارش حاصل دیدار با عوامل این فیلم است.
وارد جاده ملارد که میشویم، چشم میدوانیم که نیروگاه را رد نکنیم. شاید چندین بار این مسیر را آمده ایم ولی هیچ گاه استوانه های بلند نیروگاه، نظرمان را جلب نکرده است. گفته اند بعد از آن، نردههای آبی و زرد راهنمایتان میشوند برای یافتن سوله های مرغداری! اما قبل از آن تعدادی جوان و نوجوان که مقابل نرده ها ایستاده اند، نظرمان را جلب میکنند.
سرعتمان را که کم میکنیم، چندتایشان جلوی ماشین میپرند. انگار دنبال کسی میگردند. دستشان را سایه بان میکنند تا داخل ماشین را بهتر ببینند. یکی شان میگوید خبری نیست و بلافاصله همه شان سراغ ماشین بعدی میروند. صدای یکی شان که "امین حیایی" را فریاد میزند به گوشمان میرسد و تازه میفهمیم که داخل ماشین ما هم به دنبال بازیگران اخراجی میگشته اند!
از میان نرده های آبی و زرد، دری باز میشود و داخل میشویم. صدمتر جلوتر کوچه ای به سمت چپ ما را به سوله های اصلی لوکیشن هدایت میکند.
ماشین را همان اول کوچه پارک میکنیم. تعداد زیادی از برو بچه های هنرور که از خشکی پوست صورتشان میشود فهمید اهل همانجا هستند، منتظرند تا لباسهایشان را تحویل بگیرند. گروهی عراقی میشوند با بلوزهای بافتنی سبزرنگ و کلاه های بره قرمز و عده ای هم لباس های سورمه ای تحویل میگیرند که نقش اسرای اردوگاه را بازی کنند؛ جمعی فارغ از همه چیز در صف آبدارخانه ایستاده اند، تا با یک لیوان چای بر سرمای هوا غلبه کنند.
ساعت چهار بعدازظهر است و چیزی به غروب آفتاب نمانده. عده ای از بازیگران قبل از این آمده اند و حسام نواب صفوی و اکبر عبدی هم آخر از همه با ماشین های مدل بالایشان میرسند.
هنرورها و بچه هایی که برای دیدن پشت صحنه آمده اند، مشتاقانه دور ماشین بازیگران جمع میشوند و ابراز احساسات میکنند.
در فاصله بین دو سوله محوطه ای خاکی وجود دارد که حیاط اردوگاه است. در انتهای حیاط، هشتاد حفره کنده اند به اندازه نشستن یک آدم متوسط. حفره های ردیف جلو برای بازیگران اصلی قدری بزرگتر است. برای آنها چهارپایه هایی پلاستیکی آورده اند ولی هنرورها باید روی پا بنشینند.
هنرورها با هدایت "شمس" دستیار اول و برنامه ریز پروژه داخل حفره ها میروند و آماده میشوند. "مسعود ده نمکی" هم از راه میرسد. قبل از هرچیز با کمک یکی از عوامل صحنه، اورکتی ضخیم و گرم را میپوشد و محافظی شبیه هدفن به گوشهایش میزند تا سرما کمتر اذیتش کند.
فخرالدین صدیق شریف، اکبر عبدی، امین حیایی، شریفی نیا، سیروس کهوری نژاد، زارع و بقیه هم تک به تک میآیند و پتویی به دور خود میپیچند و داخل حفره میروند.
مهران ده نمکی، برادر کارگردان در مورد کندن هشتاد حفره میگوید: شرکتی برای کندن این حفره ها چهار میلیون تومان پول میخواست. رفتیم چند کارگر افغانی آوردیم و سروته کار با پنجاه هزار تومان جمع و جور شد!
حالا دیگر دوربین را نیز روی کرین نصب کرده اند. دوربینی حرفه ای که چیزی حدود دویست میلیون تومان قیمت دارد. آخرین تکنولوژی ها برای تصویربرداری و صدابرداری اخراجی ها۲ به کار گرفته شده و همه عوامل حرفه ای اند.
مسعود ده نمکی آرام – آرام در جای جای صحنه قدم میزند و جزئیات کار را زیر نظر دارد. بعضی وقتها نیز نکاتی را با صدای آهسته به برخی گوشزد میکند.
شمس بیشتر از همه داد میزند و برای آماده شدن جزئیات صحنه حرص و جوش میخورد. توجه ویژه او به کارش، بار زیادی را از دوش ده نمکی برداشته است.
سکوت آخرکار برای شروع ضبط، کاری است که فقط با فریاد "سکوت" ده نمکی محقق میشود. بلندگویی دستی و سفید رنگ در دست اوست که گویا باطری اش تمام شده و یا اینکه اصلاً روشن نیست چون صدایی از آن در نمیآید. او که غرق کار است حتی متوجه این موضوع هم نمیشود و مدام آن را روبروی دهانش میگیرد. شمس که این موضوع را متوجه میشود برای فرمان حرکت، بلندگوی خود را به ده نمکی میدهد.
ده نمکی آمادگی بچه های دوربین و صدا را چک میکند و فرمان حرکت را صادر میکند. ناله بازیگران در میآید و در این میان فحشهایی که اکبر عبدی به صدام میدهد از همه شنیدنی تر است.
تصویر از چهره صدیق شریف آغاز میشود و اهرم کرین به سمت بالا میرود، تا نمایی کلی از حیاط اردوگاه بدهد. دوباره در حرکتی دیگر، دوربین میآید و روی صدیق شریف میماند تا او دیالوگش را بگوید.
"اونی که میخواید منم، دیگه بچه ها طاقت ندارن، بگو رها شون کنن..."
۳ ساعت تلاش برای ضبط یک پلان چند ثانیه ای به خوبی و خوشی به پایان میرسد. حالا باید همه از خاک بیرون بیایند. کمرها از سرما خشک شده و پاها خواب رفته است.
سید جواد هاشمی میگوید: تا حالا ۲۵ بار شهید شده بودم ولی اینقدر پدرم در دنیا نیامده بود...!
کمر صدیق شریف، راست نمیشود یکی از بچه ها آمده و پشت او را ماساژ میدهد تا از دردش کاسته شود. سرما و نشستن ثابت در آن حالت سختی کار را صد چندان کرده است.
بوربور که از هنروران و از دوستان قدیمی آقای کارگردان است جلو میآید و میگوید شرایط این یک ساعت از شبهای عملیات هم سخت تر بود!
با هدایت ده نمکی همه آماده ادامه کار میشوند اما دیگر سرمای هوا اجازه نمیدهد گروه اخراجی ها۲ را همراهی کنیم.
متوجه میشویم که تصاویر لوکیشن اردوگاه تا روز پنجشنبه ۷ آذر گرفته میشود و گروه برای ادامه کار به شهرک سینمایی دفاع مقدس میروند و ۳ هفته هم در آنجا کار میکنند.
با هم قرار میگذاریم که برای تهیه گزارش از پشت صحنه اخراجی ها۲ به آنجا هم برویم. همه موافقند و خوشحال که در این همراهی کوتاه، شاهد یکی از پلانهای ویژه و تاثیر گذار اخراجی ۲۴ بوده اند..
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: www.aftab.ir
