جام جم آنلاین،در این فراخوان آمده است كه در بخش ویژه جشنواره، جایزه شاهنامه به بهترین اثر موسیقایی برگرفته شده از این منظومه حماسی اهدا میشود و 2 جایزه با عناوین بیژن ترقی و قیصر امینپور هم برای كلام آثار موسیقایی اختصاص داده شده است.
در چند سال گذشته، پدیدهای كه در عرصه جشنوارههای موسیقی شكل گرفته و ماه گذشته در جشنواره موسیقی ملی مقاومت به اوج رسید، در سایه شعر قرار گرفتن موسیقی بوده است.
مجید انتظامی كه در سالهای اخیر آثار بسیار زیادی را به مناسبتهای ملی و مذهبی نوشته و اجرا كرده است، در اینباره میگوید: مدیران و سیاستگذاران متوجه نیستند كه با چنین كارهایی دارند موسیقی را به حاشیه میرانند و جای آن را با چیزهای دیگر پر میكنند.
این رهبر اركستر برای مثال به جشنواره موسیقی مقاومت اشاره میكند و میافزاید: در این جشنواره دیدیم كه توجه بیش از حد به شعر و كلام در موسیقی، كار را به آنجا رسانده بود كه از حس مقاومت و مبارزه در موسیقی خبری نبود و هر گروهی با آوردن چند واژه كلیشهای، عنوان مقاومت را به اثر موسیقایی خود الصاق كرده بود.
بابك رضایی، مدیر انجمن موسیقی هم در این باره توضیح میدهد: در یك جشنواره موسیقی، دادن فضای بیش از حد و نیاز به شعر و كلام، ظلم به این هنر ناب است. در حالی كه جشنواره موسیقی فجر آنقدر اسمش بزرگ و جامع است كه نیازی نیست در آن جوایزی با عناوین دیگر داده شود.
این مدیر هنری ادامه میدهد: وقتی در سال چندین جشنواره شعر برگزار میشود، قرار نیست در جشنوارههای موسیقی مثل فجر و مقاومت هم چنین جایگاه پررنگی به شعر و ادبیات اختصاص پیدا كند. رضایی در پایان تاكید میكند: آیا در دیگر جشنوارههای هنری مثل فیلم و تئاتر كه موسیقی نقش پررنگی در آنها دارد، چنین بهایی به این هنر داده میشود.
در ادامه بحث به سراغ كیوان ساكت، از هنرمندان فعال در حوزه موسیقی سنتی میرویم و میپرسیم آیا چنین سیاستهایی ناشی از وابستگی موسیقی ایرانی بر شعر و ادبیات است؟ وی پاسخ میدهد: این ادعا تنها در حوزه موسیقی سنتی مطرح میشود و نه در دیگر شاخهها كه آن هم دقیق و درست نیست. چرا كه باید گفت موسیقی و شعر فارسی با هم وابستگی و پیوستگی دارند و نه این كه یكی به دیگری وابسته است.
این آهنگساز كه در سالهای اخیر، آثار موسیقی بدون كلام زیادی را ساخته و منتشر كرده است، ادامه میدهد: این برنامهریزیها از آنجا ناشی میشود كه متاسفانه موسیقی جایگاه شایسته خود را در فرهنگ كشور پیدا نكرده است و همیشه مدیران فرهنگی سعی میكنند آن را تحت لوای چیز دیگری مطرح كنند.
ساكت در پایان میگوید: وقتی مدیران میخواهند خلاء موسیقی را با ادبیات پر كنند، تنها نتیجهاش این میشود كه موسیقی رشد پیدا نكرده و راه برای ورود موسیقی وارداتی باز میشود.
در چند سال گذشته، پدیدهای كه در عرصه جشنوارههای موسیقی شكل گرفته و ماه گذشته در جشنواره موسیقی ملی مقاومت به اوج رسید، در سایه شعر قرار گرفتن موسیقی بوده است.
مجید انتظامی كه در سالهای اخیر آثار بسیار زیادی را به مناسبتهای ملی و مذهبی نوشته و اجرا كرده است، در اینباره میگوید: مدیران و سیاستگذاران متوجه نیستند كه با چنین كارهایی دارند موسیقی را به حاشیه میرانند و جای آن را با چیزهای دیگر پر میكنند.
این رهبر اركستر برای مثال به جشنواره موسیقی مقاومت اشاره میكند و میافزاید: در این جشنواره دیدیم كه توجه بیش از حد به شعر و كلام در موسیقی، كار را به آنجا رسانده بود كه از حس مقاومت و مبارزه در موسیقی خبری نبود و هر گروهی با آوردن چند واژه كلیشهای، عنوان مقاومت را به اثر موسیقایی خود الصاق كرده بود.
بابك رضایی، مدیر انجمن موسیقی هم در این باره توضیح میدهد: در یك جشنواره موسیقی، دادن فضای بیش از حد و نیاز به شعر و كلام، ظلم به این هنر ناب است. در حالی كه جشنواره موسیقی فجر آنقدر اسمش بزرگ و جامع است كه نیازی نیست در آن جوایزی با عناوین دیگر داده شود.
این مدیر هنری ادامه میدهد: وقتی در سال چندین جشنواره شعر برگزار میشود، قرار نیست در جشنوارههای موسیقی مثل فجر و مقاومت هم چنین جایگاه پررنگی به شعر و ادبیات اختصاص پیدا كند. رضایی در پایان تاكید میكند: آیا در دیگر جشنوارههای هنری مثل فیلم و تئاتر كه موسیقی نقش پررنگی در آنها دارد، چنین بهایی به این هنر داده میشود.
در ادامه بحث به سراغ كیوان ساكت، از هنرمندان فعال در حوزه موسیقی سنتی میرویم و میپرسیم آیا چنین سیاستهایی ناشی از وابستگی موسیقی ایرانی بر شعر و ادبیات است؟ وی پاسخ میدهد: این ادعا تنها در حوزه موسیقی سنتی مطرح میشود و نه در دیگر شاخهها كه آن هم دقیق و درست نیست. چرا كه باید گفت موسیقی و شعر فارسی با هم وابستگی و پیوستگی دارند و نه این كه یكی به دیگری وابسته است.
این آهنگساز كه در سالهای اخیر، آثار موسیقی بدون كلام زیادی را ساخته و منتشر كرده است، ادامه میدهد: این برنامهریزیها از آنجا ناشی میشود كه متاسفانه موسیقی جایگاه شایسته خود را در فرهنگ كشور پیدا نكرده است و همیشه مدیران فرهنگی سعی میكنند آن را تحت لوای چیز دیگری مطرح كنند.
ساكت در پایان میگوید: وقتی مدیران میخواهند خلاء موسیقی را با ادبیات پر كنند، تنها نتیجهاش این میشود كه موسیقی رشد پیدا نكرده و راه برای ورود موسیقی وارداتی باز میشود.
گردآوری:گروه فرهنگ وهنرسیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع: jamejamonline.ir
