گومورا» این حسن بزرگ را دارد كه در عین اینكه به‌شدت سینمایی است بسیار نزدیك به واقعیت به‌نظر می‌رسد. خشونت فیلم نه ابزاری برای فروش بیشتر ...

«گومورا» ساخته ماتئوگارونه، به مستندی می‌ماند كه بی‌كم‌وكاست جانمایه آنچه می‌خواهید درباره مافیا بدانید را در اختیارتان قرار می‌دهد؛ فیلمی كه خیلی‌ها آن را لایق دریافت اسكار بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان می‌دانستند.
همان‌طور كه پیش از آن در كن پارسال، به نظر برخی پیشتر «كلاس»‌ فرانسوی، شایستگی دریافت نخل طلا را داشت.
«گومورا» وجه اسنادی قابل‌توجهی دارد و در روایت سبعیت و بی‌رحمی مافیا چیزی را كم نمی‌گذارد.قتل، خشونت و جنایت در «گومورا» متفاوت از آن چیزی است كه معمولاً در فیلم‌های مافیایی مشاهده می‌شود. ماتئوگارونه دوربین را مستقیم به‌سمت واقعیت هولناك و تكان‌‌دهنده قرار داده و حاصل كارش هم فیلمی هولناك و تكان‌دهنده است.
«گومورا» اثری است كه با تماشایش قطعاً یاد سری «پدرخوانده‌ها» نمی‌افتید؛ اتفاقی كه به انتخاب طبقه فرودست و نمایش بی‌واسطه دغدغه‌هایشان بازمی‌گردد. چنانكه گویی دوربین «گومورا» چند داستان را به موازات دیگری تعریف می‌كند و به ترسیم خانواده «كامورا» می‌پردازد و جنایاتشان.از فضاهای مجلل و فراز‌ونشیب‌های دراماتیك و باج‌‌دادن به تماشاگر در این فیلم خبری نیست و هرچه هست مافیاست و آدم‌هایی كه قربانی هستند. «گومورا» كه براساس كتابی از روبرتو ساویانو ساخته شده، ماجراهایش كاملاً ریشه در واقعیت دارد.
خانواده «كامورا» همچنان در ناپل حضور دارند و فعالیت می‌كنند و حتی ساویانو (نویسنده كتاب) برای آنكه ترور نشود، تحت حفاظت پلیس زندگی می‌كند! «گومورا» ساختاری اپیزودیك دارد و سبك بصری‌اش كاملاً همخوان با مضمون اثر است. ماتئوگارونه كارگردان گومورا در یكی از مصاحبه‌هایش گفته كه اصلاً دوست نداشته فیلمی مثل بقیه فیلم‌‌های مافیایی بسازد و كسانی كه «گومورا» را دیده باشند، اذعان دارند كه این یكی فصل دیگری است. با دیدن فیلم حس می‌كنید كه حتی حماسه‌های فرانسیس فورد‌كاپولا از خانواده كورلئونه در «پدرخوانده‌ها» زیادی سینمایی هستند و كمتر واقعی.
«گومورا» این حسن بزرگ را دارد كه در عین اینكه به‌شدت سینمایی است (با دكوپاژی كه تنش را به‌خوبی به تماشاگر منتقل می‌كند و میزانسن‌هایی كه گویی همگی از دل واقعیت بیرون آمده‌اند)، بسیار نزدیك به واقعیت به‌نظر می‌رسد. خشونت فیلم نه ابزاری برای فروش بیشتر كه كاملاً استتیك است و كاركردی زیبایی‌شناسانه دارد؛ در فضایی كه بی‌رحمی در آن موج می‌زند و حتی كشته‌شدن پسربچه‌ای 13ساله با گلوله جزئی از واقعیت‌های غیرقابل انكار محسوب می‌شود. «توتو» نوجوانی كه به عضویت گروه درمی‌آید، جلیقه ضدگلوله برتن می‌كند و در یك آیین مافیایی برای آزمودن مردانگی، هدف گلوله قرار می‌گیرد.
از پاسكو آله خیاط كه شبانه و پنهانی به كارگران چینی‌كایك كارخانه تولید لباس می‌آموزد یا ماركو و چیروز نوجوانانی كه سلاح پیدا می‌كنند و به سرقت روی می‌آوردند تا روبرتو كه در یك شركت دفع‌زباله كار می‌كند و كاراكترهای دیگری كه در هر كدام از اپیزودها حضور دارند، چنان واقعی و ملموس هستند كه نمونه‌شان را در هیچ فیلم مافیایی دیگری مشاهده نكرده‌اید.«گومورا» فیلم شگفت‌انگیزی است.
 
گردآوری:گروه فرهنگ وهنر سمیرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع:hamsharionline.com