به گزارش میراث آریا(chtn)، این یافته توسط دانشمندان برزیلی، آلمانی، چینی و بریتانیایی در منطقه مغولستان داخلی به دست آمده و نشان میدهد این دایناسور از اندامی بال گونه سود میبرده که آن را قادر به پرواز همچون پرندگان امروزی میکرده است.
علاوه بر آن، مقادیری بافت مو مانند، متفاوت با سایر حیوانات، بدن و بخشی از بالهای این پرنده را پوشانده بود که این موجود را در متعادل نگاه داشتن دمای بدن یاری کرده و از آن حیوانی خون گرم ساخته بود.
الکساندر کلنر، دیرینه شناس موزه ملی برزیل، با بیان مطالب فوق افزود: این بافتهای مومانند با آنچه امروز روی بدن پستانداران مشاهده میشود تفاوت داشته و به گونهای دیگر عمل میکردند.
وی خاطرنشان کرد، آزمایشات صورت گرفته از وجود چندین بافت، به جای یک بافت برای کنترل بالها خبر داده و این امر ثبات و کنترل این پستاندار پرنده را درهوا بسیار بیشتر از خفاشهای امروزی حفظ میکرد.
این گونه پرندگان مارمولکی که در اندازه های کوچک و بزرگ وجود داشتند، درحدود 65 میلیون سال پیش، همزمان با انقراض دسته جمعی دایناسورها از بین رفته اند.
گردآوری: گروه فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: chtn.ir
