در شرایطی كه فروش حیرت‌انگیز «اخراجی‌ها 2» باعث شده فیلم زمانه ما و منطبق با روحیات و خلقیات مردم خوانده شود.
و درحالی كه از كار ده‌نمكی به مثابه سفره‌ای پر و پیمان یاد می‌شود كه همه‌چیز همان‌طور كه مشتری می‌پسندد در آن موجود است، بیش از هر زمان دیگر نیاز به اكران فیلمی «دیگر» احساس می‌شود؛ فیلمی كه عامه‌پسند نباشد و در عین‌حال روشنفكرانه و ثقیل هم به‌نظر نرسد و بتواند طبقه متوسط شهری را جذب كند (به شكل متناقضی همین تماشاگر «اخراجی‌ها» را)؛
فیلمی كه بدون لودگی، بدون استفاده از مظاهر و مصادیق لمپنسیم و دست‌انداختن مفاهیم جدی بتواند 2ساعت تماشاگرش را با خود همراه كند؛ جهان خود را خلق كند. ذهن تماشاگرش را در لحظاتی حتی مشوش كند و قضاوت‌ها و پندارهای به‌ظاهر قطعی‌اش را به چالش بكشد؛ فیلمی كه بتواند بار دیگر ثابت كند كه سلیقه تماشاگر این قدرها هم نازل و پست نشده و «درباره الی» به تمامی چنین فیلمی است.
«الی» پس از سال‌ها افول، حیثیت از دست‌رفته سینمای ایران را دوباره بازگردانده است؛ از جشنواره برلین جایزه مهمی گرفته و موج ستایشها و حضورهایش در جشنواره بین‌المللی دیگر نیز همچنان ادامه دارد و با منتقد سخت‌گیری مثل دیوید بوردون هم همان كاری را كرده كه بهمن پارسال با منتقدان ایرانی. «الی» هم به‌شدت منتقد‌پسند است و هم اینكه می‌تواند با هر تماشاگری ارتباط برقرار كند؛ فیلمی كه بار دیگر نشان‌مان می‌دهد سینما می‌تواند زبانی جهانی داشته باشد.
گفتن اینكه سال‌ها بود فیلمی با ظرافت، دقت و در عین حال شهود هنرمندانه «الی» ساخته نشده بود، اصلاً حرف اغراق‌آمیزی نیست. دیدارهای مكرر نشان می‌دهد كه تحسین و ستایشها از سر جوگیر‌شدن صورت نگرفته و اتفاقاً فیلم در هر دیدار زخم عمیق‌تری بر قلب تماشاگرش می‌زند. اسمش را شاید روشنفكربازی بگذارید ولی در چنین شرایطی كه خندیدن به هر شكل و هر كیفیتی سكه رایج بازار است، دقیقاً به فیلمی احتیاج داریم كه همین كار را با ما بكند.
پس از این همه سرخوشی بی‌دلیل، كمی آشفتن نه‌تنها بد نیست كه الزامی‌ا‌ست.اگر اتفاقی غیرقابل پیش‌بینی رخ ندهد تا چند روز دیگر، «درباره الی» روی پرده خواهد آمد و آن‌وقت بهتر می‌شود درباره فیلمی حرف زد كه بی‌واسطه با تماشاگرش طرف می‌شود.قرار نیست ركوردی شكسته شود و كسی هم چنین انتظاری ندارد ولی این امید وجود دارد كه سینما این بار با فیلمی كه به مفهوم مطلق كلمه «سینما»ست جان بگیرد.
«درباره الی» را به‌عنوان شمایلی از پویایی و خلاقیت فیلمساز ایرانی، باید بیش از اینها جدی گرفت.
